كپشن من...

این خصلت آدمی‌زاد است، تغییر می‌کند! یک‌زمانی خودت را به آب و آتش می‌زدی تا فرصتی پیدا کنی و دقایق و ساعاتی را با کسی که دوست‌ترش داری، حرف بزنی‌ و به خیال خودت که آرام‌تر شوی. یک زمانی هم پر از فرصت‌های خالی شده‌ای و ترجیح می‌دهی بنشینی، برای خودت چای بریزی و به صدای سکوت خانه و رفت و آمد‌های ضعیف خیابان گوش کنی. گاهی دلت می‌خواهد هیچ‌کسی را نبینی و با هیچ‌کسی در رابطه با هیچ موضوع بااهمیت یا فاقد اهمیتی حرف نزنی و تنها، دور افتاده و بی‌خبر باشی و به دور از نگاه‌ها و حرف‌ها و قضاوت‌ها، زخم‌های خودت را ببندی و خودت را برای ادامه‌ی نبردهای جهانت، آماده کنی. 🆔@MyCaption

تازه فهمیده‌بود که نباید اعتماد می‌کرد، به آدم‌ها و به حرف‌های آدم‌ها... فهمیده‌بود که مهربانی‌های نامعقول و افراطی، حجابی‌ست برای پنهان کردن دیو نامهربانی‌ها و کینه‌ها و دشمنی‌های افراطی. فهمیده‌بود که هرکجا افراط بود-هرچند خوشایند و دلچسب- باید بدون معطلی گریخت. فهمیده‌بود فقط و فقط خودش را دارد و دیگران، فقط رهگذرانی‌اند که هرکدام سودای جهان خودشان را دارند. فهمیده‌بود برای رسیدن به زیباترین و بعیدترین مقصدها، باید از زشت‌ترین و سخت‌ترین گذرگاه‌ها گذشت. و غمگین نبود اگر به سخت‌ترین و تاریک‌ترین روزهای جهانش رسیده‌بود، چرا که می‌دانست همیشه، تاریک‌ترین لحظات، نویدبخش طلوع‌اند و سردترین روزها، نویدبخشِ بهار. می‌دانست که قرار است به زودی بخندد و عمیقا احساس غرور و خوشبختی کند، درست در همان موقعیت دردناکی که در آن احساس درماندگی و شکست می‌کرد. 🆔@MyCaption

روحیه‌ی من به گونه‌ای‌ست که هستم، هستم، هستم... می‌گویم، می‌خندم، دوست دارم، لذت می‌برم و عشق می‌ورزم و ناگهان خودم را می‌کشم کناری و با خودم می‌گویم: ما کجایِ زندگیِ همیم؟ کیِ همیم؟ اصلا چه معنی دارد اینهمه با آدم‌ها نزدیک بودن و از هر دری حرف زدن و بدون دلیل دوست داشتن و دوست داشته‌شدن؟ انگار امنیتم را در تنهایی و سکوت می‌بینم و در دلِ رابطه‌ها و آدم‌ها، احساس ناامنی و خطر می‌کنم. من همیشه جایی میانه‌ی مسیرِ معاشرت‌ها، انرژی‌ام را برای ادامه از دست می‌دهم و گریز می‌زنم... انگار مرا برای ماندن و تا همیشه حضور داشتن نساخته‌اند. 🆔@MyCaption

هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرام‌تر از آهو، بی باک ترم از شیر... هر لحظه که می‌‌کوشم در کار کنم تدبیر؛ رنج از پیِ رنج آید، زنجیر پیِ زنجیر... - مولانا 🆔@MyCaption

نگو ساده باشم مامان! نگو فارغ از نتیجه مهربانی کنم و بگذرم و انسان باشم و سخت نگیرم! دنیا عجیب شده مامان! هیچ‌چیز مثل قبل نیست! آدم‌ها دارند ادای انسان در می‌آورند و از درون، اکثرا درندگانی‌اند که بهشان میدان بدهی، می‌درند و ببینند صدایت در نمی‌آید، دندانشان را عمیق‌تر فرو می‌کنند. فکر می‌کنی گرگ، دلش به حال معصومیت بره‌ها سوخته مامان؟! فکر می‌کنی نجابت، بازدارنده‌ی کسی‌ست که با جهانی از خشم و کینه، به هر ضرب و زوری، میدان را به دست گرفته و از آزار رساندن و ویران کردن و به خاک سیاه نشاندن قربانی‌اش، لذت می‌برد؟! دوره‌ی خیلی چیزها گذشته مامان! ساده بودن و صادقانه رفتار کردن، بی‌چراغ و آذوقه به شب‌های بیابان زدن است. کاش سیاست یادم داده بودی. کاش بچه‌ات را محافظه‌کار بار آورده‌بودی و فکر نمی‌کردی همه مثل خودت مهربانند و دنیا را آسان گرفته‌اند و کاری به کار هیچ‌کس ندارند... 🆔@MyCaption

به بادِ سست نهاد اعتماد شاید کرد به یارِ سست نهاد اعتماد ؟ ای فریاد ! - حمید مصدق 🆔@MyCaption