دکتر اسدی

🍂 نگاهی کنیم به تاریخ کشورهای دنیا از چندین قرن پیش تا همین الان ها. آیا این تصادفی و اتفاقی است که دقیقا هر سیستمی که میخواسته کارهای غیراخلاقی و غیرقانونی در ابعاد بزرگ به شکل سیستماتیک انجام بده، یکی از تاکتیک های اصلیش مشغول کردن آدم ها و پایبند کردن اونها به دغدغه های روزمره یا «موفق شدن» بوده؟ بالاخره باید از شر مزاحم ها خلاص بشیمف یک راهش اینه که سرگرمش کنیم. مثلا دویدن به دنبال نان، مدرک تحصیلی، شغل، پول و ... (نان را از پول جدا کردم. نان یعنی حداقل های اقتصادی و کسی که نان داره صرفا «فقیر» نیست، ولی کسی که به دنبال پوله انواع و اقسام کالاها رو دوست داره داشته باشه مثلا ماشین و سفر و آیفون و ...) کسی که مجبوره بخش اعظم ساعت های بیداریش رو بگذاره برای این دغدغه ها و فکر کردن و برنامه ریختن وبرای این چیزها، دیگه نه وقتی برای «دیدن» و «فکر کردن» خواهد داشت، نه رمق و حوصله ای. البته این سیستم های ضدانسانی در کنارش حتما باید «مبارزه فرهنگی» هم انجام بدن به قول خودشون. کتاب 1984 جورج اورول رو اکثر شما خوندید و این چیزی که الان میگم براتون آشناست. این که چنین سیستم های توتالیتر و دیکتاتوری، از جمله دیکتاتوری های اقتصادی که توی روزگار مدرن اهمیت بسیاری پیدا کردن، بر اهمیت «کار کردن» خیلی تاکید می کنن. تصادفیه؟ این که ارباب ها عاشق این باشن که انسان های زیردست و بیچاره، یا به دنبال خوشگذرانی باشن دائم در حال تکاپو و مشغول به کاری باشن. از طرفی داشتن شغل (به ویژه بعضی شغل های خفن تر)، داشتن مدرک تحصیلی بالا مثل دکتری، داشتن خونه ها و ماشین ها و ... توی این جوامع تبدیل به افتخار میشه، از طرف دیگه الکل و سیگار و مواد مخدر و لوازم آرایشی و روابط جنسی و ... افسارش رو رها می کنن. هر کاری توسط این سیستم ها پذیرفته میشه و مشکل خاصی نداره، به جز فکر کردن به این که ارباب ها دارن چه بلایی بر سر اونها میارن، اعتراض به این وضعیت و تلاش برای تغییرش. این کارها تحت هیچ شرایطی تحمل نمیشه و خط قرمز و کاملا ممنوعه. @k1batman