به وقتِ پاییز

گاهی وقتا یادمون میره که چقدر قوی و ارزشمندیم؛ گاهی وقتا یادمون میره که چه مشکلاتی پشت سر گذاشتیم؛ باید نشست اون روزها و کارها رو مرور کرد تا به اهمیت و ارزش خودمون پی ببریم! قوی بودن فقط به زور بازو نیست، قوی بودن یعنی پاک کردن اشکات وقتی کسی حتی حواسش بهت نیست...! 🌱 - محمد وظیفه شناس

این قاب، خلاصه‌ی یه روزِ خوبه: "قهوه، کتاب، و خودت"!🤎

من شبیهِ آینه‌ام؛ اگر هزار تکه‌اش کنی، باز هزار آینه در دستت هست!🌱

ولی ، " پذیرفتن " واقعا بالغانه‌ترین و شاید هنرمندانه‌ترین درسِ زندگیه ! واسه رویاهای وجودت بجنگ ، با شوقِ آرزوهات نفس بکش، ولی این خودِ گاهی پر از رنجت رو با تمامِ نشدن‌ها ، کامل نبودن‌ها و اشتباهاتش عاشقانه دوست داشته باش و بپذیر! باور کن، گاهی داستانِ قشنگ‌ترین سبز شدن‌ها از دلِ همون ترک‌های کوچیک‌و به ظاهر بی‌اهمیته ؛ درست همونجایی که تصمیم میگیری یه آغوشِ گرم برای هرآنچه که هست باز کنی نه اون‌چه که باید میبود ‌... !🤍 #ترانه_فرهمند

" زیباییِ زندگی از شِکنَندگی آن جُدا نیست . . . "

آدمی دوام می‌آورد، وَرایِ حدِ تصور...🌱

حمایتاتون خیلی کم شده‌ها :(

دیگه تابستون کافیه ... من دلم واسه حضورِ پاییز توی زندگیم تنگ شده؛ که چشم باز کنم اون هوای ابریِ خنک بپیچه‌ لا به لای سلولای تنم، مست و مدهوش از بوی خاکِ بارون خورده گوله شم زیرِ پتو! گرمای دلخواه من توی یه لیوان چایی هیزمی خلاصه میشه ! :) -ترانه‌فرهمند

دلتنگِ جزییاتِ دلنشین ....

دوست دارم باورم، خرده‌چیزهای زندگی باشد؛ همان جزییاتِ پیش‌پاافتاده‌ای که بر لحظه‌های رهگذر سایه می‌اندازند؛ شاید آن دیوارِ رنگ‌پریده‌ی آبی در پسِ کوچه‌ها، یا همان ردِ باریکه‌ی نور روی سنگفرشِ ترک‌خورده‌ زیر پای عابران. چه عیبی دارد اگر شوق، قدِ تکه‌‌ی کوچک ابر، ساده باشد؟ چرا نگذاریم عشق، روی شاخه‌‌ی آرزویی محال تاب بخورد؟ من می‌خواهم که باد، خیالِ من باشد ، و تنم، پناهِ گنجشک‌های زیر باران‌مانده. می‌خواهم شبیه بخارِ بی‌رمقِ لیوان چای، گاهی برای شنیدنِ سکوت، گوش‌هایم را تیز کنم. می‌خواهم روی نوک انگشتانِ پاهایم بایستم تا ماه را از آن‌سوی سیاره‌ها لمس کنم. می‌خواهم روی عبورِ گذشته‌ها ، تصویرِ رقص شاخه‌‌ای از پشتِ پنجره‌، برایم از گذرِ بی‌نشانِ یک قطار، ملموس‌تر باشد. می‌خواهم باور کنم زندگی، همان نورِ لطیفی‌ست که از تار و پودِ یک پرده‌ی حریر به انگشتانِ دستِ من رخنه می‌کند؛ در همان صدای درِ چوبی‌ست‌ که باد، بی‌اجازه، تکانش می‌دهد. می‌خواهم آیینم‌، وصله‌ها، نشانه‌ها، و جسارتِ بودن در لحظه‌ای فراموش‌شده باشد؛ من دل به آن‌ها می‌سپارم، به همان ریشه‌ی ظریفِ زندگی در شوق‌ها ، که به حدِ خودش کافی‌ست تا هنوز هم، بی‌حضورِ سببی، زندگی، زندگی باشد... #ترانه_فرهمند

و هر بارقه‌‌ی نور که اندوهِ مرا لمس کند ، "اُمید" خواهد بود! 🌱 -ترانه‌فرهمند

من شدیداً به این حرف باور دارم : اون دل‌هایی که شاد میکنی یه روزی میشه "عجب شانسی آوردم"های زندگیت.🤍

خیالِ باطل است ویرانیِ تو ...