𝐖𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐎𝐟 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭

توی این روزگار یاد این کار اوکون و لاروین میفتم برای ماهایی که تجربه جنگ رو میکشیم تا کسایی از دور میبیننش دنیا ، دنیا فاصله هست . تازه میفهمم وقتی نسل قبلی می‌گفت ما جنگ رو دیدیم چی میگفتن به امید اینکه نسل بعدی ما جنگ رو نبینه ...

مرگ و سرباز کولی و دو فرزندش پرتره ای از یک پسر اما بیاییم سمت اتریش جایی که هانس لاروین Hans larwin هنرمندی که در جنگ جهانی اول در جبهه ها حضور داره رو نگاه کنیم هنرمندی که چهره وحشتناک جنگ رو دیده دیگه و حتی در تمامی کار هاش هنوز درد جنگ رو میشه تو کار هاش احساس کرد . @WingsOfHeartੈ࿐

تلاشی منحصر به فرد برای صحبت درباره وحشت جنگ با استفاده از زبانی است که در دنیایی شکل گرفته است یعنی هنرمدرن که هنوز پایدار و منظم به نظر می رسید. در چهره ای که در زیر شنل پنهان شده یک سیرت زشت مخفی شده چهره ای از ویرانی جنگ، انعکاس واضحی از دیدگاه خود اوکون وجود دارد - نه از آن هنرمندانی که به جبهه رفتند و کابوس سنگرها را از نزدیک تجربه کردند، بلکه هنرمندی است که در رم زندگی می کند و در حال سفر است. در سراسر اروپا، از هم پاشیدگی جهان خود را از دور مشاهده می کند. @WingsOfHeartੈ࿐

#معرفی_اثر « The war and us » • "جنگ و ما" Edward Okuń ادوارد اوکون، (1917-1923) سبک آرت نوو «اونی که درد رو دیده و اونی که درد رو چشیده» خودنگاره ای که به سبک آرت نوو که نقاش و همسرش را به تصویر می کشد، بین سال های 1917 و 1923 خلق شده است. این عکس پاسخ هنرمند به رویدادهای دراماتیک آن زمان، از جنگ جهانی اول تا جنگ لهستان و شوروی است. مشهورترین اثر در آثار اوکون در عین حال یکی از زیباترین نمادهای هنر لهستان جوان که نشان دهنده نماد های لهستان عصر زیبا است. @WingsOfHeartੈ࿐

#معرفی_اثر #قصه "The Bravery of the Persian Women" by Frans Francken the Younger 1600 چون فضا خیلی جنگی هست این نقاشی به بخشی از تاریخ پلوتارک بر می‌گرده، که میگه وقتی کورش با آستیاگ شاه ماد درگیر شد، توی جنگ ارتشش از ترس فرار کردن وقتی نزدیک شهر می‌شدن زن‌هاشون اومدن دامن هاشون دادن بالا گفتن ترسوها برگردید همونجا که ازش اومدید ناگهان سربازا 180 درجه چرخیدن و دلاورانه دشمن رو پاره کردن @WingsOfHeart࿐

Francesco Hayez (1791-1882)

1. The Kiss (1859) 2. Secret Accusation (1848) 3. Ruth (1853) 4. The Last Kiss of Romeo and Juliet (1823) 5. Samson and the Lion (1842) 6. Vengeance is Sworn (1851) 7. The Last Moments of Doge Marin Faliero (1867) 8. Portrait of Princess di Sant’ Antimo (1840-1844) 9. Susanna at Her Bath (1850) 10. Self Portrait at Age 69 (1860)

فرانچسکو هایتز بی‌تردید یکی از مشهورترین نقاشان ایتالیایی سبک رمانتیسیسم است. او عمدتاً موضوعات تاریخی را به تصویر می‌کشید، اما مشهورترین اثرش، بوسه، راهی نمادین برای نمایش اتحاد ایتالیا بود که در دوران زندگی او رخ داد. جالب اینکه هایتز معمولاً روی نقاشی‌هایش امضا یا تاریخ نمی‌گذاشت، بنابراین تاریخ‌های بالا اغلب بر اساس زمانی است که آن اثر برای نخستین بار فروخته شده است. همچنین، او از بازآفرینی یک ترکیب خاص لذت می‌برد و گاهی چند نسخهٔ تقریباً مشابه از یک اثر می‌کشید؛ برای نمونه، چهار نسخهٔ متفاوت از «بوسه» وجود دارد. @WingsOfHeart࿐

