کمد آقای بوفی

کمتر از ۲۴ ساعته که کونم به تهران رسیده و بله، بازم زد. (جیزز دیز ایز گتینگ فان)

لطفا هر محتوای به دردبخوری درباره مراقبت از خود در زمان جنگ دارید بفرستید، می‌خوام دقیقا برعکسشو اجرا کنم.

اوضاع در حدیه که اصلا کروموزوم‌های بدنم به اسلام و دین و معنویت و انسانیت و کیرخر حساسیت دارن. از اون طرفم با تمام زوری که زدم، ته این زندگی‌ کسشری که برامون ساختن، خیلی جدی انگار باید باور این کسشرا یه جا به کار میان یا ابعاد و زندگی‌های دیگه‌ای در کار خواهد بود، یا حداقل علم اونقدری پیشرفت خواهد کرد که تا وقتی زندم بشه باهاش یک گهی برای تغییر دائمی و بی‌درد هویت خورد. واقعا تحمل این حجم از بربریت و کصوشر با یک ذهن مدرن چطور ممکنه؟

آخرین باری که از زبان فارسی برای ابراز چیزی جز لجنی که ایرانی‌بودن به سرم آورده استفاده کردم یادم نمیاد.

اینکه زندگی بی‌معنی شده باشه قابل درکه اما «شرمندم که زندم» ادامه زبان فکری خودخوارپندار و بی‌ارزش‌کننده زندگی‌ایه که بچه شیعه با امثال داستان امام حسین کرده تو مخمون. لطفا این بولشت متعفن رو به جای «شرمندم که کشته شدید» بیان نکنید، هدف هیچکدام از کشته‌شدگان هم، رقابت در بدبختی نبوده.

چشمای ملانیا ترامپ جوری در طی زمان تنگ‌ شده که انگار تموم زندگیش برای پیداکردن کیر ترامپ رو 1000x زوم می‌کرده.

ترامپ با یه پورن‌استار ازدواج کرد تا گوشش به شنیدن عبارت زن‌جنده عادت کنه؟

کاش بین پیشونیمو هدف تیر کنی آخوند. من وطن نمی‌خوام، خانواده نمی‌خوام، آینده نمی‌خوام، از تک تک مفاهیم زیبای انسانی و وطنی خستم، از هیچکدومشون هم چیزی چیزی برام نذاشتی که براش زندگی کنم. کاش زودتر از این‌ها راحتم می‌کردی مادرقحبه.

عجب یتیم‌خانه‌‌ای راه انداختی کسکش.

توی این شرایط، با کلیشه، کلیشه رو نشورید. به بهانه مخالفت با انسان‌های گاو در محیط آکادمیک و روشنفکری، سیستم عقب‌نشینی سنتی و بازگشت به تعصبات (از هر جنسی) رو انتخاب نکنید. سر شعار و کسشر (اگر خیلی کسشر نباشه) بحث راه نندازید یا اگر می‌اندازید با دقت به دورنما شل‌گرفتن رو تمرین کنید. متوجهم که در این شرایط هچل‌هفت و خالی از معنا (چون خون‌هایی که ریخته شده‌اند رو نمیشه با هیچ غم و دردی شست و این پوچی ساختاری مثل بمب اتم داشت) برای خیلی‌هامون شاید حتی بدترین و بهترین کلمات و شرایط هم خیلی فرق نداشته باشن، اما حفظ گفتمان (به استثنای چپ‌ها و اصلاح‌طلبا) بین افشار مختلف می‌تونه جالب باشه. یادتون باشه با حرفای امیدوارانه نا امیدوارانتون دارید چه ساختارهایی که خود حکومت بنا کرده و ما برای نابودیش جنگیدیم رو تقویت می‌کنید.

خیلی جالبه که این خیابون واقعا هم بوی خون میده.

Sparkling and broken.