مُحَلِّل

می‌توانیم روند هفته گذشته تا کنون را با این الگو تحلیل کنیم: ابتدا ژنرال عاصم منیر اولتیماتومی تهدیدآمیز از سوی آمریکا را به تهران منتقل می‌کند(محتوا این است که ایران باید تنگه و هسته‌ای را یکجا بدهد وگرنه چنین و چنان می‌کنیم)، آمریکا در دو شب حملاتی در جنوب را اجرا کرده که از آن به عنوان "چمن زنی" یاد شده و سپس معادله نفتکش در برابر نفتکش را طرح و اجرا می‌کند. ایران با رد پیام آمریکا، پاسخ‌های سنگین در اردن، کویت، اربیل و تنگه هرمز را اجرا، لحنی تهاجمی تر در رسانه به خود گرفته و در برابر ناوگان دریایی آمریکا نیز تغییر رویه می‌دهد. روندی که مجموعاً خود را در نزدیک شدن نفت به کانال ۱۰۰ دلاری نشان داده است. پس چه رخ می‌دهد؟ آمریکا مجدداً با ارسال واسطه قطری و احتمالا وزیر کشور پاکستان و سایر تبادلات دیپلماتیک، طرح جدیدی مبنی بر باز کردن هرمز و ادامه مذاکرات ترتیب می‌دهد. به نظر طرح و برنامه دشمن کاملاً روشن است. تیم وزارت خارجه اما معتقد است که به دلیل انتخابات، می‌توان توافقی با آمریکا صورت داد و نتانیاهو را که آن هم به دلیل انتخابات اینبار به دلیل تشدید است شکست داد. مسئله، وجود فرصت‌ها و نحوه استفاده از آنهاست، گروهی که معتقدند با آمریکا توافق کنیم تا نتانیاهو شکست بخورد و یک ضلع دیوانگان کنار می‌رود و گروهی که معتقدند آمریکا به دنبال خرید زمان، فرسایش ما و تجدید قوای خود تا انتخابات و سپس یورش تمام عیار است. @Mohallell

💗 از اول مجلس شهدا را چیدند... 🗓 #یکسال_پیش_همین_روزها؛ تصاویری از آخرین دیدار هیات دولت با رهبر معظم و شهید انقلاب اسلامی با حضور جمعی از مشاوران ایشان در ۱۶ شهریور ۱۴۰۴ 🌷مسئولانی چون لاریجانی، خطیب، نصیرزاده، شمخانی و امام مجاهد حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیهم در این دیدار حضور داشتند که در دفاع مقدس سوم و در جریان جنگ خونبار و جنایتکارانه آمریکای خبیث و رژیم منحوس صهیونی علیه ایران عزیز به درجه رفیع شهادت نائل شدند. 💻 Farsi.Khamenei.ir

