Danial Hamami

"پیرپسر" اثری پرهیاهو، ضد زن، شعاری و نمادزده است. میزانسن‌ها آنقدر باسمه‌ای و جای دوربین‌ها دارای غلط‌های فاحشی است (گاهی این اشتباهات فاحش دوربین، ناخودآگاه فیلمساز را هم بد لو می‌دهد و همچنین عدم باور به چیز‌هایی که مدعی‌اش است.) و دکوپاژ  آن در بعضی از صحنه‌ها از حداقل‌های سینما برخوردار نیست. از تدوین شلخته، دوربین روی دست آزاردهنده، بازی‌‌‌ کاریکاتوری کاراکتر غلام و صحنه‌های کش‌دار و بی‌خود فیلم هم بگذریم. پیر پسر با نمادبازی‌هایش - که بی پایه و اساس است و اساسا نتیجه فقدان و خلاء‌های موجود در اثر است - خوراک جریان شبه روشنفکری است که با نشان دادن چیز‌هایی از جمله کتاب برادران کارامازوف داستایوفسکی و عکس رستم و سهراب در فیلم و ادعاهای فرویدی‌‌اش (هیچ‌کدام در فیلم ساخته نشده‌اند و چیزی جز اداواطوار روشنفکری و دستاویز شدن به نماد‌ها به دلیل فقدان فیلمنامه و کارگردانی نیست.) به دنبال تحلیل‌های خارج از اثر هستند است. پانوشت: رفقای سینمایی که با آن‌ها حول محور کتاب و فیلم گپ‌وگفت دارم و از پیر‌پسر تعاریف عجیب و غریب می‌کردند، لطفا یک نقد فرمی و سینمایی بدون تحلیل‌های خارج از اثر در دفاع از فیلم بنویسند و برایم بفرستند. مخلص. #پیر_پسر

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی سایه #حسین_ابن_علی❤

خواندن آثار مهم ادبیات جهان و مطالعه سرگذشت هنرمندان، بیش از پیش این اندیشه را در ذهن تقویت می‌کند که هنر، اساسا زاییده رنج است. مقصود از رنج، رنج درونی‌ست و رنج‌های بیرونی هم به شرط آن‌که منجر به رنج درون انسان هنرمند شوند سوخت هنر او را تامین می‌کنند. این رنج ویژگی‌هایی دارد. برای مثال، رنج هنرمند عمیق است و معمولا تمام‌شدنی نیست و او می‌کوشد با خلق اثر هنری به التیام آن کمک کند. در مورد هنرمندهای بزرگ تاریخ می‌توان گفت که این رنج هرگز از بین نمی‌رود و آن‌ها در جست‌وجوی آرامشی که هرگز به آن نمی‌رسند شاهکارهای هنری خود را خلق کرده‌اند. مورد بعدی را با احتیاط و شک و تردید بیان می‌کنم. هنرمندها، علی‌الخصوص بزرگان هنر، از چیستی و ماهیت رنج خود خبر ندارند و همین بر رنجشان می‌افزاید. آن‌ها می‌توانند به نشانه‌هایی برسند و به شناختی کلی دست پیدا کنند اما همواره مجهولی بی‌نهایت در هسته رنجشان وجود دارد که قابل دست‌رسی نیست و این خاصیت موجب می‌شود شعله‌ رنج و بالتبع، شراره‌های سوزناک هنرشان به خاموشی نگراید. زمانی که به هر دلیل، این آتش خاموش شود، هنری هم به وجود نخواهد آمد. ✍️ علی نقدی @naghdiism

آنچه قومی را از قوم دیگر ممتاز می‌کند، تا جایی که بتوان این مایهٔ جدایی و مابه‌الامتیاز را ملیت خواند، همان روح ملی است. فردوسی ستایشگر ملتی است که خود از بنیانگذاران و معماران روح او بوده است. او اگر شاهی را می‌ستاید برای آن است که آن شاه به ایران و ایرانی خدمت کرده است و اگر شاهی را نکوهش می‌کند برای آن است که آن شاه به مملکت خود خیانت کرده است. پس به قول امروزی‌ها، پیامی که شاهنامه امروز برای ملت ایران دارد، پیام شاه‌دوستی و شاه‌پرستی نیست، پیام دفاع از ملیت و‌ قومیت ایرانی است، ملیتی که اساس معنوی و روحی زبان پارسی و تاریخ سه هزار ساله‌اش است. ما به زبان فارسی می‌نازیم که یکی از غنی‌ترین ادبیات جهان را دارد. پیام شاهنامه پیام دفاع از حیثیت و شرف ملی است. پیام فردوسی به ملت ایران در همین روز و همین ساعت از قول رستم است به اسفندیار: که گفتت برو دستِ رستم ببند نبندد مرا دست چرخ بلند ما این پیام را شنیدیم و کار بستیم و آن را به صدام فرو خواندیم و ثابت کردیم که همان فرزندان رستم هستیم. گفتگو با زنده‌یاد استاد دکتر عباس زریاب خوئی به کوشش غلامحسین میرزا صالح مجموعهٔ سپهر اندیشه، تهران:۱۳۸۱ صص ۱۰۶-۱۰۰

