مات!

من عاشق اون لحظه‌هام که خدا، یهو چشمم رو به حقیقتِ آدم‌هایی که دور و برمن باز می‌کنه. شاید فکر کنی بعدش باید پر از ناامیدی و غصه بشم، اما عجیب اینجاست که هر بار فقط یه حس دارم: سبک شدن و شکرگزاری. سبک می‌شم چون حقیقت رو فهمیدم، و شکر می‌کنم که قبل از دیر شدن، آدم‌ها رو همون‌طور که واقعاً هستن دیدم.

حقیقتا همه اتفاقایی که دوست نداشتم بیوفته افتاده،so keep going and have fun🙏🏻💘

بعد از قطع ارتباط با آدما پشیمون میشم. البته از زودتر انجام ندادنش.

باید رابطمو با معدم و موهام قطع کنم نباید هرچیزی دربارم میدونن تحت تاثیر قرار بگیرن🧞‍♀️

تو واقعا منو میخوای یا فقط به نبودنم عادت نداری؟

‏باگ من؟! زیادی آدم بسازی هستم این باعث میشه آدما به اون چیزایی که برام مهمه به اندازه کافی اهمیت ندن چون در نهایت میدونن قراره کوتاه بیام ...

نسلی که قرار بود دنیا را بسازد حالا دارد حساب می‌کند که کدام آرزو را باید حذف کند تا از پس فردا بربیاید.

من چقدر ساده بودم و بقیه چقدر کُنجدی.

تو زیبایی مثل تجربه‌ی اولین بوسه, تو زیبایی مثل اولین بارون پاییزی, تو زیبایی مثل آفتاب روی گلای پشت پنجره، تو زیبایی مثل معجزه‌ی زندگی، تو زیبایی مثل یه آغوش طولانی، تو زیبایی مثل دشت های بارون خورده، تو زیبایی مثل شعرای فروغ، تو زیبایی مثل آهنگای قدیمی، تو زیبایی مثل آسمون تمیز و بدون دود، تو زیبایی مثل نور ماه، تو زیبایی مثل تپش قلب یه نوزاد، تو زیبایی مثل گل بابونه، تو زیبایی مثل سرسبزی شمال، تو زیبایی مثل آرامش دریا.💛

‏خیلی وقته که از اخبار، سیاست، جنگ، اقتصاد و تورم هنر و سینما و ساخته‌های جدید ترندهای روز، نرخ ارز، تکنولوژی، ai. از هیچی تقریبا هیچ خبری ندارم. رها کردم راستش. هرچی میخواد بشه، بشه. نشد هم نشد. اگه چند ماه پیش بود اینا میتونست روی زندگیم تاثیر بذاره. الان دیگه خیلی شوخیه

شهریورِ منی، آرام و خنک و بوسیدنی.

به تایپ نه ولی به دل نشستن اعتقاد دارم.

طلا بايد براى استفاده و زيبايى و لذت میبود، ماشين بايد براى سوار شدن میبود، خونه بايد سرپناه میبود، زمين بايد براى خونه ساختن میبود... هيچ كدوم نبايد سرمايه وكاسبی میشدن! هيچ كدوم نبايد مايه‌ی اين حجم از اضطراب و استرس و بخريم يا بفروشيم میشدن.

نميدونم چطور بگم اما انگار دارم هدر ميرم، خودم، عمرم، جوونيم، انرژیم، استعدادم، احساساتم، ذوقم، تلاشم و کلا همه وجودم داره هدر ميره.