ارزیابی تحلیل انتخاباتی رفتارهای رژیم صهیونیستی 🔹از ابتدای سال ۱۳۹۷ دو روند آغاز شد: ۱. جدی‌تر شدن زد و خوردهای نیمه سخت و سخت مجموعه محور مقاومت با محور آمریکایی - صهیونیستی که نماد تام آن، حملات پیاپی و شبانه رژیم به پایگاه‌های ارتش سوری و مقاومت در سوریه بود. ۲. ورود رژیم اشغالگر قدس به یک نوع بحران سیاسی که باعث شد در حدود سه سال، پنج انتخابات برگزار شود. 🔸 این همزمانی، باعث تولد و یا رشد پایه‌اب تحلیلی در سطح خبرگان محور گردد، با این پایه و مضمون که "به دلیل بحران سیاسی موجود در اراضی اشغالی و خصوصاً وضعیت ناپایدار نتانیاهو، وی با تنش‌زایی در منطقه، تلاش خواهد کرد تا بحران‌های داخلی را به سطح منطقه‌ای توسعه دهد". 🔹 در آن دوره، تجویزی که از این صورت‌بندی تحلیلی خارج می‌شد، این بود که "به همین دلیل ما باید با صبر استراتژیک و عدم پاسخ مستقیم به دشمن صهیونی در میدان سوریه، اولاً گروه‌های مقاومت را با اولویت فلسطین تقویت کنیم و ثانیاً با تعمیق بحران‌های سیاسی و اجتماعی رژیم، مترصد فرصتی برای استفاده باشیم. بدین ترتیب با انتقال درگیری به درون اراضی اشغالی با استفاده از ظرفیت گروه‌های فلسطینی خصوصا جهاد اسلامی در کرانه باختری و غزه، هم میدان نبرد را تعیین کرده‌ایم و هم مشکلات داخلی رژیم را تقویت می‌کنیم، در صورت جنگ مستقیم، نتانیاهو می‌تواند پایگاه راست افراطی را تقویت کرده و در قدرت بماند و ما نباید در زمین راست‌ها بازی کنیم". 🔻 این استراتژی که طراح آن شخص حاج قاسم بود با این جمله معروف ایشان همراه بود که "نتانیاهو بعضاً پایگاه‌های سوخته ما را می‌زند اما من شهرک‌های او را می‌زنم". 🔹 این وضعیت، در آن زمان باعث شد که رژیم به طور پیاپی در آوریل ۲۰۱۹، سپتامبر ۲۰۱۹، مارس ۲۰۲۰، مارس ۲۰۲۱ و نوامبر ۲۰۲۲ انتخابات‌هایی را برگزار کند. 🔸 پس از شهادت حاج قاسم، علی‌رغم اقدامات خصمانه رژیم در منطقه خاکستری، تقریبا همین تحلیل جاری و ساری بود که تا حدی بر تصمیم پاسخ به ترور شهید فخری زاده نیز تاثیرگذار بود‌. در نهایت با وقوع عملیات سیف‌القدس و اولین تجلی وحدت ساحات، شاهد موفقیت راهبردی محور مقاومت بودیم. 🔹با این حال با وقوع عملیات طوفان‌الاقصی و جهش جنگ طرفین از مرحله عادی به مرحله وجودی، همچنان شاهدیم که تحلیل انتخاباتی در فضای نخبگانی و رسانه‌ای کشور جریان دارد. اما اینبار تجویز خاصی رخ نداده و صرفا گفته می‌شود اقدامات اسرائیل (برای مثال در لبنان یا سوریه) با اهداف انتخاباتی نتانیاهو صورت می‌گیرد. 🔻اما به این نوع تحلیل نکاتی وارد است: ۱. صدالبته، متغیرهای انتخاباتی، یک اصل مهم هستند که تصمیم‌گیران طرف مقابل نیز بر پایه آنها تحلیل می‌کنند بنابراین باید نسبت به آنها توجه داشت و این به معنای کنار گذاشتن این متغیر نیست. ۲. با این حال در حالی که مدل جنگ، وجودی است، متغیرهای انتخاباتی یا به اولویتی پایین‌تر تقلیل می‌یابند و یا اساساً باید آنها را در همان پازل جنگ موجودیتی تحلیل کرد. ۳. در این مرحله تجویز از اهمیت بالایی برخوردار است. برای مثال گفته شد که در دوره قبلی تجویز طراحان آن زمان چه بود اما اکنون تجویزی که صورت می‌گیرد. چیست؟ می‌بینیم که غالبا راه حلی وجود ندارد و بیشتر این موضوع به عنوان یک خط رسانه‌ای داخلی کار می‌شود، چه، اصل عملیات رسانه‌ای این موضوع نیز در حوزه حریف جای دارد. ۴. توجه به این نکته مهم است که در تمام انتخابات‌های گفته شده، نتانیاهو دقیقا پس از عملیات سیف‌القدس در سال ۱۴۰۰ که با پیروزی مقاومت همراه بود سقوط کرد. پس از آن نیز با روی کار آمدن بنت - لاپید نیز سقوط آنها دقیقا پس از تشدید اقدامات گروه‌های فلسطینی در اراضی اشغالی بود. ۵. این تجاربیات و توجه به این نکته که متغیر انتخاباتی با وجودی بودن جنگ گره خورده و این را می‌شود از افکارسنجی و نظرسنجی‌های مختلف از رژیم متوجه شد، اساساً باید تجویزهای مختلفی برای وضعیت خلق کرد. @Mohallell

