𝐖𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐎𝐟 𝐇𝐞𝐚𝐫𝐭

آرتمیزیا جنتیلسکی یکی از مشهورترین هنرمندان زن دوران خود بود؛ و هنوز هم از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ هنر به شمار می‌آید. او در سال ۱۶۱۱ و در ۱۷سالگی مورد تجاوز قرار گرفت و بخش مهمی از آثار اولیه‌اش با رنج آن حادثه و دادگاه پرهیاهویی که در پی داشت گره خورده است. او با تمام توان، مهارت و احساساتش، زنان نیرومند را در روایت‌های تصویری‌اش بازآفرینی کرد. سبک او کاملاً باروک و ادامه‌دهندهٔ راه کاراواجو بود: صحنه‌های واقعی، نورپردازی درخشان، رنگ‌های زنده و حضور قدرتمند بدن انسان. همچنین به‌دلیل عضویتش در آکادمی هنر فلورانس، یکی از معدود زنان هنرمندی بود که اجازه داشت مدل‌های زن برهنه را نقاشی کند؛ امکانی که در آن دوران تقریباً برای هیچ زنی وجود نداشت.

Artemisia Gentileschi (1593- c. 1656) 1) Judith and her Maidservant with the Head of Holofernes (c. 1625) 2) Self Portrait as the Allegory of Painting (1638-1639) 3) Judith Beheading Holofernes (c. 1612-1613, Museo di Capodimonte) 4) Madonna and Child (c. 1613-1614) 5) Judith Beheading Holofernes (1614-1620, Uffizi Museum) 6) Judith and her Maidservant (c. 1618-1619) 7) Self Portrait as St. Catherine of Alexandria (1619) 8) Penitent Magdalene (1622-1625) 9) Jael and Sisera (1620) 10) Adoration of the Magi (1636)

‏"از امروز دیگه مرتب درس می‌خونم." 1991 @kafiha

می‌توانی حدس بزنی اینجا چه می‌گذرد؟ «پیش‌آگاهی اندوهبار» (۱۸۶۲) اثر نقاش ایتالیایی جرولامو ایندونو (۱۸۹۰–۱۸۲۵) است. در این صحنه، دختری را می‌بینیم که غرق تماشای پرترهٔ نامزد یا محبوبش است؛ مردی که در جنگ حضور داشته. او غمگین و تنها به نظر می‌رسد، اما اشیای اتاقش سرنخ‌هایی از داستان او به ما می‌دهند. این تابلو با نام «نامزدِ گاریبالدی‌چی» هم شناخته می‌شود؛ چون در پس‌زمینه، مجسمهٔ کوچکی از جوزپه گاریبالدی، ژنرال مشهور و از چهره‌های کلیدی وحدت ایتالیا، دیده می‌شود. بنابراین، محبوب دختر احتمالاً از سربازان گاریبالدی بوده است. چاپ یک صحنهٔ نبرد که کنار پنجره نصب شده، این موضوع را پررنگ‌تر می‌کند. اما دلیل شهرت بیشتر این اثر، چاپی است که روی دیوار دیده می‌شود: نقاشی «بوسه» اثر فرانچسکو هایتس که چند سال پیش‌تر خلق شده بود. این اثر، به‌عنوان یکی از نمادهای هنری وحدت ایتالیا (Risorgimento) شناخته می‌شد.

شمارهٔ هفتم از مجموعهٔ «هشت مطالعه برای یک پرتره»، حدود ۱۹۵۳، اثر فرانسیس بیکن. این اثر چشمگیر از مجموعهٔ سال ۱۹۵۳ بیکن، ترکیبی از شدتِ روانی و اعوجاج فضایی است که امضای هنری او را شکل می‌دهد. پیکره‌ای تنها و فریادزن، با رنگ‌هایی محو و شبح‌گونه، درون ساختاری هندسی و سخت گرفتار شده است؛ شکلی که هم‌زمان از تاریکی بیرون می‌آید و در آن حل می‌شود. خطوط تیز و طلایی‌مانند، حس گیر افتادن را تشدید می‌کنند و چهرهٔ محوشده، انسانیتی خام و برهنه را منتقل می‌کند. حاصل، تأملی قدرتمند درباره بودن هویت، انزوا و آسیب‌پذیری انسان است.

