4:20

‏زندگیم هر روز داره “تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست” تر میشه.

قربونت بد نیستم، بدترم.

براى سلامتيتون آب زياد بخوريد، ورزش كنيد، و سیک یه سری ادما رو بزنید.

یکی از ظالمانه ترین تجربه های هر آدمی، تجربه‌ی کور شدن یه ذوق خیلی عمیقه... ‏یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک میشه.

میشه اونم چه شدنی بشین و تماشا کن..

تا صب بمون بغلم بزا این دستم خواب بره

چقدر دراگ زدم از فکرت در بیام...

چقدر دراگ زدم از فکرت در بیام

فعلاً فقط دلم می‌خواد چراغ‌هایِ دنیا رو خاموش کنم و بخوابم، خیلی بخوابم، کلی بخوابم. یک عالمه بخوابم.‌ تا خرتناق بخوابم.‌

وقتایی که غمگینم حس میکنم بچگیام جلوم وایساده و داره نگام میکنه… نه چیزی میگه نه میره، فقط با یه غم عجیبی انگار ازم دلخوره از اینکه بزرگش کردم ولی نتونستم خوشبختش کنم.

حیف حاجی حیف ‏من زندگی رو خیلی دوست دارم و حیف که دارم اینجوری میگذرونمش

انگار به جای هزاران نفر تلاش کردم، هزاربار شکست خوردم و یاس و درد همه‌ی این‌ها روی دوش منه، فقط من.

دنبال نتیجه نباش، عشق نتیجه نداره. فقط حال خوبی داره که اون لحظه داشتی؛ امیدوارم حال بد دوری رو هم مثل روزای خوش سریع طی کنی. اما بیا واقع بین باشیم، عزیزم روزای دوری سخت و دیر تموم میشه، اما تموم میشه.شب بخیر

ما آدما شبیه کتاب‌هایی هستیم که فقط جلدشون رو می‌بینیم؛ از خنده‌ی یکی خبر داریم، اما شاید از غمی که پشت اون خنده پنهونه، نه. گاهی سکوت کسی رو به غرور تعبیر می‌کنیم و خستگیش رو بی‌حوصلگی، بی‌خبر از اینکه هر آدمی گوشه‌ای از دنیا رو توی دلش حمل می‌کنه. از نظر علمی، مغز ما توانایی درک احساسات دیگران رو داره، اما برای فهمیدن دنیای آدم‌ها، گاهی باید از پنجره‌ی نگاه خودمون فاصله بگیریم و از دریچه‌ی چشم اونا به زندگی نگاه کنیم. شاید نتونیم بار سنگین زندگی کسی رو از دوشش برداریم، اما می‌تونیم با کمی درک و توجه، سنگینی اون بار رو کمتر کنیم. کاش یادمون بمونه که پشت هر چهره، قصه‌ای نانوشته وجود داره؛ قصه‌ای که شاید اگه کمی بیشتر بهش گوش بدیم، به‌جای قضاوت کردن، یاد میگیریم آدم‌ها رو بفهمیم.