سنگِ دشمن را از همان‌جا که پرتاب کرده است بازگردانید که شر را جز شر، پاسخی نیست... #علی_ابن_ابی_طالب

سنگ دشمن را از همان‌جا که پرتاب کرده است بازگردانید که شر را جز شر، پاسخی نیست... #امام_علی_(ع)

خدا کند انگورها برسند جهان مست شود تلوتلو بخورند خیابان‌ها به شانه‌ی هم بزنند رئیس‌جمهورها و گداها مرزها مست شوند خدا کند انگورها برسند برای لحظه‌ای تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را کاردها یادشان برود بریدن را قلم‌ها آتش را آتش‌بس بنویسند خدا کند کوهها به هم برسند دریا چنگ بزند به آسمان ماهش رابدزدد به میخانه‌ شوند پلنگ‌ها با آهوها خدا کند مستی به اشیاء سرایت کند پنجره‌‌ها دیوارها را بشکنند... #الیاس_علوی

مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِی فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ. خدایا! چه یافت آن‌‌ کس که تو را گم کرد، و چه از دست داد آن‌‌ کس که تو را یافت. -عرفه #حسین_ابن_علی

مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِی فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ. خدایا! چه یافت آن‌‌ کس که تو را گم کرد، و چه از دست داد آن‌‌ کس که تو را یافت. -عرفه #حسین_ابن_علی(ع)

«هدف من این است که دنیای خودم را بسازم و تصاویری که در آثارم خلق می‌کنم هیچ #معنایی فراتر از همان تصاویر ندارند. ما فراموش کرده‌ایم که #چگونه از دریچه احساسمان با یک اثر هنری مواجه شویم. مانند یک تدوینگر با آن مواجه می‌شویم. به دنبال چیزی می‌گردیم که هنرمند در ظاهر آنرا از ما مخفی کرده ولی در واقع ماجرا خیلی ساده‌تر از آن است و اگر چنین نباشد هنر هیچ معنایی ندارد. شما باید یک کودک باشید. اتفاقا کودکان تصاویر فیلمهای من را خیلی خوب درک می‌کنند و من منتقدی را ندیدم که به قد زانوهای آن کودکان برسد. ما تصور می‌کنیم که درک هنر دانش ویژه‌ای را طلب می‌کند. ما به دنبال مفاهیم عمیق‌تری در اثر یک نویسنده می‌گردیم ولی فراموش نکنیم که یک اثر هنری باید مستقیما بر #قلب ما تاثیر بگذارد. در غیر این صورت هیچ معنایی ندارد». #آندری_تارکوفسکی

و تنهایی من شَبیخونِ حجمِ تو را پیش‌بینی نمی‌کرد... #سهراب_سپهری

گوته: روزگاری را می‌بینم، که خداوند از خلقت انسان خشنود نیست. #انسانیت

ملویل را بیشتر با «موبی دیک» می‌شناسیم. اما او داستانی دارد به نام #بارتلبی_محرر که یکی از شاهکارترین داستان‌هایی است که تا کنون خوانده‌ام. داستانی درباره عصیان، درباره شخصی که ترجیح می‌دهد که «نه!» #ترجیح_می‌دهم_که_نه #ادبیات

ملویل را بیشتر با «موبی دیک» می‌شناسیم. اما او داستانی دارد به نام #بارتلبی_محرر که یکی از شاهکارترین داستان‌هایی است که تا کنون خوانده‌ام. داستانی درباره عصیان، درباره شخصی که ترجیح می‌دهد که «نه!» #ترجیح_می‌دهم_که_نه! #ادبیات

ملویل را بیشتر با "موبی‌دیک" می‌شناسیم. اما او داستانی دارد به نام #بارتلبی_محرر که یکی از شاهکارترین داستان‌هایی است که تا کنون خوانده‌ام. داستانی درباره عصیان، درباره شخصی که ترجیح می‌دهد که «نه!» #ترجیح_می‌دهم_که_نه! #ادبیات

تا دریایی که از پارس می‌آید. یک‌سو خلیج فارس سوی دگر خزر

مگر شب در تاریخِ سیاهِ خود چه افتخاری کسب کرده است که این همه ستاره بر سینه دارد؟! #اردشیر_رستمی

مگر شب در تاریخ سیاه خود چه افتخاری کسب کرده است که این همه ستاره بر سینه دارد؟! #اردشیر_رستمی