«تاج‌گذاری شارلمانی» (۱۸۶۱) اثر فریدریش کائولباخ، هنرمند آلمانی (۱۸۲۲–۱۹۰۳) است. صحنه، روز کریسمس سال ۸۰۰ میلادی را نشان می‌دهد؛ لحظه‌ای که شارلمانی (۷۴۲–۸۱۴) در برابر پاپ لئوی سوم (پاپ بین سال‌های ۷۹۵ تا ۸۱۶) زانو زده و به عنوان امپراتور مقدس روم تاج‌گذاری می‌کند. گروه‌های مختلف برای شاهد بودن این واقعه تاریخی حاضرند: اعضای کلیسای کاتولیک در سمت راست، خانواده‌ی شارلمانی در سمت چپ، نیروهای نظامی، مردم عادی در پیش‌زمینه، و افرادی که این رویداد را ثبت می‌کنند در سمت راست. این نقاشی در سال ۱۸۵۰ به سفارش ماکسیمیلیان دوم باواریا ساخته شد؛ پادشاهی که می‌خواست این رخداد مهم را در موزه‌ای که در حال ساخت بود ــ «موزه ماکسیمیلیانه‌اوم» ــ به نمایش بگذارد.

#gif @WingsOfHeartੈ࿐

#gif @WingsOfHeartੈ࿐

#قصه کاسیلدا دخترِ یکی از حاکمان مسلمانِ تولدو در سدهٔ یازدهم بود. او به‌رغم ثروت و موقعیت خانوادگی، دلش با فقرا و زندانیان بود. روایت مشهور این است که مخفیانه به زندانیان مسیحی غذا می‌رساند. یک‌بار وقتی کیسهٔ نان‌ها را زیر لباسش پنهان کرده بود، پدرش او را متوقف کرد و پرسید چه چیزی را پنهان می‌کند. وقتی کیسه را باز کرد، نان‌ها به‌طور معجزه‌آسا به گل تبدیل شده بودند، و این باعث شد از مجازات نجات پیدا کند. بعدتر خودش بیمار شد و هیچ درمانی اثر نکرد. او شنیده بود که چشمه‌های مقدس در شمال اسپانیا شفا می‌دهند، پس خانواده را ترک کرد و به آنجا رفت. پس از بهبود، مسیحی شد و باقی عمر را در عزلت و عبادت گذراند.

«یادگار شرق» (۱۸۸۰) اثر آلبرتو پاسینی، نقاش ایتالیایی (۱۸۲۶–۱۸۹۹) است. عنوان کامل این نقاشی چنین است: «سواره‌نظام چرکسی در انتظار فرمانده‌شان مقابل درِ ورودی یک بنای بیزانسی؛ یادگار شرق». چرکسی‌ها قوم بومیِ قفقاز شمالی‌اند، با خاستگاهی در سرزمین تاریخی چرکسیا. در جریان جنگ روس‌ها با چرکسی‌ها در قرن نوزدهم، بیشترشان از سرزمین خود رانده شدند. امروز حدود ۵ میلیون چرکسی در ترکیه و دیگر کشورهای خاورمیانه زندگی می‌کنند. پاسینی در موضوعات شرق‌گرایانه مهارت داشت؛ موضوعاتی که طی سفرهایش به خاورمیانه کشف کرد. متأسفانه مشخص نیست بنایی که در این اثر دیده می‌شود واقعاً کجاست یا اساساً وجود خارجی داشته یا نه. با توجه به ترکیب سبک‌های معماری، احتمالاً پاسینی از عناصر بناهای گوناگون خاورمیانه الهام گرفته و یک ترکیب خیالی ساخته است. (اگه کسی حدسی داره بگه 🤷🏻)

نقاشی «ناظران گیلد پارچه‌فروشان» (Syndics of the Drapers’ Guild) اثر رامبرانت، ساختهٔ سال ۱۶۶۲، یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های پرتره گروهی در دورهٔ طلایی نقاشی هلند است. این تابلو پنج بازرس گیلد پارچه‌فروشان آمستردام را نشان می‌دهد که وظیفهٔ اصلی‌شان بررسی و ارزیابی کیفیت پارچه‌ها بود. آن‌ها با دقت نمونه‌های پارچه را مقایسه می‌کردند و برای ثبت نتیجهٔ بررسی، از مهرهای رسمی گیلد و ابزارهای خاص استفاده می‌کردند. در تصویر، بازرس‌ها دور یک میز نشسته‌اند و یکی از آن‌ها در حال مقایسهٔ یک قطعه پارچه با نمونه‌های موجود در کتاب نمونه‌ها است. حضور خدمتکاری که در کنار آن‌ها ایستاده، بر اهمیت و رسمی بودن این وظیفه تأکید می‌کند. لباس رسمی و یقه‌های سفید آن‌ها، همراه با نورپردازی دقیق رامبرانت، جایگاه اجتماعی و دقت حرفه‌ای‌شان را برجسته می‌کند. تابلو در ابعاد بزرگ کشیده شده و زمانی در تالار رسمی گیلد نصب بوده تا نشان‌دهندهٔ نظم، مسئولیت و شایستگی اعضای این نهاد اقتصادی–اجتماعی باشد. امروزه این اثر به‌عنوان نمونه‌ای کلاسیک از توانایی رامبرانت در ثبت شخصیت و جایگاه اجتماعی افراد در فضای گروهی شناخته می‌شود.

