مات!

من عاشق اون لحظه‌هام که خدا، یهو چشمم رو به حقیقتِ آدم‌هایی که دور و برمن باز می‌کنه. شاید فکر کنی بعدش باید پر از ناامیدی و غصه بشم، اما عجیب اینجاست که هر بار فقط یه حس دارم: سبک شدن و شکرگزاری. سبک می‌شم چون حقیقت رو فهمیدم، و شکر می‌کنم که قبل از دیر شدن، آدم‌ها رو همون‌طور که واقعاً هستن دیدم.