🔻پویــايــىِ رَوان🔻

فروید در مقاله "روانکاوی ناشیانه" از روانپزشکی که به عنوان مداوا به بیمارش راه‌حل پیشنهاد کرده بود، انتقاد می‌کند. فِرِد بوش در راستای این واقعه به تمثیل زیبایی اشاره میکنه: اگر آگاهی داشتن درباره ناهشیار، آن‌طور که افراد ناآشنا با روانکاوی می‌اندیشند برای بیمار این همه اهمیت داشته باشد باید تصور کنیم که گوش کردن به سخنرانی یا خواندن چند کتاب برای درمان کافی است. این اقدامات همان‌قدر بر نشانه‌های بیماری روانی اثر دارند که پخش منوی غذا در هنگام قحطی بر گرسنگی. 🔸اما واقعاً التیام چگونه حاصل می‌شه؟ آیا التیام نتیجه‌ کشف و رسیدن به اطلاعات جدیده؟ باید بدونیم موضوع، فراتر از چنین تصوری است. می‌شه گفت التیام، نتیجه‌ی بودن در جهانی‌است که دیگری حضور داره؛ حضوری معنابخش. یعنی من برای اینکه به حال خوبی برسم نیاز به اضافه شدن چیزی به خودم ندارم(مثلاً اطلاعات) بلکه بالعکس نیاز به هضم آنچه که هست دارم. فرایند معنابخشی(چیزی که بیون بهش می‌گفت alpha function) نوعی هضم واقعیته. واقعیت اگه هضم نشه (به معنا بدل نشه) مثل غذایی که بجای رفع گرسنگی، منجر به دل درد و آسیب می‌شه، عمل خواهد کرد. خَلقِ معنا، زایشی در خلال رابطه هست. رابطه‌ ماهیتی سیال و پویا داره که لحظه‌ها در اون ساخته و معنا می‌شوند و معانی التیام‌بخش، جراحات وارده از جانب واقعیت اند. هر قدر در این مسیر به سمت معنادهی بیشتر حرکت کنیم، ذهن ماهیتی پویاتر و خلّاق‌تر پیدا خواهد کرد ماهیتی که دردها رو هضم می‌کنه و باعث کاستن رنج‌ها می‌ شه.