نقاشی «ناظران گیلد پارچه‌فروشان» (Syndics of the Drapers’ Guild) اثر رامبرانت، ساختهٔ سال ۱۶۶۲، یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های پرتره گروهی در دورهٔ طلایی نقاشی هلند است. این تابلو پنج بازرس گیلد پارچه‌فروشان آمستردام را نشان می‌دهد که وظیفهٔ اصلی‌شان بررسی و ارزیابی کیفیت پارچه‌ها بود. آن‌ها با دقت نمونه‌های پارچه را مقایسه می‌کردند و برای ثبت نتیجهٔ بررسی، از مهرهای رسمی گیلد و ابزارهای خاص استفاده می‌کردند. در تصویر، بازرس‌ها دور یک میز نشسته‌اند و یکی از آن‌ها در حال مقایسهٔ یک قطعه پارچه با نمونه‌های موجود در کتاب نمونه‌ها است. حضور خدمتکاری که در کنار آن‌ها ایستاده، بر اهمیت و رسمی بودن این وظیفه تأکید می‌کند. لباس رسمی و یقه‌های سفید آن‌ها، همراه با نورپردازی دقیق رامبرانت، جایگاه اجتماعی و دقت حرفه‌ای‌شان را برجسته می‌کند. تابلو در ابعاد بزرگ کشیده شده و زمانی در تالار رسمی گیلد نصب بوده تا نشان‌دهندهٔ نظم، مسئولیت و شایستگی اعضای این نهاد اقتصادی–اجتماعی باشد. امروزه این اثر در ریکس‌موزه آمستردام نگهداری می‌شود و به‌عنوان نمونه‌ای کلاسیک از توانایی رامبرانت در ثبت شخصیت و جایگاه اجتماعی افراد در فضای گروهی شناخته می‌شود.

Giovanni Battista Quadrone (1844-1898) 1) Off to the Hunt (1887) 2) Friends (1886) 3) Prelude to a Battle, Dachshunds, Impending Battle (1897) 4) Opportunity Makes the Thief (1895) 5) Before Leaving for the Hunt (1897) 6) Democratic Lunch (1894) 7) Every Occasion is Good (1878) 8) First Pains (1898) 9) The Circus – The Acrobats (1894) 10) The Cartographer (1878) کوادرونه یک هنرمند ایتالیایی بود که صحنه‌های زندگی روزمره را با نگاهی روایی و گاهی طنزآمیز نقاشی می‌کرد. او در سبک رئالیسم کار می‌کرد؛ زمانی که بسیاری از هنرمندان نیمهٔ دوم قرن نوزدهم به‌سوی امپرسیونیسم رفتند، سبکی خودجوش‌تر اما کم‌جزئیات‌تر. در مورد زندگی بسیاری از هنرمندان آن دوره معمولاً داستان‌هایی هست که خانواده‌ها نمی‌خواستند فرزندشان وارد حرفهٔ نامطمئن هنر شود، اما در مورد کوادرونه این‌طور نبود. او از یک خانوادهٔ ثروتمندِ تاجران سنگ مرمر از منطقهٔ تورین می‌آمد و خانواده‌اش او را برای دنبال‌کردن هنر تشویق هم می‌کردند.

«راهبان در حال خرید ماهی در برابر درگاه مادونا دلا میزرکوردیا» (۱۸۵۵) اثر لودویگ یوهان پاسینی آبرنگ و گواش روی گرافیت، ۴۶٫۵ × ۳۳ سانتی‌متر مکان: گالری ملی هنر، واشینگتن دی‌سی در این صحنهٔ آرام، گروهی از راهبان روبه‌روی درگاه کلیسای مادونا دلا میزرکوردیا جمع شده‌اند تا ماهی بخرند. پاسینی در این تصویر، زیبایی زندگی روزمره را در کنار فضای مقدس نشان می‌دهد. معماری مذهبی کلیسا با کاری ساده و معمولی مثل خریدن ماهی کنار هم قرار گرفته است. راهبان با لباس‌های ساده و رفتاری آرام دیده می‌شوند. خرید ماهی در اینجا فقط یک کار روزانه نیست، بلکه نوعی توجه و خدمت به دیگران را نشان می‌دهد. پاسینی با دقت نور، سنگ‌های درگاه و حتی برقِ فلس‌های ماهی را به تصویر می‌کشد و به صحنه‌ای ساده عمق بیشتری می‌دهد. این تصویر یادآوری می‌کند که ایمان فقط در دعا نیست؛ در کارهای کوچک و عادیِ هر روز هم می‌تواند دیده شود. درگاه «بانوی رحمت» جایی است که یک خرید معمولی، رنگی از معنویت به خود می‌گیرد.