یکی از مواردی که آمریکا و رژیم به طور جد در حال پیگیری آن هستند، لغو قطعنامه 1701 در سازمان ملل و تصویب توافق چارچوب در شورای امنیت است. توافق چارچوب، فارغ از ضمایم محرمانه آن، ویژگی اصلی دارد که آن تثبیت سیاسی اشغالگری اسرائیل در لبنان و منوط کردن عقب نشینی رژیم به خلع سلاح یا نابودی حزب الله در سراسر لبنان است و تصویب آن در شورای امنیت به معنای حقوقی کردن موضوع فوق الذکر است. یکی دیگر از نتایج مهم این موضوع در صورت تصویب، حذف یونیفل و در نتیجه حذف بیش از پیش فرانسه و اروپا از معادلات لبنان است، در وضعیتی که پیشنهاد شده ایتالیا، نیروی ناظر بر اجرای توافق چارچوب در مناطق آزمایشی باشند که با تعویق و رد از سوی اسرائیل مواجه شده است. گفته شده حتی دولت لبنان رایزنی هایی با پاریس، مسکو و ... برای وتوی این قطعنامه داشته است زیرا از بین رفتن 1701، آخرین اهرم لبنان در هر مذاکره ای را از بین می برد. موعد تمدید یونیفل نیز 31 دسامبر است. @Mohallell

بر اساس گزارش Axios، دولت ترامپ در حال تدوین استراتژی «پس از جنگ» برای خاورمیانه است که بر مهار ایران و گسترش عادی‌سازی روابط اسرائیل با همسایه‌ها متمرکز است. این طرح که در مراحل اولیه قرار دارد، هدف آن هدایت سیاست آمریکا پس از پایان جنگ با ایران و در دو سال پایانی دوره ریاست جمهوری ترامپ است؛ فرآیندی که تحت تأثیر انتخابات ۲۷ اکتبر در اسرائیل و انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا در نوامبر قرار دارد. ترامپ در جلسات خصوصی با مشاوران از کار بر روی «چیزی بسیار بزرگتر» خبر داده است. سه عنصر اصلی این استراتژی عبارتند از: ۱. ایجاد ائتلاف منطقه‌ای متحدان آمریکا برای مهار ایران با ضمانت واشنگتن. ۲. جمع‌بندی پیامدهای ۷ اکتبر از طریق اجرای مرحله بعدی طرح غزه، توافق امنیتی اسرائیل-سوریه و توافق اسرائیل-لبنان. ۳. گسترش توافقنامه‌های ابراهام و عادی‌سازی روابط عربستان و اسرائیل. واشنگتن امیدوار است دولت بعدی اسرائیل (پس از ۲۷ اکتبر) همکاری کند، اما ترامپ اصرار دارد حتی در صورت بن‌بست سیاسی، طرح را اجرا نماید. تدوین نهایی استراتژی چند هفته دیگر زمان می‌برد و هنوز مشخص نیست همه متحدان منطقه‌ای با آن موافقت کنند. @Mohallell

