مات!

‏واقعا از قطع کردن هیچ ارتباطی ناراحت نمیشم یعنی نشده یه بار کسی رو از زندگیم حذف کنم و دلم براش تنگ بشه. حتی امیدوارم زندگیشون عالی باشه که دیگه اصلا سمت من نیان و تلاشی برای دوباره دوست شدن نکنن

‏شما هم خیلی دلتون واسه مامانتون به خاطر زندگی‌ای که نکرده می‌سوزه؟ اگه نه که بهتون حسودی می‌کنم🥲🙂

Pov:

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

بیشتر روابطم با آدما سر اینکه “پیام نداد پس حتماً نمیخواد در ارتباط باشیم” تموم شد.

مامانم معتقد بود که: ناراحت کردن یه آدم مثل پرت کردن یه تیر به آسمونه؛ دقیقاً نمی‌دونی کجای زندگیت قراره برگرده پایین و یقه‌ی خودتو بگیره.

‏اتفاقا ‏با من رسمی باشید، ‏محترمانه صحبت کنید، در چارچوب باشید، ‏با من تعارف کنید؛ ‏رعایت فاصله و احترام، خوشحالم می‌کنه.

‏دقت کردم دیدم من دیگه تقریبا هیچ هدف بزرگ و بلند مدتی تو زندگیم ندارم. فقط میخوام کار کنم پول دربیارم تا بتونم لباس بخرم.

آدما وقتی رنگشونو نشون دادن، سعی نکن رنگ‌آمیزی‌شون کنی.

So leave me please ندارم‌ حوصله سر درد🧚🏼‍♀️

اصلیه چشمای من بود، که ازش افتادی.

ولی شماهایی که مهاجرت کردید اگه یه روزی بچه دار شدید از ایران به بچه هاتون بگید تا حدودی فارسی یادشون بدید و بزارید این فرهنگ ادامه داشته باشه❤️

اگر کنکور رو خوب دادین دمتون گرم اما اگر بد دادین فدای سرتون هنوز مراحل بیشتری مونده توی زندگی که قراره بیشتر برینیم

سخت ترین خداحافظی، خداحافظی با سریالیه که تونسته بود حواستو پرت کنه.