شرنگ

کاش دست سیمین‌تنی، نه از جنس فراموشی، که از ازل، تا ابدیت من، به برهوت جانم، می‌ای ارغوانی بریزد که خمارش، طلوع چندباره‌ی تو باشد؛ مستی‌اش اکسیری چنان چون شراب قرمز خلّر؛ و نسیمی باشد ازلی، که در رگ‌هایم وطن می‌گیرد، و مرا، به نرمی یک راز، از قفس خویش بیرون می‌کشد. چنین عشقی، سرخوشی ِ تنانه‌‌ای شهوت‌انگیز، و سُکر مدام حضور است با بویی از عطر زنی، که عطش آتشناک هم‌آغوشی‌اش را به نوازش انگشتانم تسلیم کرده است مستانه. نه در آن هراس زوال است، نه زخم کاری فراق؛ تنها جاری است، چون جویی از نور، در بستر تاریک تن من، که به هر نپشی، تنها او را تکرار می‌کند. https://t.me/drabbasee

جامعه‌شناسی پرونده‌سازی علیه فردوسی‌پور پاره‌ی دوم اسطوره‌شناسی ِ گناه‌کاری ِ رولان بارت از اسطوره‌سازی رسانه‌ای می‌گوید؛ فرایندی که در آن، امر تاریخی و ساختگی، طبیعی و ازلی جلوه داده می‌شود. رسانه‌های حکومتی در وارونگی کامل این فرایند، اکنون مشغول «اسطوره‌زدایی از قهرمان» و «اسطوره‌سازی از گناه‌کار» هستند. فردوسی‌پور باید از جایگاه «کارشناس محبوب» پایین کشیده شود و به جایگاه «عامل نفوذ»، «برانداز نرم» یا «مزدور دشمن» برده شود. این یک اسطوره‌سازی واژگون است: خلق یک شیطان برای اثبات قداست خود. وقتی قدرت نمی‌تواند قهرمانی برای روایت پیروزی بسازد، ناگزیر شروری برای روایت شکست می‌آفریند. این شرور، سوپاپ اطمینان نارضایتی‌های انباشته است؛ «ببینید مردم، دشمن اصلی اینجاست، نه در ناتوانی ما.» از منظری دیگر، گی‌دبور استدلال می‌کند که در «جامعه‌ی نمایش»، هر آنچه می‌بینیم بازنمایی واقعیت نیست، بلکه واقعیت، خود به نمایش تبدیل می‌شود. پرونده‌ی امنیتی برای فردوسی‌پور، یک «نمایش سیاسی» تمام‌عیار است که سه پرده دارد: پرده‌ی نخست، آماده‌سازی افکار عمومی از طریق حملات رسانه‌های وابسته و اظهارات سرمربی؛ پرده‌ی دوم، شکل‌گیری تدریجی روایت رسمیِ«فتنه در فوتبال»؛ و پرده‌ی پایانی، ورود نهادهای امنیتی برای تکمیل این تراژدی. این نمایش، بیش از آنکه به فردوسی‌پور مربوط باشد، خطاب به دو مخاطب اجرا می‌شود: مخاطب درونی (حامیان مردد حکومت) که باید قانع شوند شکست تقصیر «خودی‌ها» نیست، و مخاطب بیرونی (جامعه‌ی منتقد) که باید ترسانده شود. فوتبال در این میان به صحنه‌ای برای بازتولید اقتدار سیاسی بدل شده است. میشل فوکو معتقد است قدرت، فقط سرکوب نمی‌کند، بلکه «تولید» هم می‌کند: تولید گفتمان، تولید حقیقت، و تولید گناه‌کار. قدرت برای تداوم خود، به «گناه‌کاری» نیاز دارد که حضورش، مداخله‌ی همیشگی قدرت را توجیه کند. فوتبال ایران، با همه‌ی ناکامی‌های مدیریتی‌اش، نیازمند چنین گناه‌کاری بود تا پرسش از «چرا شکست خوردیم؟»