تاریخ‌اصفهان

دل بی کینه. ————- رنگ رخ بر غم ما شاهد دیرینهٔ ماست وای از این داغ توانسوز که در سینهٔ ماست دل ما آینهٔ لطف و صفا بود و ببین سنگهای ستمی را که بر آیینهٔ ماست باز بازیچهٔ شیخیم و گرفتار فریب پشت او گرم در این راه به پیشینهٔ ماست زهدشان هست ریایی‌که‌چو پرسی گویند شاهد‌ ما همه پیشانی‌ پر پینهٔ ماست پرسی از فقر اگرشان به ریا گویندت که بر این فقر نشان خرقهٔ پشمینهٔ ماست کینه‌توزند و ز خود راضی و بس فخرفروش خانهٔ درد از آنان دل بی‌کینهٔ ماست تیره پندار چنانند که در بودنشان تیره هر هفته و هر شنبه و آدینهٔ ماست بیش ازاینت چه‌بگویم بگشا چشم و ببین رنگ رخ بر غم ما شاهد دیرینهٔ ماست. درودبرشما. ف. وحیدا.