متلهف

ای شمعِ چراغ من با من تو بگو از عشق از یاغی چشمانت با من تو بگو از هِجر تا مقصدِ لالایی من باشم و بی خوابی

نَفَس می‌کِشیم نَفس را می‌کُشیم به او می‌دَویم‌ سپس می‌دَریم‌ به کسی بر نخورد, این شیوه نامش‌ زندگی ست‌.

من مهاجرم از غمی به غمی دیگر

" این من که در من پیوسته می‌گرید، در من کسی آهسته می‌گرید "

نگاه میکنم پرواز عجیب پروانه هارو

همه چی بعد تو شده شروع

بعضی از آدما خاطراتشون یه جور عجیبی دوست داشتنیه گرم، دلنشین و به یاد موندنی دقیقا مثل یه آهنگ قدیمی كه وقتی به آخر میرسه دوباره میزنی عقب تا از اول گوش کنی.

چه خواهش ها در این خاموشی گویاست نشنیدی؟

که روزگار تو را برای من نشانه کرد

«چه بسیارند دوستان به‌هنگام چیده‌شدن کاسه‌ها، و چه اندک‌اند به‌هنگام گرفتاری‌‌های زمانه.»

نیست نشانِ زندگی تا نرسد نشانِ تو ...!

وآن‌که معشوقی ندارد غافل است..

غم میون دوتا چشمون قشنگت،خونه کرده.

ترجیح میدهد خودش با خودش قدم بزند؛او تنها کسی است که قرار نیست ترکش کند.