، به پرسش خطرناک «چرا این ساختار همواره شکست می‌خورد؟» تبدیل نشود. فردوسی‌پور «گناه‌کار ضروری» است؛ ضروری برای اینکه قدرت نشان دهد هنوز زنده است، هنوز می‌بیند، هنوز مجازات می‌کند. در شرایطی که کارآمدی به پایین‌ترین سطح رسیده، نمایش خشونت نمادین، آخرین سنگر بازنمایی اقتدار است. پرونده‌سازی امنیتی، «تکنولوژی قدرتی» است که می‌خواهد شکست در زمین سبز را به «پیروزی در دادگاه» تبدیل کند. در نهایت، در تقاطع نگاه روانکاوانه و جامعه‌شناختی، تصویری واحد آشکار می‌شود: آنچه در قالب حملات رسانه‌ای و احتمالن پرونده‌ی امنیتی علیه عادل فردوسی‌پور رخ می‌دهد، نه یک واکنش حقوقی یا حتی صنفی، که یک «آیین قربانی‌سازی سیاسی» برای پالایش روانی و بقای نمادین قدرت است. قدرتی که درمانده از خلق پیروزی در جهان واقع، به خلق گناه‌کار در جهان نمایش پناه برده است. فروید بر آن است که تمدن، سرکوب را طلب می‌کند؛ و این قدرت است که اکنون، در واکنش به زخم نارسیسیستی شکست، سرکوب یک صدا را تمدن‌سازی می‌نامد. بارت نیز تحلیل کرده که اسطوره، تاریخ را طبیعت جلوه می‌دهد؛ و این رسانه‌های حکومتی‌اند که شکست مدیریت‌شده را به «فتنه‌ی بیرونی» بدل می‌کنند. عادل، فارغ از خود شخص او، به نشانه‌ای بدل شده است؛ نشانه‌ی آن بخش از جامعه مدنی ایران که مستقل می‌اندیشد، محبوب است، و زیر بار تکرار دروغ نمی‌رود. حمله به او، حمله به تمام صداهایی است که می‌توانند بیرون از کنترل قدرت، محبوب و مؤثر بمانند. جرم فوتبال ۳۶۰ «خودبودگی» است در نظامی که خودبودگی را برنمی‌تابد. تراژدی اما اینجا است: قدرتی که برای بقا، فرزندان محبوب خود را قربانی می‌کند، نه در زمین بازی، که در تاریخ شکست خواهد خورد. چرا که مردم، برخلاف قدرت، فراموش نمی‌کنند چه کسی برای‌شان از فوتبال گفت، و چه کسی فوتبال را به دادگاه کشاند. https://t.me/drabbasee

ایران؛ جامعه‌ی پیرشده آنی‌آرنو در کتاب «مکان واقعی» مفهومی دارد به نام «پیری همگانی». نشانه‌هایی از این پدیده در ایران امروز مشاهده می‌شود. در دلِ نظریه‌ی «مکان واقعی» آنی‌آرنو، مفهومی کمتر شنیده‌شده اما به‌غایت تکان‌دهنده نهفته است: «پیری همگانی». این مفهوم، فراتر از یک استعاره‌ی ساده، به وضعیتی وجودی و اجتماعی اشاره دارد که در آن، یک جامعه به‌طور جمعی، بی‌آنکه لزومن به سن تقویمی بالا رسیده باشد، نشانه‌های پیری را در روان، مناسبات و چشم‌اندازهای خود متجلی می‌کند. آرنو پیری را نه فقط یک فرایند زیست‌شناختی فردی، که یک برساخت اجتماعی و یک تجربه‌ی مشترک می‌بیند که می‌تواند دامن کل یک ملت را بگیرد. «پیری همگانی» در ایران امروز، تجسم عینی این مفهوم است؛ پدیده‌ای که نه در چین‌وچروک چهره‌ها، که در تاروپود زندگی روزمرّه، گفت‌وگوها، و آرزوهای رنگ‌باخته خود را نشان می‌دهد. مهم‌ترین ویژگی این پیری همگانی، فرسایش «افق انتظار» است. جامعه‌ای که آرنو توصیف می‌کند، جامعه‌ای است که رابطه‌اش با آینده گسسته شده. در ایران امروز، این گسست در مکالمات روزمرّه آشکار است؛ جایی که صحبت از آینده، به‌سرعت به خاطرات گذشته‌ای طلایی می‌لغزد. جوانان از «دوران خوب گذشته» می‌گویند که هرگز ندیده‌اند و سالمندان، خاطرات‌شان را چون کالایی کمیاب مرور می‌کنند. این نوستالژی جمعی، نشانه‌ی بارز پیری همگانی است. آینده دیگر چونان افقی باز و مملو از