Fluid

بهترین خبری که امروز می‌تونستم بشنوم @RegaPlus

کاش جمع کردن چیزهای زیبا یک شغل بود تا اونجوری بتونم شغل موردعلاقه‌م رو داشته باشم.

I couldn't finish this but I'm leaving it here anyways. Unfinished. Suits the content.

I hate nights. At nights I become this frustrated pile of longing and sadness and anxiety. I can't bear myself at nights. It's like I'm constantly running. From outside it looks like I'm doing literally nothing and I'm postponing all the shit I have to do and my head is stuck in my phone and I can't even find anything interesting in it so I just scroll and scroll and scroll cause I'm fuckin running. I don't even stop to see what I'm running away from. My room becomes too small for me and changing my position constantly from sitting on the couch to lying on the bed doesn't help. The tension is in my muscles. It's in my head and my chest and my burning skin. I'm a marathon runner and the track is neverending. I check every goddamn thing I have to do or even I could do for fun but I can't do any of them. My body is locked. At the last session I started sobbing for something I was and still kinda am sure I was senseless about. I couldn't understand where the tears are coming from. My brain was fighting so hard, pointing at the empty space and saying "See?? There's absolutely nothing here. What the fuck are you crying about?" But the tears kept coming at each word that came out of her mouth. I guess I never felt this disconnected from my body. It was confusing. I was sad for myself but I didn't know what to do. Something I was basically proud of myself for, thinking damn girl, you handled this so well, and there I was, forced to see that the numbness only came from the huge pile of sorrow and trauma that had been built in the past six years. It was scary. It felt like it's gone so far that I can't do anything about it. And I also didn't want to do anything about it. Looking at it makes me hurl.

Like you I love love, life, the sweet smell of things, the sky-blue landscape of January days. And my blood boils up and I laugh through eyes that have known the buds of tears. I believe the world is beautiful and that poetry, like bread, is for everyone. And that my veins don’t end in me but in the unanimous blood of those who struggle for life, love, little things, landscape and bread, the poetry of everyone. - Roque Dalton, Like You

I hate to sound emo and shit but the first time I listened to Ballads 1 I was literally in the most fucked up time of my life (2021). I was barely alive and boy I was addicted to this album (sounds about right-). I'm so far from that absolute darkness I was living but listening to the album will always be somehow bittersweet. like visiting an old special friend. like visiting myself I guess? visiting someone only you can see somewhere only you can be. that kind of shit.

all I know is that joji's melancholy has always felt and will always feel so fuckin relatable. this particular album? crucify me to this shit. no jokes man. jesus the fuck outta me.

most of the times I don't even know why and how I choose the songs I choose to post here.