Jan van Beers (1852-1927) 1) When Stars Set (1874) 2) Sister Rigoletto (date unknown) 3) Flirtatious Company (date unknown) 4) In Love (date unknown) 5) Bacchante (date unknown) 6) The Kiss (date unknown) 7) The Allegory of Spring (date unknown) 8) Emperor Charles V as a Child (1879) 9) The Wave (date unknown) 10) Portrait of a Young Woman (1883)

Walter Crane (1845-1915) 1) La Belle Dame Sans Merci (1865) 2) The Lady of Shalott (1862) 3) Ruth and Boaz (1863) 4) Pan (date unknown) 5) Spring (1883) 6) Diana and Endymion (1883) 7) The Bridge of Life (1884) 8) The Swan Maidens (1894) 9) Robin Hood and the Lady (1912)

اشمالتس هنرمندی بریتانیایی بود که پدری آلمانی و مادری انگلیسی داشت. بیشتر زندگی‌اش با نام هربرت گوستاو اشمالتس شناخته می‌شد، اما در سال‌های پایانی عمرش، به‌ویژه پس از جنگ جهانی اول، نام خانوادگی مادرش یعنی «کارمایکل» را جایگزین کرد (او حتی گاه‌به‌گاه پیش از جنگ نیز از این نام استفاده می‌کرد). او فعالیت هنری خود را با نقاشی‌های تاریخی آغاز کرد، اما رفته‌رفته تمرکز خود را بیشتر بر روی نقاشی از زنان گذاشت – چه در قالب پرتره و چه در قالب چهره‌هایی زنانه با پیش‌زمینه‌های تاریخی.

John William Waterhouse (1849-1917) 1) The Soul of the Rose (1908) 2) Pandora (1896) 3) Circe Invidiosa (1892) 4) A Mermaid (1900) 5) Destiny (1900) 6) Boreas (1903) 7) Fair Rosamund (1916) 8) Ophelia (1910) 9) La Belle Dame sans Merci (1893) 10) Mariana in the South (1897) مانند بیشتر هنرمندان پیشارافائلی، واترهاوس نیز در مدرسه‌ی سلطنتی هنر در لندن آموزش دید. برخورد با هنرمندان دیگری همچون آلمـا-تادمـا و لِیتـن که به مضامین شرقی و کلاسیک علاقه‌مند بودند، در کنار تأثیر پیشارافائلی‌ها، باعث شد واترهاوس سبکی خاص برای خود بیافریند: آمیزه‌ای از همه‌ی این عناصر. صحنه‌های او با نورپردازی قوی و سایه‌های عمیق یادآور پیشارافائلیسم هستند، اما قلم‌زنی او بسیار جسورانه‌تر و آزادتر است و نسبت به آن‌ها توجه کمتری به «وفاداری کامل به طبیعت» دارد. با آنکه موضوعات آثار او از همان منابع ادبی پیشارافائلی‌ها الهام می‌گیرند، اما واترهاوس در نقاشی‌هایش عناصری از کلاسیک‌گرایی را وارد کرده و شخصیت‌های زنانه‌ی آثارش را آرمانی و مسلط بر صحنه به تصویر می‌کشد.

Jules-Alexandre Grün (1868-1938)

1) The End of Dinner (1913) 2) Friday at the French Artists’ Salon (1911) 3) The Kitchen (1904) 4) A Group of Artists (1929) 5) Portrait of an Elegant Lady (date unknown) 6) You Have a Flair for It! Gaieté Rochechouart (1903) 7) Scala, Revue à Poivre (1900) 8) La Cigale, Come Here, Come Here? (1900) 9) Folies-Bergère, Napoli Ballet Pantomime in Four Acts (1901) 10) La Criolla (1902)



Joseph Ducreux (1735-1802)

1) Self-Portrait of the Artist in the Guise of a Mocker (1790s) 2) Self-Portrait, called Le Silence (1790s) 3) Self-Portrait, called La Surprise (1790s) 4) Self-Portrait as a Surprised and Terrified Man (1790s) 5) Self-Portrait, Yawning (date unknown) 6) Archduchess Maria Antonia of Austria (1769) 7) Marie-Clotilde-Xavière of France, Queen of Sardinia (date unknown) 8) Portrait of a Man (1791) 9) Portrait of an Elderly Woman (date unknown) 10) Portrait of Bernard-Germain de Lacépède, Naturalist and Politician (c. 1785)