مــــــن می توانم

زنان ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺳﻦ ۴۰ ﺳﺎﻟﮕﯽ و مردان با شروع ۵۰ سالگی، ﻫﺮ ﺳﺎﻝﺣﺪﻭﺩ ﻧﯿﻢ ﮐﯿﻠﻮ ﺍﺯ ﺣﺠﻢ ﻋﻀﻼﺕ بدن ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ. ﺑﻪ ﺟﺎﯼ عضلهٔ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ، ﭼﺮﺑﯽ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ و ﺗﺎ ۸۰ ﺳﺎﻟﮕﯽ یک سوم ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻀﻼﺕ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺭﻭﺩ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺕ ﺳﺎﺭﮐﻮ ﭘِﻨﯿﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺕ ، ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺟﺪﺍ ﻧﺎﺷﺪﻧﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ است ﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﻥ  ﻭﻟﯽ ﺭﺍه ﺣﻞ آن مشخص است. ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺣﺠﻢ ﻋﻀﻼﺕ به وسیلهٔ انجام ﻭﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﻗﺪﺭﺗﯽ ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺕ ﻣﺼﻮﻥ ﻣﯽﺷﻮﯾﺪ. ﻟﻄﻔﺎً ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ و آقایان بالای سن مذکور، ﺍﺯ ﻭﺯﻧﻪ ﻧﺘﺮﺳﯿﺪ (مشورت با پزشک) ، ﻭ ﺍﺯ ﻭﺭﺯﺵﻫﺎﯼ ﺑﺪﻥﺳﺎﺯﯼ و شناكردن و بدمینتونِ و کوهنوردی پرهيز نكنيد و هر چه زودتر ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﯿﺪ. ﻓﻮﺍﯾﺪ ﻭﺭﺯﺵ ﺑﺪﻥﺳﺎﺯﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎﯼ ﺑﺎﻻﯼ ۴۰ ﺳﺎﻝ و آقایان بالای ۵۰ سال ، ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﭘﻮﮐﯽ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺁﻥ، ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺗﻌﺎﺩﻝ ، اﻓﺰﺍﯾﺶ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﻭ ﻧﺸﺎﻁ ، ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﭼﺮﺑﯽ ﻭ ﻭﺯﻥ ، ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻨﯽ ﻋﻀﻠﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﭼﺮﺑﯽ ، ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﺪﻥ و افزایش توﺍﻥ ﻭ ﻧﯿﺮﻭ می‌باشد. همچنين ورزش شنا نيز بسيار کمک خوبي است در نگهداری و حفظ عضلات. ﺳﺎﺭﮐﻮ ﭘِﻨﯿﺎ ﯾﮏ کلمهٔ ﺭﻭﺳﯽ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﺭﮐﻮ ﯾﻌﻨﯽ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﭘﻨﯿﺎ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ چه کنیم: ۱- چای را اندکی سرد بنوشید تا سرطان مری نگیرید . ۲- قندهای قندان را ریزتر کنید . ۳- هیچ وعده غذایی را حذف نکنید . ۴- از گیاهخوار شدن صرف نظر کنید بدن به مواد گوشت نیازمند است . ۵- با سیر و پیاز به شدت دوست باشید . ۶- آب فراوان بنوشید . ۷- چیپس را دشمن خود بدانید . ۸- غذا را به خوبی بجوید . ۹- ماست کم چرب و شیر را فراموش نکنید . ۱۰- گوجه فرنگی را دوست خوب خود بدانید. ۱۱- برنج را آبکش نکنید . ۱۲-با سوسیس و کالباس سرسنگین باشید . ۱۳- با نوشابه قهر کنید. ۱۴- نان سبوس دار میل کنید . ۱۵- دیر شام نخورید.  ۱۶- مصرف ماهی را جدی بگیرید. ۱۷- به یکدیگر برای خوردن شام بیش از حد تعارف نکنید . ۱۸- کافیست هر روز نیم ساعت پیاده روی کنید . ۱۹- میوه فراوان بخورید . ۲۰- به خوردن سبزیجات عادت کنید