امکان تصور نمی‌شود، بلکه بیشتر به دیواری بتنی می‌ماند که حس حرکت و پیشرفت را در نطفه خفه می‌کند. برنامه‌ریزی برای سال‌های دور، به شوخی‌ای تلخ یا خوش‌بینی ساده‌لوحانه بدل شده است. دومین نمود این مفهوم، «اقتصاد روانیِ انقباض» است. آرنو پیری را با نوعی محافظه‌کاری و انقباض در سرمایه‌گذاری عاطفی و مادی پیوند می‌زند. در ایران، این انقباض را می‌توان در کاهش تمایل به سرمایه‌گذاری بلندمدت، چه مالی و چه احساسی، مشاهده کرد. ازدواج و فرزندآوری، که سنتی‌ترین فرم‌های سرمایه‌گذاری برای آینده هستند، به تعویق می‌افتند یا انکار می‌شوند. این وضعیت تنها یک انتخاب مدرن نیست، بلکه اغلب واکنشی از سر بی‌اعتمادی به پایداری جهان است. وقتی فرد از پسِ تأمین حداقل‌های امروز خود برنمی‌آید، سرمایه‌گذاری عاطفی برای آینده‌ای مبهم، عملی تجملی و حتی احمقانه به نظر می‌رسد. این انجماد عاطفی، چهره‌ی دیگر پیری همگانی است: سردی، بی‌تفاوتی، و فقدان شور برای ساختن و پیوند خوردن. «بدبینی روشن‌اندیشانه» سومین لایه‌ی این پدیده است. آنی‌آرنو از نوعی آگاهی تلخ سخن می‌گوید که در آن، فرد یا جامعه گمان می‌کند همه چیز را دیده و همه‌ی ترفندها را می‌شناسد. این دانایی ِ به‌ظاهر عمیق، در واقع لباس مبدلی بر تن ناامیدی است. در ایران، این بدبینی در قالب طنزهای گزنده، تحلیل‌های سیاسی- اجتماعی قطعی و همه‌جانبه‌نگر، و نوعی واقع‌بینی فلج‌کننده ظهور کرده است. همه، تحلیل‌گرانی شده‌اند که پایان خوش را ناممکن می‌دانند. این «روشن‌اندیشیِ بدبینانه»، هرگونه اقدام تازه، ریسک خلّاقانه و ایمان ساده‌لوحانه به تغییر را پیشاپیش محکوم به شکست می‌کند. این صدای پیری است که زمزمه می‌کند: «همه چیز همین است که هست، انتظار بیشتری نداشته باش.» و سرانجام، «فرسودگی جمعی» یا فرسایش فیزیکی نمادین است. پیری همگانی در کالبد شهر و بدن‌های شهروندانش نیز رسوخ می‌کند. معماری فرسوده و وصله‌پینه‌شده، خودروهای کهنه و دودزا که عمرشان بسیار بیشتر از میانگین جهانی است، نماهای خاک‌خورده و غمگین... اینها صرفن نشانه‌های فقر اقتصادی نیستند، که بیان فیزیکی یک روان جمعی پیر و خسته‌اند. بدن‌های شهروندان نیز از این فضا تأثیر می‌پذیرد: خستگی مزمن، دردهای جسمانی فراگیر، و نوعی بی‌حوصلگی برای مراقبت از خود، که همگی می‌توانند بازتاب یک افسردگی جمعی باشند. گویی انرژی حیاتی (لیبیدو) از کالبد شهر و شهروندان تخلیه شده و آنچه باقی مانده، تنی نحیف و بی‌رمق است که تنها بقا را پی‌گیری می‌کند، نه زندگی را. «پیری همگانی» آنی‌آرنو در بستر ایران، روایت فروپاشی یک «مکان واقعی» جمعی است. مکانی که دیگر نه ظرفی برای خاطره‌سازی و ساختن آینده، که تنها صحنه‌ی نمایش فرسودگی است. فهم این پدیده به ما می‌گوید که بحران امروز ایران، تنها اقتصادی یا سیاسی نیست، بلکه عمیقن وجودی است. این پیری، پیش از آنکه در آمار جمعیتی خود را نشان دهد، در روان جمعی و در معنابخشی به زندگی روزمرّه رخنه کرده است. درمان آن، اگر ممکن باشد، نه با تزریق سرمایه یا تغییر سیاست‌ها، که با بازآفرینی یک «افق انتظار» جمعی، دمیدن شور دوباره به کالبد اجتماع، و بازیافتن ایمان به این که «فردا» هنوز می‌تواند با «امروز» تفاوتی معنادار داشته باشد، گره خورده است. پیش از هر چیز، باید پذیرفت که جامعه سال‌خورده شده تا شاید بتواند دوباره جوان شود. https://t.me/drabbasee