از روز گذشته و با اعلام تسلط رژیم بر علی الطاهر، در داخل بحث‌های داغی شکل گرفته که دسته بندی زیر را دارند: ۱. برخی که به نظر به دنبال اهمیت زدایی از قضیه هستند و در حال انکار سقوط، پذیرش جزئی سقوط برخی مناطق، اهمیت‌زدایی از علی الطاهر (مقاومت یک تپه نیست) و سایر دستورالعمل های مشابه هستند. بحثی در خصوص این دسته نیست. ۲. برخی دیگر تفاهم نامه اسلام آباد و تیم مذاکراتی را عامل وضع موجود می دانند. ۳. این گروه بر خلاف گروه دوم برهم خوردن تفاهم نامه را مقصر می دانند. ۴. دسته ای اما مشکل را، عملکرد ضعیف قاآنی عنوان می‌کنند. ۵. نهایتا دسته ای نیز موضوع را به عملیات طوفان الاقصی ارتباط می‌دهند. من در اینجا قصدی برای حمله یا دفاع از سنوار و قاآنی و قالیباف ندارم زیرا تقلیل مسائل محور به یک شخص، عملیات یا سند، خود بخشی از مشکل است. قطعا همه این عوامل در جای خود تاثیرات مثبت و منفی داشته‌اند اما مشکل اساسی در جریان اطلاعات، تحلیل‌ها و ارزیابی‌هاست. برخی مسائل از سال ۹۸ و حتی در زمان شخص حاج قاسم نمود پیدا کرد(ارجاع به حوادث پاییز عراق و لبنان). به نظر من آسیب شناسی محور یک امر تخصصی است که در فضای رسانه ای جایی برای آن نبود اما چه بخواهیم و چه نخواهیم با رسانه ای شدن و عمومی شدن مسئله در سطح رسانه خصوصا در میان اقشار انقلابی، باید کم کم مسائل را میدانی تر شناخت. در همین راستا، در گام اول، ان شاءالله سعی خواهیم کرد یک روندشناسی از دل ماجرا در بازه سال های ۱۴۰۰ الی ۱۵ مهر ۱۴۰۲ ارائه دهیم. @Mohallell

حاج ابوطوعه، یکی از فرماندهان کتائب حزب‌الله عراق: من با حاج ابوحسین حمیداوی(رهبری کتائب) نشسته بودم. او یک چاقوی میوه‌خوری در دست داشت و به من گفت: «حتی این چاقو را هم تحویل نمی‌دهیم، چه برسد به سلاح.» @Mohallell

هدف اصلی بعدی رژیم، مستقیما بقاع خواهد بود. جایی که نقش سوریه پررنگ می‌شود. نه اصرار بر بازگشت به اسلام آباد و نه تهدید صرف به شلیک، رژیم را از این هدف باز نخواهد داشت. @Mohallell

در پایان من در اینجا قصد ندارم که از راهکارها در این فضا صحبت کنم. اما مخاطبین کیس این کانال خود می توانند با مرور راهبردها و تاکتیک های پیش گفته حریف، متوجه شوند که ما در عرصه های دفاعی و تهاجمی چه اقداماتی را می توانیم طرح ریزی کنیم. با این حال، مهم ترین اصل راهنما این است که هم نظام مسائل و هم طرح دشمن پیچیده است و شما در شرایط پیچیده نمی توانید پاسخ ساده یا تک خطی به این اقدامات بدهید. لذا این تصور که ما می توانیم همه این راهکارهای دشمن را با مذاکره یا انعطاف در آن حل کنیم و یا با صرف اقدام نظامی می توانیم باطل السحر همه این ها را پیدا کنیم، یک خطای بزرگ است، خصوصا که تمام این بحث های پیش گفته در سطح نظری و روی کاغذ است و در هنگام عمل و اجرا یا به عبارتی در میدان، تفاوت از زمین تا آسمان است. در روزهای آینده هر یک از خطوط و محورهای پیش گفته را با تفصیل بیشتری بررسی خواهیم کرد. @Mohallell