عادت‌هایى كه معجزه می‌کند : شيک لباس بپوشيد نجيبانه رفتار كنيد همواره پس انداز كنيد صبورانه كار كنيد با ملايمت سخن بگویيد عميق نفس بكشيد عاقلانه بخوريد كافى بخوابيد بى‌باكانه عمل كنيد خلاقانه بينديشيد صادقانه عشق بورزید هوشمندانه خرج كنيد یاد بگیرید بگویید: نه

نون مردم رو آجر نکنید نون بُری نکنید نون به نرخ روز نخورید و از همه مهمتر اینه که نونتون رو تو خون مردم نزنید

خودت رو با زیبایی های محیط زندگیت درگیر کن لذت های زندگیت رو جدی بگیر هر روز که دوباره بتونی آفتاب رو ببینی، روز شانس توست 😍

هیچ‌وقت تاب‌آوری‌تون رو با کسی مقایسه نکنید؛ نه برای تحقیر و نه برای تمجید. چون شما نمی‌دونید پشت هر آدم چند تا "آغوش امن" هست. اون‌که از دور قویه، شاید تنهایی با مشکلاتش روبه‌رو نمی‌شه؛ و اون‌ که خیلی حساس به نظر میاد، شاید هیچ‌کس رو نداره که توی سختی‌ها محکم بغلش کنه.



هر وعده که دادند به ما باد هوا بود هر نکته که گفتند غلط بود و ریا بود چوپانی این گله به گرگان بسپردند این شیوه و این قاعده ها رسم کجا بود؟ رندان به چپاول سر این سفره نشستند اینها همه از غفلت و بیحالی ما بود! خوردند و شکستند و دریدند و تکاندند هرچیز در این خانه بی برگ و نوا بود. گفتند چنینیم و چنانیم دریغا... اینها همه لالایی خواباندن ما بود! ایکاش در دیزی ما باز نمی‌ماند یا کاش که در گربه کمی شرم و حیا بود!

سپیده که سر بزند در این بیشه‌زار خزان زده شاید گلی بروید شبیه آنچه در بهار بوئیدیم پس به نام زندگی هرگز نگو هرگز... ✍پل_الوار

جسارت در معماری - نیویورک

‏اگه رنگ واقعیه بعضیارو دیدی سعی نکن دوباره رنگ آمیزیشون کنی!

۱۰ نکته طلایی از کتاب تکه هایی از یک کل منسجم : 1. درد کشیدن بخشی از مسیره انکارش نکن 2. خودت رو با تمام نقص هات بغل کن 3. تنهایی خیلی بهتر از گدایی کردن محبته 4. عجله نکن زخمهای روح زمان میخوان 5. فرار کردن از غم فقط خسته ت میکنه 6. زندگی رو با ویترین بقیه مقایسه نکن. 7. رشد کردن یعنی پذیرفتن واقعیتهای تلخ 8. ارزشت به بودن یا نبودن کسی نیست. 9. و صمیمیت یعنی نترسی خود واقعیت باشی 10. دنبال بی نقص بودن نباش

ما همیشه دنبال پایان همه چیزیم! همین اولیش خودِ من؛ هی فلان کارو بکنم دیگه خیالم راحته، فلان چیزو داشته باشم دیگه تموم و به فلان هدفم برسم دیگه چیزی نمیخوام! اما اینطور نیست، دوباره بعدش میرم سر خونه اول و یه برنامه جدید… ولی از یه جایی به بعد یاد گرفتم همین روزایی که میگذره، خودشون معنی‌بخش زندگی هستن نه صرفا تموم کردن یه هدف! الان بیشتر از مسیرم لذت میبرم؛ انگار چشمام باز شده، انگار آسمون آبی‌تره، انگار دور و برم رنگای بیشتر میبینم، انگار زندگی واقعا جریان داره! من و تو معلوم نیست اصلا دوباره طلوع صبح فردا رو ببینیم یا نه ولی بیا حداقلش یه روز رو درست‌حسابی زندگی کرده باشیم نه اینکه صرفا زنده بوده باشیم.