وطن من در دوردست‌ها بر لوح تاریخ‌های رسمی، جنوب هیچ‌گاه گریه نکرد تنها عددی بود در پیوست شماره سه میان آمار تلفات، و بودجه‌ی بازسازی، که بخار می‌شود در دست‌های فاسد. کسی نپرسید کودکی که در ایوان خانه‌اش به آسمان خیره شده بود، چرا دیگر بوی رود و دریا را از کوچه نمی‌شنود؟!. آنان که داغ ندیدند، از مرگ فلسفه می‌سازند. از خون نظریه، و از جنازه‌ها نقشه‌ی نظامی. من اما انگشتان بریده‌ای را می‌شناسم که هنوز در خاک جنوب به دنبال دست مادر می‌گردند. مادری که خود، نقطه‌ای فراموش‌شده‌ای است، در اطلس جغرافیای مصیبت. بر بلندای برج‌های شمالی هیولاهایی نشسته‌اند که جنگ را، از پشت شیشه‌های ضدگلوله مرور می‌کنند؛ با فنجانی قهوه و خمیازه‌ای سر ظهر. و در جنوب، تابوت‌ها آن‌قدر از کوچه‌ها گذشته‌اند که کوچه‌ها شکل شانه‌های داغ‌دیده را به خود گرفته‌اند. گوشت بی‌گناهان را بر سینی‌های چینی می‌کشند، بر سر خوان مصلحت، و حرفی نمی‌گویند جز: ضرورت تاریخی. تاریخ اما، این کودکان را در حافظه‌ی خود ثبت نکرد، کودکانی که نام‌شان تنها بر سنگ قبرهایی است که بمب بعدی از آن‌ها غبار می‌سازد. جنوب، صبح‌ها با اذان بیدار نمی‌شود، با آژیر بیدار می‌شود، و شب‌ها نه با لالایی مادران، که با سوت خمپاره به خواب می‌رود. و آنان آن‌سو و این‌سوی بی‌تفاوتی، از جغرافیای رنج، فقط مختصاتی می‌دانند برای هدف‌گیری بعدی وگرنه، جنوب برای‌شان یعنی تبعیدگاه تابستان؛ یعنی گرمایی که در اتاق‌های سرد مغولان، احساس نمی‌شود. بگذارید از کالبدشناسی این سکوت بگویم: دری که با لولای کودک باز شد، و با انفجار بسته نشد، باز ماند بر صحن حیاط بر جنازه‌ی پدر بر اسباب‌بازی‌هایی که در کیسه‌های پلاستیک به سردخانه رفتند. آهای داغ‌ندیدگان؛ آی زخم‌نخوردگان؛ آی نقشه‌خوان، این تکه‌های بدن را با چه معادله‌ای جمع می‌بندید تا به آمار تبدیل شود؟. جنوب، در دستگاه گوارش جنگ، تنها غذایی است، برای قلم‌هایی که از دور بر کاغذ می‌لغزند، و زخم را کلمه می‌کنند و مرگ را بیانیه. و من از قبیله‌ی بازماندگان؛ از قبیله‌ی جنوبی‌هایی که سایه‌‌های‌شان، با بدن برادر مرده‌شان یکی است، شهادت می‌دهم: این‌جا در جنوب، زندگی، به اندازه‌ی یک گهواره‌ی خالی از کودک دور است، و به‌قدر رفاه حاکمان، نزدیک. https://t.me/drabbasee

