4:20

از امید متنفرم، از درست می‌شه متنفرم، از آینده متنفرم، حتی کلمات هم برام غرق نفرتن. هیچ چیز جالبی وجود نداره، همه‌چیز غرق نفرته.

جامعه به شدت خودکشی‌گراست.

غمگینم، غم دارم، غم پرورم، غم خوارم،‌ غم گریزم، غم منم.

‏تنها راه فرار از خودم خوابیدنه ، وقتی میخوابم ناراحت نیستم، عصبانی نیستم، تنها نیستم، هیچی نیستم

امیدوارم قبرم جا دار باشه، که من و تموم آرزو هام توش جا شیم

کی دیده شب بمونه!؟ ‏ما عزیزم، ما دیدیم. ‏شب که مونده هیچ، هرچی هم میگذره داره تاریکتر میشه

‏یه روز حلوا درست میکنم لباس مشکیمم میپوشم شمع هم روشن میکنم بعد میشینم واسه جوونیم عزاداری میکنم

‏با چه وثیقه ای میشه فکرمونو ازاد کنیم؟!

اما هر دفعه میفهمم خواب امن ترین پناهگاه برای تنهاییه.

به اندازه ی تمام اشکایی که توی تنهایی ریختم، به اندازه ی تمام شب بیداری هایی که کشیدم، به اندازه ی تموم حرفایی که باید بهتون می‌زدم و نشد بزنم، به‌ اندازه ی تمام سردردام، فکر و خیالام، سیگار هایی که کشیدم، پیاده روی های طولانیم، به اندازه ی‌ دردای سمت چپ سینم، اضطرابام، لرزشای دست و بدنم از عصبانیت، به اندازه ی بی اشتهاییام، تو خودم رفتنام، معده دردام، حالت تهوع هام، شکسته شدن صورتم، گودی و سیاهی زیر چشمام، به اندازه ی همه ی سکوت کردنام، به اندازه ی تمام دلشوره هام، به اندازه ی تمام روزایی که خودمو تو اتاق حبس کردم؛ ازتون تنفر دارم و نمی‌بخشمتون.

دقت کردین سگ سیاه افسردگی قشنگ پشماش ریخته رفته یه‌گوشه نشسته؟ اوضاع روح و روانا از افسردگی و اینا گذشته.

هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، و .. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم. داد بزنم. گریه کنم. نمی‌دانم.

‏بزرگسالی یه نوع سوگواری دائمیه.

متاسفم که منم، متاسفم که صحبت هام ته کشیده اند. متاسفم که برگ به برگ رو به تنهاترشدن و تنهاتر گذاشتن نقش میبندم و میبندید و میبندند. آشفته ام که انگار نمیشناسمتون، انگار نمیشناسید منو دیگ. نگفتید، کجا رفتند روز های کمی صمیمی تر؟ منو ببخشید.

‏زمان می‌گذرد و اندک اندک رویاهای ساده‌ و‌ کوچک‌مان نیز رنگ می‌بازند و محو می‌شوند. ما فقط خواستیم در سرزمین خودمان و چندجایی در جهان کمی لذت ببریم، زندگی کنیم و حیف که نگذاشتند و نشد. فعلا چون تمام این سال‌ها از ماتمی به ماتمی دیگر و از مصیبتی به مصیبتی دیگر رهسپاریم.

حتی دلم نمیخواد یه ریکوئست جدید تو اینستا رو اکسپت کنم چه برسه به یه آدم جدید تو زندگیم.