﮼روحِ زمان✨

‏نومید نشوی از دراز شدن ظلمت که چون تاریکی دراز آید، بعد از آن، روشنایی دراز آید... - روح زمان

با انسان‌ها نیک باش، عزیزِ من! اما کمرنگ، رقیق و بسیار دور. چرا که هیچ موجودی، به اندازه‌ی آدمیزاد نمی‌تواند از خوبی، پشیمانت کند. - روحِ زمان

🪐✨

‏نومید نشوی از دراز شدن ظلمت که چون تاریکی دراز آید، بعد از آن، روشنایی دراز آید... - روح زمان

با انسان‌ها نیک باش، عزیزِ من! اما کمرنگ، رقیق و بسیار دور. چرا که هیچ موجودی، به اندازه‌ی آدمیزاد نمی‌تواند از خوبی، پشیمانت کند. - روحِ زمان

🪐✨

با انسان‌ها نیک باش، عزیزِ من! اما کمرنگ، رقیق و بسیار دور. چرا که هیچ موجودی، به اندازه‌ی آدمیزاد نمی‌تواند از خوبی، پشیمانت کند.

اَمن باشید و قابل اعتماد که اگر روزی تمامِ جهان برای آدمی سیاه شد و امیدی اگر نبود ‌‌‌تنها قسمتِ روشنِ جهانش شما باشید ‌و روزنه‌ی نور و امیدی شوید در بی‌نهایتِ تاریکی... - روحِ زمان

از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم یادگار از تو چه شب‌ها، چه سحرها دارم تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم که به عمری نتوانم همه را بشمارم باز هم گرم از این آتش جانسوز توام سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق آندلی کز تو نلرزد به چه ارزد ای عشق #عماد_خراسانی - روحِ زمان

اَمن باشید و قابل اعتماد که اگر روزی تمامِ جهان برای آدمی سیاه شد و امیدی اگر نبود ‌‌‌تنها قسمتِ روشنِ جهانش شما باشید ‌و روزنه‌ی نور و امیدی شوید در بی‌نهایتِ تاریکی... - روحِ زمان

اگر هر روز دلت مهربان تر شود اگر کینه ها کمتر و آرامشت بیشتر شود اگر در سختی ها امیدت را از دست نمی دهی بدان که راه را درست آمده‌ای...

او اکنون از میانه‌ی‌زندگی‌اش گذر میکرد. شاید بزرگ‌ترین تفاوتش با ورژن‌ قبلی‌اش این بود که اکنون می‌توانست گذر کند نه اینکه فقط سینه‌خیز و با ترس و لرز رد شود یا فقط بر زنده ماندن متمرکز شود! فهمیده بود در گذر کردن نوعی هوشیاری و اتصال وجود دارد. هوشیار به آنچه در جهان درونش میگذرد و متصل به جریان زندگی. نوعی لذت عمیق همراه با احساساتی عمیق‌تر را تجربه میکرد. نه لذتی از جنس خوشحالی که لذتی از جنس آرام ماندن! از مسیری سخت به مسیری آسان‌تر می‌رفت. از مسیری آسان به مسیری سخت‌تر وارد می‌شد. و در تمام این مسیرها، با سری برافراشته، قلبی محکم و قدم‌هایی استوار به پیش میرفت. او فهمیده بود، قدرت در پذیرش است و ثبات در جلو رفتن. پس با اشک‌هایش با بی‌خوابی‌هایش با اضطراب‌هایش با ترس‌هایش با غم‌هایش با نگرانی‌هایش با خشم‌هایش و با شادی‌هایش میخندید، میرقصید و به جلو میرفت. اکنون به سوالی که معلم سوم راهنمایی‌اش بر تخته نوشته بود فکر میکرد: «زندگی چیست؟». و حال جواب را در درون خودش پیدا کرده بود، شاید زندگی یعنی در سکوت، شادمانه اما آرام، گذر کردن است. - #پونه_مقیمی - روحِ زمان

🤍🕊

طورى زندگی كن كه مردم با ديدنت، دوباره به روح هاى زيبا، قلب‌هاى مهربان و انرژی‌هاى مثبت ايمان بياورند.

چه حقيقت دردناکی؛ با غم آنهايى كه براى ما جان دادند، چه بايد بكنيم؟!

چه حقيقت دردناکی؛ با غم آنهايى كه براى ما جان دادند، چه بايد بكنيم!؟