از غمی می‌سوزم و ناچار سوزد از غمی هر که را رنج درازی مانده و عمر کمی در سال ۱۳۶۵، در چنین روزی، دکتر مهدی حمیدی شیرازی، سرایندۀ دیوان «اشک معشوق» در شیراز درگذشت و در جوار بارگاه حافظ به دست خاک سپرده شد. شاعری که آتش عشق و شوریدگی را با متانت استادی دانشگاه در وجود خود آشتی داده بود. حمیدی شیرازی، پیش از آن‌که شاعری پرآوازه باشد، پژوهنده‌ای دقیق و استادی سخت‌گیر در عرصۀ ادبیات بود. او که در سال ۱۲۹۳ در شیراز متولد شد، تحصیلات خود را تا مقطع دکترای زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران به پایان رساند و سال‌ها بر کرسی تدریس تکیه زد. شاگردانش از صلابت و دانش بی‌دریغ او سخن‌ها گفته‌اند؛ استادی که شعر را نه صرفن با ذوق، که با کالبدشناسی‌ عالمانه می‌شناخت. او شعر را نه فقط با دل، که با منطق یک پژوهشگر ادبی می‌کاوید و این شاید راز آن وصیت جاودانه باشد که پیکرش را در آغوش خاکی بخوابانند که حافظ را در آغوش دارد. اما آن سوی چهرۀ دانشگاهی، شاعری پنهان بود که شعرش با رگ‌های تپندۀ عشق و درد گره خورده بود. حمیدی در دهۀ بیست و سی خورشیدی، در بحبوحۀ جدال میان سنت و نوگرایی، راهی میانه و در عین حال منحصربه‌فرد برگزید. او در قالب‌های کهن، به‌ویژه غزل و مثنوی، روحی مدرن دمید. شعر او سرشار از «شهوت‌پرستی شاعرانه» است. در روزگاری که شعر نیمایی در حال پوست‌اندازی بود، حمیدی با زبانی فاخر و در عین حال بی‌پروا، از عشق‌های زمینی، هوس‌های سوزان، اندوه فلسفی و مرگ‌اندیشی سخن گفت. دیوان «اشک معشوق» که نامش بر تارک کارنامۀ شعری او می‌درخشد، آکنده از تصاویری است که از پس پردۀ عفت‌کلام رایج زمانه بیرون می‌زد و زیبایی معشوق را با جسارتی حیرت‌انگیز به تصویر می‌کشید. شاید یکی از کلیدهای فهم شعر حمیدی، تراژدی عاشقانۀ زندگی او باشد. گویی سوگی جانکاه، شعر او را از یک رمانتیسیسم صرفن لذت‌جویانه به عمقی از درد هستی‌شناسانه پرتاب کرد. او در شعر علاوه بر عشق، مرگ را نه به‌سان واعظان، که هم‌چون عاشقی بی‌قرار و عصیان‌گر به چالش می‌کشد. این همان نقطۀ اوج شاعری حمیدی است: درآمیختن عشق جسمانی با حسرتی متافیزیکی. حمیدی شیرازی در شعر خود هرگز تسلیم ساده‌نویسی محض نشد. زبان او آهنگین، باشکوه و سرشار از ترکیبات تازه‌ای است که از دل قواعد کهن استخراج شده‌اند. او را باید حلقه‌ای مهم در زنجیرۀ غزل‌سرایی معاصر دانست؛ شاعری که پلی میان تغزل پالودۀ سعدی و حافظ با نگاه شخصی‌تر و عینی‌تر شاعران دورۀ مشروطه و پس از آن بود. او روح سرکش و رند حافظ را در کالبد تجربه‌های عاطفی انسان معاصر حلول داد. به همین دلیل است که وقتی او در جوار حافظ آرامید، گویی غزلی ناتمام به پایان رسید و بیتی گم‌شده، سرجای خود نشست. امروز که در گذر سال‌ها، غبار زمان بر چهرۀ بسیاری از شاعران هم‌روزگار حمیدی نشسته است، خواندن دوبارۀ اشعار او ما را با شاعری روبه‌رو می‌کند که صداقت عاطفی را فدای بازی‌های زبانی یا شعارهای ایدئولوژیک نکرد. او شاعر عشق بود، با همۀ ابعاد زمینی و آسمانی‌اش؛ شاعری که می‌دانست «اشک معشوق» بر گونه‌های شعر جاری می‌شود، آن‌گاه که شاعر جرأت کند نام زیبایی را با شهامتی عاشقانه بر زبان براند. دکتر مهدی حمیدی شیرازی، هم استادی بزرگ بود و هم عاشقی بزرگ‌تر؛ و چه مکانی شایسته‌تر از این، که ابدیت را در کنار کسی به سر برد که رندی و عشق را به نهایت رساند.