صبح بخیر! امروز، دلتان را پر از امید و نور کنید. 🌅💖 امروز فرصتی است برای تازه کردن نیت‌ها و اهداف. 📝🌟 یادآور شوید که هر روز می‌تواند شگفت‌انگیز باشد، اگر با عشق و ایمان به جلو بروید. 🌈🙏 📈🍃 بگذارید لبخند خداوند بر چهره‌تان بدرخشد و محبتش در دل‌هایتان جاری شود. ❤️💫 زندگی با عشق زیباست زندگی با خدا زیباست خدا آرامش هست امروز رو عاشقانه با آرامش زندگی کنیم امروز رو با خودش باشیم سلام همراهان همیشگی روزتون بخیر ☕️🌿🌼🌻

نه گفتن موهبت بزرگیست که یاد گرفتنش جهانت را امن‌تر می‌کند. و روانت را آسوده‌تر. همانقدر که نه گفتن را یاد می‌گیری گوش‌هایت را برای نه شنیدن آماده کن. بگذار دیگران هم این «نه» خاموش و بدنام را بر زبان آورند. بگذار «نه» از بدنامی و بدیُمنی در بیاید. «نه» در حقیقت موجود خوب و سربزیری است. اما اگر همین «نه» سربزیر پشت آری‌های ساختگی‌مان پنهان شود بزودی از ما موجودی نقاب‌دار و بیمار می‌سازد که یک گردان عصبانی از «نه»های سرکوب شده روانش را اِشغال کرده است. یاد بگیر نه بگویی و نه بشنوی. کار سختی نیست، من توانستم. 📕 یادداشت‌های_یک_دیوانه ✍🏻 نیکلای_گوگول

اکنون کاری را شروع کرده ام که می‌توانستم ده سال پیش آغاز کنم، اما از اینکه برای آن بیست سال دیگر صبر نکردم، دلشادم. 📕 کیمیاگر ✍🏻 پائولو_کوئلیو

آیا او می‌تواند نگهبان تنهایی من باشد؟ ریلکه اعتقاد دارد که عشق ورزیدن درست مثل کاری روزمزد است. پس باید درست مثل یک شغل تمام‌وقت‌ جدی گرفته شود، او می‌گوید عاشق باید طوری رفتار کند که گویی کار بزرگی دارد، باید بسیار تنهایی بکشد، باید در خود فرو برود، خود را جمع کند و محکم نگه دارد. ریلکه باور دارد که عشق ورزیدن درست مثل رنج بردن، آموختنِ یک کار است. عشق، این دشوار‌ترین کارها در عصاره‌ی زندگی یعنی روابط انسانی، غوطه می‌خورد و بی‌وقفه دگرگون می‌شود پس مشغله‌ی اصلی عاشقان باید این باشد که این تحول دائمی را حفظ و ادراک کنند. هرجا این تحول دائمی متوقف شود، زندگی عاشقان نیز به پایان می‌رسد. کلید درک درست این مسئله اما در نامه‌ای است که او ۱۷ آگوست ۱۹۰۱ به امانوئل بُدمان نوشته ریلکه در این نامه می‌گوید که معیار اصلی زندگی مشترک در واژگونی و ویرانی مرزها نیست، بلکه برعکس، ارتباطی متعالی است که در آن هریک دیگری را به «نگهبانی تنهایی» خود گمارد و اینگونه بزرگ‌ترین اعتماد ممکن را به او وام بدهد. تنها این‌گونه است که هر یک می‌فهمند: میان نزدیک‌ترین افراد نیز فاصله‌ای بی‌پایان باقی می‌ماند. پس با آگاهی به این امر آن‌ها «در کنار هم ساکن می‌شوند» و هنگامی موفق می‌شوند که این «فاصله» را دوست بدارند تا سکونت‌شان «باشکوه» شود. دوست داشتن این فاصله میان دو ساکن امکانی است برای دیدن دائمی دیگری «در برابر یک آسمان بزرگ» و طبعا همیشه در حال تغییر. ریلکه می‌گوید معیار اصلی برای انتخاب یا اجتناب ما از هم باید این باشد: آیا او می‌تواند نگهبان تنهایی من باشد؟ Pure Dudes