سفر کوانتومی وال تنها.
Open in Telegram
ارکیدهم. دانشجوی روانشناسی فردوسی؛ علاقهمند به ادبیات، نقاشی و ورزش؛ و در جستوجوی کشف ناشناختهها. - شناس: @Orkideh_hears_bot ناشناس: t.me/HidenChat_Bot?start=1269557719 شنوای حرفهاتون، بهجز تبلیغ و تبادل.♥️
Show moreIran92 500The category is not specified
1 305
Subscribers
+724 hours
+137 days
+8830 days
Posts Archive
Repost from روزمرگیهای یک رواندرمانگر
برای بعضی افراد، عذرخواهی سادهتر از سپاسگزاریه. عذرخواهی نوعی اعتراف به اشتباهه و بعضیها باهاش راحتترن؛ اما تشکرِ واقعی یعنی قبول کنی یکی برات کاری انجام داده که شاید خودت نمیتونستی و این برای آدمهایی که استقلال افراطی رو مساوی با ارزشمندی میدونن، خیلی دشواره.
Repost from مَرد سانفرانسیسکویی
نوشته بود: "مُد یک کلاهبرداریست؛ فقط خوشاندام باشید، هر لباس ارزانی گران بهنظر میرسد."
ما توی ایران فقط زندگی نکردیم؛ بلکه سعی کردیم دوام بیاریم و چنگ زدیم به خوشیهای کوچیک، به خندههای کوتاه، به حضور آدمهایی که دوستشون داریم. اما نمیشه انکار کرد که هر چقدر هم محکم چنگ بزنیم، آخرش میبینیم بهترین روزهای عمرمون مثل دونههای شن از لای انگشتهامون میریزن و باد همه رو با خودش میبره.
Repost from ساقی
به من ثابت شده باطن زشت صد هیچ ظاهر زیبا رو میزنه. مهم نیست تا قبل شناختنت چقدر در نظرم زیبا بودی، بفهمم آدم درستی نیستی، زشتترین آدم دنیایی در نظرم.
نوشته بود؛
«شانه ات البرز.
تن، اهواز
و چشمانت خزر.
قامتت هم بام تهران
اصلاً ایرانِ منی…»
اگه به روانشناسی و جامعهشناسی علاقهمند هستین، احتمالاً این دوره براتون جالب و مفید باشه.
اگه هدفت واقعاً میارزه، از سختی مسیر نترس. بعضی سختیها قیمتِ زندگیای هستن که همیشه رویاش رو میبافی.
یهسری سختیها قراره ازت آدم قویتری بسازن. یهسری سختیها هم فقط وقتت رو تلف میکنن. هنر اینه که فرقشون رو بفهمی؛ بدونی کدوم سختی ارزش تحمل کردن داره و کدومش فقط باید رها بشه.
Repost from واگویه ›
قوی بودن، فقط این نیست که زمین نخوری؛ قوی بودن یعنی گاهی وسطِ اونهمه استواری، بشینی و برای تمامِ دردهایی که تو خودت ریختی، گریه کنی.
Repost from خطِ فاج
یه صندلی راک میخوام که با هر تکونش یه فکر بد از سرم بیفته، یه چایِ لبسوز که بخارش بالا بره و غصهها رو با خودش خاکستر کنه، و یه زندگیِ نقلی که خوشبختی از گوشهوکنار سادهاش سر دربیاره.
بعضی خاطرهها رو نباید با بقیه به اشتراک بذاری؛ نه از سرِ پنهونکاری، بلکه چون قشنگیشون به اینه که فقط خودتون میدونید اتفاق افتادن. یه اتفاق که تمام و کمال مال خودتونه.
