4:20

یه نوع بیماری هم هست به اسم استرس بی دلیل از زنگ موبایل که من دارمش

‏یه سری غم‌ها وجود دارن که نه گفتنی نه نوشتنی. نمی‌شه جایی درباره‌اش بنویسی از حجمش کم کنی، نمی‌شه پیش کسی به زبون بیاریش قلبت رو سبک‌تر کنی. یه سری غم‌هارو فقط باید با خودت اینور اونور حمل کنی، به مرور بهش خو بگیری و با اون حجم از اندوه به زندگی ادامه بدی.

من فقط می‌خوام همه چی خوب پیش بره.

اشکالی در کار دنیاست که گریه رفعش نمی‌کند.

‘من واقعاً از پشت کوه اومدم، کوه غم.’

تنها راه نجات خوابیدنه، وقتی میخوابم ناراحت نیستم عصبانی نیستم، تنها نیستم، غمگین نیستم.

امیدوارم سهمت از این دنیا آدمهایی با نیت پاک باشند آنهایی که در غیاب تو ، حتی حرمت اسم تورا حفظ میکنند.

بعضی وقتا یادم میره کیم …

حرفای من از بین نمیرن، از حرف به گریه و از گریه به سردرد و معده درد تبدیل میشن .

چه عمری از ما تباه شد.

نمی‌خواستم اعتراف کنم؛ اما من، بدجوری از زندگی می‌ترسیدم. زمان می‌دوید، و من که رویای پرواز داشتم، هنوز حتی سینه‌خیز رفتن را هم یاد نگرفته بودم.

اینکه آدمیزاد یهو دلش میگیره جالب نیست.