این ترندی که شامل عکس‌های قبل و بعد زوج‌ها توی ایران و خارج از ایران میشه من رو عصبانی و منزجر می‌کنه. ابایی از گفتنش ندارم. خودم عزیزانی خارج از ایران دارم ولی این رو الان میگم و ابایی از گفتنش ندارم. زمان‌های دیگری هست که می‌تونم بابتش شاد یا غمگین یا امیدوار شم ولی الان و این لحظه اون زمان نیست‌. الان عصبانیم و می‌خوام عصبانی باشم و حق دارم عصبانی باشم. داخل این مرزها نشستیم و قصه‌ی زن‌هایی رو می‌شنویم که بعد از اینکه شلاق زده شدن بهشون گفتن «اگر میخواید طور دیگه‌ای زندگی کنید میتونید خارج از کشور باشید»، و عکس‌های زوج‌هایی رو نگاه می‌کنیم که یه روز مثل ما داخل این مرزها بودن ولی حالا خارج از این مرزهان، که حالا خیلی وقته هر نقطه‌ای خارج از این مرزها برامون بهشت محسوب میشه، تصویرِ «ایران نبودن و در رابطه‌ی امن بودن» تصویر کعبه‌ی آمال و آرزوهامون شده که می‌بینیمش و منتشرش می‌کنیم و راجب حس بیچارگی خودمون محتوای طنز تولید می‌کنیم. تصویر تمام‌نمای خوشبختی برامون همینه‌. چی می‌تونه باشه جز این؟ چی ممکنه بخوایم جز همین؟ خیلی دورتر از اونیم که بخوایم آرزوهای بیشتر و منحصربه‌فردتری داشته باشیم. آرزوی خلبان شدن، نقاش شدن، دکتر شدن، نویسنده شدن، معلم شدن، نجار شدن، آتش‌نشان شدن، دانشمند شدن، همه‌ی اون جواب‌هایی که وقتی بچه بودیم به سوالِ «بزرگ شدی می‌خوای چیکاره شی» می‌دادیم. شکاف قبلا فقط بین دولت و ملت بود؛ حالا ما ملتِ شکافته‌شده‌ایم. ملتِ شرحه‌شرحه‌شده. یک تکه با خبر انفجار بیدار میشن، یه تکه عکسشون کنار درخت کریسمس رو توی اینستا پست می‌کنن. هرروز که خبر رفتن عزیز دیگه‌ایمون رو می‌شنویم می‌دونیم کس دیگه‌ای رو از دست دادیم. کس دیگه‌ای از ما شکافته شده‌. کس دیگه‌ای اون طرف گسله. کس دیگه‌ای تونسته سوار قایقی بشه و از جزیره‌ی منحوس‌ و منزوی نجات پیدا کنه. چون حقیقت همینه‌. ما با چسب نواری تکه‌ها رو هرجور هست به هم وصل نگه می‌داریم چون عزیزمونه که تبدیل به اون تصویر ناشناخته و حسرت‌برانگیز شده، اما این چسب نواریه، تکه‌ها رو به هم جوش نمیده. عصبانیتی که دارم از هسته‌ی یخ‌زده‌ی «درموندگی» میاد. عصبانیتم هم یخ‌زده‌ست؛ چشم‌هام رو بی‌احساس، فکم رو منقبض، و صدام رو خفه می‌کنه. عصبانیتم از تک‌تک کلماتی میاد که این روزها از دهن خودم و تمام دوستان و عزیزانم، حداقل اون‌هایی که جوون هستن، خارج میشن و همه شبیه همن. از تمام بغض‌ها، کار نداشتن‌ها، قسط‌های پرداخت‌نشده، اجاره‌های پیش‌رو، از خستگی بیهوش شدن‌ها، تن‌های تحت فشار، حساب‌های خالی. همین.

عزیزانم، متنی که می‌خوام بذارم مطلقا یک تخلیه‌ی احساسیه که درش فقط از یک زاویه به شرایطی که توش هستیم نگاه کرده‌م و خشمی رو بیان کرده‌م. اگر خوندن همچین محتوایی به هر دلیل ممکنه براتون آزاردهنده باشه اون رو نخونید. ارادت.🩶

(من خیلی چیزی بلد نیستم. این هم تناسب جالبی بود که به چشمم اومد و یادم میاد مشابهاتش رو از زبون خود استاد انصاری (که متن دوم رو نوشته) سر کلاساش شنیده بودم. خواستم توضیح داده باشم که یک‌وقت شبیه گنده‌گوییِ نابجا نشه.🤍)

* «مرد» و «زن» رو با معنای نمادین در نظر گرفتم که باعث شد این تناسب رو توی دو محتوا ببینم. مرد به معنای پدر، قدرت، غلبه، تک‌صدای غالب، عنصر فالوسی، دولت. زن به معنای عنصر مغلوب، چندصداییِ غایب، ملت. چیزی هم که اینجا نوشته شده از زبان مرد هست، نه راوی.

اگه خورشید می‌دونست شب‌ها حالت‌ افسردگی با چه شدتی بهم حمله می‌کنه غروب نمی‌کرد.