ششم. از نظر دشمن، تکمیل ۵ محور بالا، همان وضعیت یعنی گذر زمان به سود خود و به ضرر ما را محقق می سازد. در این میان، مشکلی وجود دارد؛ اگر ایران ناگهان دست به اقدام تهاجمی زند چه باید کرد؟ بر اساس تبادلات پیام های دیپلماتیک از کانال های پاکستانی، قطری و حتی رسانه ای، دشمن در این گام سعی دارد تا با دست گذاشتن بر روی یک تهدید بزرگ تر، مانند زدن زیرساخت های انرژی و هسته ای و ... از یکسو، و گاهاً ارسال برخی پیام های مذاکراتی، دستگاه محاسباتی جمهوری اسلامی ایران را دائما در وضعیت دایلما، دو راهی و عدم قطعیت نگه داشته و بدین ترتیب ایران را در یک حالت قفس یا فریز یا در حالت واکنش های کنترل شده قرار دهد. این روش باعث می شود تا دشمن کنترل کمپین را در حالت مداوم در دست خود داشته باشد و از انحراف یا تصاعد ناخواسته آن جلوگیری کند. @Mohallell

پنجم. بازسازی مشکلات ناشی از اقدامات قبلی ایران جهت رفع اثرات قبلی و زمینه سازی جنگ آینده مانند تکمیل و آپدیت بانک اهداف، حل مشکلات رزمی و عملیاتی مانند آرایش نظامی سنتکام در منطقه، موشک های رهگیر و ...، طرح ریزی جنگ آینده در ابعاد نظامی و امنیتی بر روی کاغذ و بر روی زمین با تلاش برای ایجاد شگفتی سازهای متعدد و نهایتا مدیریت اثرات و پیامدهای اقتصادی خصوصا در بازار انرژی با اقداماتی مانند دور زدن تنگه هرمز و ... . در واقع روی دیگر این بازسازی، بی اثرسازی کارت‌ها و اقدامات قبلی ماست. @Mohallell

چهارم. خلق متوالی معادلات و اهرم ها: در این زمینه، آمریکایی ها سعی می کنند که دائما معادلات مختلفی را علیه ما وضع کنند. محاصره دریایی، محاصره زمینی، عملیات چمن زنی، معادله نفتکش در برابر نفتکش، تهدید هسته ای و ... . در این شرایط آنها هم ابتکار عمل را به دست می گیرند و هم تلاش می کنند تا هر اهرم ایران را با چند معادله جدید، فرسوده و بی اثر کنند. البته باید توجه کرد که این وضعیت خود ناشی از شکست کارت های قبلی و اجبار آنها برای رو کردن یک کارت جدید نیز هست. مثال بارز آن نیز خبر معروفی است که گفته شده بود پنتاگون از تحلیلگران نظامی آمریکایی خواستار ایده ها و راهکارهای خلاقانه در برابر ایران شده است. همچنین اجرا و اثربخشی هر یک از موارد فوق با سوالات جدی مواجه است. @Mohallell

سوم. اجرای عملیات‌های دوره‌ای «چمن زنی» که با اعمال دورهای متعدد درگیری چند روزه و حداکثر چند هفته‌ای (با تناوب و شدت و ضعف) و سپس اعلام آتش بس است. از نظر دشمن این عملیات ها سه هدف را محقق می سازند: ۱. تحقق گام به گام برخی اهداف عملیاتی و تاکتیکی مانند کاهش توانایی نظارت ایران بر هرمز و افزایش کنترل آمریکا بر آن. به عبارتی آنها به جای اجرای کمپینی که برای مثال چندین هدف نظامی دارد، برای هر هدف یک دور را طراحی می کنند. ۲. مقابله سخت و مستقیم با روند بازسازی قوای مسلح جمهوری اسلامی ایران: تجربه فاصله میان جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه و همچنین فاصله ما بین عملیات های رمضان و نصر ۲ به دشمن ثابت کرد که ایران از کوچکترین زمان در عرصه فنی بهره برده و در قابلیت های موشکی خود بهبودهای مختلفی را انجام می دهد. ۳. چاشنی، مقوم و پشتیبان سایر محورها: از نظر آمریکا، هدف قرار دادن های دوره ای ایران، هم مقوم عملیات بی ثباتی اقتصادی و اجتماعی است و هم با می تواند در شرایطی، انگاره اقتدار ایران را مورد خدشه قرار داده و آن را در داخل و خارج تضعیف کند. به عبارت بهتر با حملات نظامی، آمریکا اراده قاطع خود برای پشتیبانی نظامی از سایر اقداماتش را نمایش می دهد. @Mohallell