از غمی می‌سوزم و ناچار سوزد از غمی هر که را رنج درازی مانده و عمر کمی در سال ۱۳۶۵، در چنین روزی، دکتر مهدی حمیدی شیرازی، سرایندۀ دیوان «اشک معشوق» در شیراز درگذشت و در جوار بارگاه حافظ به دست خاک سپرده شد. شاعری که آتش عشق و شوریدگی را با متانت استادی دانشگاه در وجود خود آشتی داده بود. حمیدی شیرازی، پیش از آن‌که شاعری پرآوازه باشد، پژوهنده‌ای دقیق و استادی سخت‌گیر در عرصۀ ادبیات بود. او که در سال ۱۲۹۳ در شیراز متولد شد، تحصیلات خود را تا مقطع دکترای زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران به پایان رساند و سال‌ها بر کرسی تدریس تکیه زد. شاگردانش از صلابت و دانش بی‌دریغ او سخن‌ها گفته‌اند؛ استادی که شعر را نه صرفن با ذوق، که با کالبدشناسی‌ عالمانه می‌شناخت. او شعر را نه فقط با دل، که با منطق یک پژوهشگر ادبی می‌کاوید. اما آن سوی چهرۀ دانشگاهی حمیدی، شاعری پنهان بود که شعرش با رگ‌های تپندۀ عشق و درد گره خورده بود. حمیدی در دهۀ بیست و سی خورشیدی، در بحبوحۀ جدال میان سنت و مدرنیسم در شعر، راهی میانه و در عین حال منحصربه‌فرد برگزید. او در قالب‌های کهن، به‌ویژه غزل و مثنوی، روحی مدرن دمید. شعر او سرشار از «شهوت‌پرستی شاعرانه» است. در روزگاری که شعر نیمایی در حال پوست‌اندازی بود، حمیدی با زبانی فاخر و در عین حال بی‌پروا، از عشق‌های زمینی، هوس‌های سوزان، اندوه فلسفی و مرگ‌اندیشی سخن گفت. دیوان «اشک معشوق» که نامش بر تارک کارنامۀ شعری او می‌درخشد، آکنده از تصاویری است که از پس پردۀ عفت‌کلام رایج زمانه بیرون می‌زد و زیبایی معشوق را با جسارتی حیرت‌انگیز به تصویر می‌کشید. شاید یکی از کلیدهای فهم شعر حمیدی، تراژدی عاشقانۀ زندگی او باشد. گویی سوگی جانکاه، شعر او را از یک رمانتیسیسم صرفن لذت‌جویانه به عمقی از درد هستی‌شناسانه پرتاب کرد. او در شعر علاوه بر عشق، مرگ را نه به‌سان واعظان و اهل منبر، که هم‌چون عاشقی بی‌قرار و عصیان‌گر به چالش می‌کشد. این همان نقطۀ اوج شاعری حمیدی است: درآمیختن عشق جسمانی با حسرتی متافیزیکی. حمیدی شیرازی در شعر خود هرگز تسلیم ساده‌نویسی محض نشد. زبان او آهنگین، باشکوه و سرشار از ترکیبات تازه‌ای است که از دل قواعد کهن استخراج شده‌اند. او را باید حلقه‌ای مهم در زنجیرۀ غزل‌سرایی معاصر دانست؛ شاعری که پلی میان تغزل پالودۀ سعدی و حافظ با نگاه شخصی‌تر و عینی‌تر شاعران دورۀ مشروطه و پس از آن بود. او روح سرکش و رند حافظ را در کالبد تجربه‌های عاطفی انسان معاصر حلول داد. به همین دلیل است که وقتی او در جوار حافظ آرامید، گویی غزلی ناتمام به پایان رسید و بیتی گم‌شده، سرجای خود نشست. امروز که در گذر سال‌ها، غبار زمان بر چهرۀ بسیاری از شاعران هم‌روزگار حمیدی نشسته است، خواندن دوبارۀ اشعار او ما را با شاعری روبه‌رو می‌کند که صداقت عاطفی را فدای بازی‌های زبانی یا شعارهای ایدئولوژیک نکرد. او شاعر عشق بود، با همۀ ابعاد زمینی‌اش؛ شاعری که می‌دانست «اشک معشوق» بر گونه‌های شعر جاری می‌شود، آن‌گاه که شاعر جرأت کند نام معشوق را با شهامتی عاشقانه بر زبان براند. دکتر مهدی حمیدی شیرازی، هم استادی بزرگ بود و هم عاشقی بزرگ‌تر؛ و چه مکانی شایسته‌تر از این، که ابدیت را در کنار کسی به سر برد که رندی و عشق را به نهایت رساند. https://telegram.me/drabbasee

