چنگالی در سوپ 🍜

امشب حس کردم پیشمی.

بهت افتخار می‌کنم-

نمیتونم بگم دلتنگ عادتها و روابط قبلیم نیستم ولی نمیتونم یه گوشه بشینم و دلتنگ بمونم

اگر بخوام روراست باشم این روزا آدمای امنم بیشتر از ۲-۳ نفر نیستن سعی میکنم بهشون نشون بدم دوسشون دارم صبح که بیدار میشم کارهایی رو انجام میدم که دوسشون دارم یاد گرفتم اگر چیزی اذیتم میکنه بلند اعلامش کنم و اگر لازمه درموردش صحبت کنم آهنگ‌های مورد علاقم رو گوش میدم جاهایی که دوست ندارم نمیرم از اینکه بقیه درموردم چه فکری میکنن و چی میگن نمیترسم و اهمیتی نمیدم راستش خیلی چیزا هست که هنوز آزارم میده و دوست دارم از زندگیم حذفشون کنم ولی عجله ندارم درسته روتین مشخصی ندارم ولی توی ذهنم میدونم که باید چه کارهایی انجام بدم و چطور انجامشون بدم احساس میکنم بزرگ شدن خیلی واسم ملموس شده و کاملا متوجه تغییر رفتارم و عادتهام شدم همه‌ی اینا و گفتنش توی چنل خوشحالم میکنه واسه همین نوشتمشون

الان که توی خونم و میتونم لباس آزاد بپوشم هوا خنکه همینکه دانشگاه شروع بشه و قرار باشه ۱۲ساعت روز رو توی خیابون و فضای باز باشم خورشید میاد بالای سرم و همه جا دنبالم میکنه

خیلی دوست دارم از پشت لپتاپ بلند شم و کار عملی بکنم ولی کار با لپتاپ اسونتره مداد رنگیام تموم نمیشن و وقتی خط اشتباه بکشم کاغذ حروم نمیشه و کنترلz نجاتم میده ولی به طور جدی و برای سلامت گردن و کمرم نیاز دارم یه فعالیت دیگه رو شروع کنم

یعنی تا یه زمانی واقعاً دوست داشتم همه دوسم داشته باشن و بهم افتخار کنن و قربون صدقم برن ولی احساس میکنم تلاش کردن برای این قضیه نتیجه‌ی عکس میده

اینکه نبودن آدما تو زندگیم انقدر واسم راحت شده قبلاً باعث میشد بترسم الان حتی همون حس رو هم ندارم

یک ساعت از poor things(بیچارگان) رو دیدم واقعا بیچاره من که نشستم دارم اینو میبینم

ای بابا ری‌اکت آدم برفی دادید یادم افتاد هوا گرم شده حالم بدتر شد

فکر می‌کردم اگر دوباره ببعی و جیگر رو تو تلویزیون ببینم خوشحال میشم ولی متأسفانه مطمئن شدم که مشکلم خیلی بزرگتر از این حرفاست و ببعی و جیگر هم نمیتونن حلش کنن

چرا میری تنهام میذاری...

سنس آف هیومر خانواده بالاست