دوم. انهدام اهرم راهبردی محور مقاومت با طوفان های ژئوپلیتیکی در فلسطین، لبنان، سوریه، عراق و یمن که باز کردن پرونده هر کشور بحثی طولانی و جداگانه می طلبد. سقوط ارتفاعات راهبردی علی الطاهر نیز بخشی از همین ماجراست. در این خصوص، ما تا نخواهیم برخی مسائل را بپذیریم چیزی جلو نخواهد رفت. نپذیرفتن یعنی چه؟ یعنی اینکه جناب دکتر فلانی بیاید و در مصاحبه ای با روزنامه یا صداوسیما بگوید سقوط ارتفاعات علی الطاهر، شکست رژیم صهیونی محسوب می‌شود! آیا قرار است مواجهه ما با مسئله هم مانند بعد از سقوط سوریه باشد؟ پس اینگونه منتظر باشیم که سوریه و لبنان و غزه در عراق نیز تکرار شود. خدا نکند که سیاست های رسانه ای برای اقناع افکار عمومی که خود ذیل طرحی غلط تحت عنوان عملیات روانی روی جبهه خودی است، تبدیل به سیاست میدانی و عملی ما شود. ما باید بپذیریم که تا یک طرح ریزی جدید منطقه ای نداشته باشیم، هیچ نمی توانیم بکنیم. منطقه، مقاومت و دنیا، منطقه، مقاومت و دنیای دهه ۷۰ و ۸۰ و ۹۰ نیستند. @Mohallell

با این صورت بندی کلی، در حال حاضر دشمن ما چند محور را به صورت همزمان به پیش می برد: اول. عملیات «خشم اقتصادی»: که مبتنی بر ۱.شناسایی مسیرها، افراد و ابزارها توسط سرویس های حریف، ۲. رایزنی با طرف های ثالث توسط دیپلماسی رسمی، عمومی یا پنهان از سوی حریف و نهایتا ۳. اقدام نرم (تحریم)، نیمه سخت (بازداشت، ترور، مصادره و انسداد اموال و...) و سخت (محاصره، عملیات نظامی یا تروریستی) خواهد بود. ضلع چهارم یا مکمل این ساختار، اجرای یک عملیات شناختی علیه جامعه ایران است. از نظر آمریکا، این عملیات باید سه خروجی داشته باشد: ۱. تسلیم جمهوری اسلامی ایران در برابر خواسته‌های آمریکا: خواسته سیاسی جدید آمریکا، باز کردن تنگه هرمز یا بازگشت به اسلام آباد نیست بلکه آنها خواهان لغو بند ۱۳ اسلام آباد و مذاکره و توافق جامع و کلی با باز کردن تنگه هرمز و تعیین تکلیف پرونده هسته ای باشد. از نظر ایران این مدل مذاکراتی، عین تجارب پیش از ۱۲ و ۴۰ روزه است. ۲. فروپاشی درونی نظام ۳. وقوع یک شورش درونی که قطعا جنس آن نه تنها متفاوت با سالیان قبل، که حتی متفاوت با دی ماه خواهد بود. بر خلاف اغتشاشات قبلی که دشمن نیروی آماده به عملیات در منطقه نداشت، اینبار سنتکام سعی کرده نیروی خود را حفظ کرده و حتی آن را تقویت کند. همانگونه که محاسبه دشمن پیش از جنگ ۱۲ روزه، تضعیف و ببر کاغذی بودن ایران و وقوع شورش با اصابت اولین موشک به تهران بود، و در جنگ ۴۰ روزه تصور بر این بود که حجم آتش ۱۲ روزه کم بوده و با افزایش حجم آتش با آمریکا و ترور رهبری با سوءاستفاده از فضای دی، باز هم شورش آغاز خواهد شد، به نظر دال مرکزی و محوری محاسبه حریف این شده که با این عملیات اقتصادی، ایران از درون دچار هرج و مرج و فروپاشی خواهد شد و آنها فقط باید این مرحله را مدیریت یا تشدید و ربایش کنند. @Mohallell