۱۳۸۸/۳/۲۶ ساعت پنج‌ونیم صبح بوی نان تازه از پنجره بالا می‌آید. گلدان را آب داده‌ای، پرده را کنار زده‌ای، نور روی میز می‌افتد، و پنجره را گشوده‌ای. نسیمی خنک از حاشیه‌ی زندگی، کتاب نیمه‌خوانده را ورق می‌زند. عشق همین جاری شدن در دقیقه‌های ساده است، همین که بدانی زمستان، فقط بخشی از سال است نه تمام آن. و هر روز حتی در برفی‌ترین صبح دی‌ماه، شوقی باشد برای چیدن نارنگی از شاخه‌ای که یخ زده اما شکوفه‌های بعدی را در خواب می‌بیند. زندگی، همین فرصت کوتاه جاری شدن است؛ میانِ دست‌هایی که گاهی می‌لغزند، اما رها نمی‌کنند. همین که پشت چراغ قرمز به یاد خنده‌ای بیفتی؛ و مقصد، ناگهان از نو ساخته شود. «برخیز» صبح آمده تا نان تازه‌اش را با تو قسمت کند. https://t.me/drabbasee

سال‌های سال بعد روزی با حسرت به‌خود خواهم گفت: در جنگلی دو راه از هم جدا می‌شد و من آری – من – راهی را در پیش گرفتم که رهگذر کمتری داشت و تمامی تفاوت در همین بود. https://t.me/drabbasee رابرت فراست ترجمه پیرایه یغمایی

۱۴۰۵/۲/۱۲ از میان پرده‌ی نازک مه، نور چراغ مطالعه گونه‌ات را تا استخوان شفاف کرده است. پیراهن سرخ نازک، پوستی است دوباره بر تن‌ات، که هر ضربان قلب‌ات، آن را می‌لرزاند. فنجان قهوه را چنان آرام روی میز می‌گذاری که انگار خواب پروانه‌ای را جا‌به‌جا می‌کنی؛ سیگار ِ میان دو انگشت کشیده‌ات، خط نازکی از دود را تا مرز بخار مهتاب می‌کشاند، و دود، گیج، نمی‌داند کجا تمام شود. پشت عینک، چشمانت روی واژه‌های شعر بال‌بال می‌زنند. مه، آرام از شیشه‌های سرد پایین می‌لغزد، و روی دستانت می‌نشیند همان‌جا که رگ‌های آبی زیر پوستت چون سطرهای کتابی پنهان، نبض می‌زنند. کتاب شعر را ورق می‌زنی، و من تمام شعرها را در همین تصویر خلاصه می‌کنم نه در واژه‌ها؛ در فاصله‌ی میان دود و مه در طرز نشستن‌ات، گویی قرن‌هاست که بخار نفس‌های‌مان به‌هم آغشته است. https://t.me/drabbasee

... ۱۴۰۵/۴/۱۶ در میان این شب سربی ساکت، نیرویی در من لانه کرده، و بازوانم را بی‌صدا می‌بندد به صندلی خالی روبه‌رو. سیرم از جهان، از نبض ساعت، از طعم آب، از آنان که سایه‌هاشان در آن‌سوی پنجره، برایم دست تکان می‌دهند. من غریبه‌ترین عابرم در شهر ناآشنای قلب خودم. هوا، چون چاقوی مچاله‌ای در گلویم گیر کرده، و ریه‌هایم، پروانه‌هایی مُرده در پیله‌ی تنگ سینه. قبض روح، این مهمان ناخوانده‌ی بی‌رحم، نه می‌گریزد، نه تسخیرم می‌کند یک‌باره. مرا قطره‌قطره در خود می‌مکد، به احتضاری شیرین، بی‌هیچ تکان ناگهانی. هیچ واژه‌ای، هیچ نوازش نوری، این خلأ را پُر نمی‌کند. مانده‌ام با نخی از درد که از سقف جانم آویخته و تابی نمی‌خورد. شب می‌گذرد، روز می‌گذرد، و من هم‌چنان در مرز میان هستی و نیستی، زنجیر شده‌ام به نیرویی که خودم آن را در عمق خویش می‌کارم و درو می‌کنم این خوشه‌های بی‌حاصلی را. https://t.me/drabbasee