اگر ما فرض کنیم که در دوره «جنگ میان جنگ‌ها» قرار داریم، پس دو پیش فرض را همراه خود داریم: ۱. طرفین از نبردهای قبلی، درس ها و تجربه ها را فراگرفته اند. ۲. بر اساس این درس ها و تجربه ها، برای نبرد آتی کار می کنند. در این بین، ما چه بخواهیم و چه نخواهیم، هر دو سو، درگیر فرسایش زمانی شده اند و در فرسایش، اصل این است که زمان در حوزه های جزئی و صحنه کلی به سود کدام طرف در جریان است؟ بنابراین هر دو جبهه، تلاش می‌کنند تا بر سر اهرم های عملیاتی، تاکتیکی و راهبردی خود دو کار را انجام دهند: ۱. حفظ، تقویت و خلق اهرم های خودی ۲. فریز، فرسایش و انهدام اهرم های حریف اهرم می تواند یک کارت (تنگه هرمز، محاصره دریایی، یک معادله (ضاحیه - شمال، نفتکش در برابر نفتکش، صادرات نفت همه یا هیچکس) و یا یک ابزار (یک موشک، یک ناو) باشد. @Mohallell

در پایان من در اینجا قصد ندارم که از راهکارها در این فضا صحبت کنم. اما مخاطبین کیس این کانال خود می توانند با مرور راهبردها و تاکتیک های پیش گفته حریف، متوجه شوند که ما در عرصه های دفاعی و تهاجمی چه اقداماتی را می توانیم طرح ریزی کنیم. با این حال، مهم ترین اصل راهنما این است که هم نظام مسائل و هم طرح دشمن پیچیده است و شما در شرایط پیچیده نمی توانید پاسخ ساده یا تک خطی به این اقدامات بدهید. لذا این تصور که ما می توانیم همه این راهکارهای دشمن را با مذاکره یا انعطاف در آن حل کنیم و یا با صرف اقدام نظامی می توانیم باطل السحر همه این ها را پیدا کنیم، یک خطای بزرگ است، خصوصا که تمام این بحث های پیش گفته در سطح نظری و روی کاغذ است و در هنگام عمل و اجرا یا به عبارتی در میدان، تفاوت از زمین تا آسمان است. در روزهای آینده هر یک از خطوط و محورهای پیش گفته را با تفصیل بیشتری بررسی خواهیم کرد. @Mohallell

ششم. از نظر دشمن، تکمیل ۵ محور بالا، همان وضعیت یعنی گذر زمان به سود خود و به ضرر ما را محقق می سازد. در این میان، مشکلی وجود دارد؛ اگر ایران ناگهان دست به اقدام تهاجمی زند چه باید کرد؟ بر اساس تبادلات پیام های دیپلماتیک از کانال های پاکستانی، قطری و حتی رسانه ای، دشمن در این گام سعی دارد تا با دست گذاشتن بر روی یک تهدید بزرگ تر، مانند زدن زیرساخت های انرژی و هسته ای و ... از یکسو، و گاهاً ارسال برخی پیام های مذاکراتی، دستگاه محاسباتی جمهوری اسلامی ایران را دائما در وضعیت دایلما، دو راهی و عدم قطعیت نگه داشته و بدین ترتیب ایران را در یک حالت قفس یا فریز یا در حالت واکنش های کنترل شده قرار دهد. این روش باعث می شود تا دشمن کنترل کمپین را در حالت مداوم در دست خود داشته باشد و از انحراف یا تصاعد ناخواسته آن جلوگیری کند. @Mohallell