دَرمانده؛

—

—

و تنها سوالی که هر روز برام تکرار می‌شه اینه که چقدرشو می‌تونم قوی بمونم.

من مجبورم، مجبورم به خودم سخت بگیرم تا بتونم ازش مراقبت کنم تا دیگه بیشتر و بیشتر شاهد تموم شدنش توی آینه اتاقم نباشم.

برین بخوابین

چقدر بیدارین چخبره

لعنتی این همه امروز کار داشتی من خستم بخواب دیگه

چون محض رضای خدا من و درست خوابیدن دوتا خط موازی‌ایم

شاید بهتر باشه دیگه از شب بخیر استفاده نکنم

«قسم به خون پاکت، راهت ادامه دارد.»

ایران جای خوبی برای مُردن است. تو را برای اعتراض به حقوقی که داری و از ابتدای عمر ازت گرفتند در خیابان می‌کشند، یا به خاطر آنکه فریاد زدی از فقر و تنگدستی و ناعدالتی اجتماعی به ستوه آمده‌ای سرت بالای دار می‌برند. و اگر زن باشی تو را به خاطر تارِ موهایت می‌کشند که خواستی آزاد و رها باشند همانطور که اگر هرجایی جز اینجا بودی بدون ترس از گشت ارشادها و عوامل آن‌ها آزادنه به خیابان می‌آمدی. اگر سرباز باشی با موشک‌ها و اگر بچه‌ای داشته باشی با تیر جنگی به قلب او می‌زنند. ‌حتی اگر بخواهی هم بروی به همین راحتی نیست بالاخره هواپیمایت را گیر می‌آورند و با اسم خطای انسانی تو را می‌کشند، انگار ناقوس مرگ در اینجا از همه جا بلندتر است و صدای ما به خدای رنگین کمانِ کیان نمی‌رسد، البته که دیگر نمی‌دانم چه فرقی است میان خدایی که این‌ها این همه برای احکامش قربانی و بی‌گناه می‌گیرند با خدایی که من در خیالم داشتم. اینجا هرکس که هنوز انسانیت و شرف دارد عزادار است، عزادار زندگی‌ای که نکرد و زندگی‌هایی که ندید. آرزوهایی که از آن‌ها گذشت و آرزوهایی که زیر خاک رفتند. لطفا به خدا بگویید اینجا نفسِ زندگی به شماره افتاده، جمهوری اسلامی‌ات پایش را از گلوی مردمی که زندگی را بیشتر از مرگ دوست داشتند بر نمی‌دارد.

قلبم درد گرفته، این چه جهنمیه

Once again, I died.

:)))))))))))))

چقدر حرومزاده این، چقدر بی شرفین

هفت ماه از دی می‌گذره و شما هنوز دارید آدم‌های اون شب رو می‌کشید.

من تمام اینارو بارها و بارها زندگی کردم و به خوبی می‌فهمم چقدر درد داره حیف شدن احساساتت توسط آدم‌هایی که باید دلیل آرامش قلبت می‌بودن.

هر چقدرم تلاش کنی جلوی خونریزی زخم‌هات رو بگیری تا زمانی که اطرافت پر از تیغ باشه فقط داشتی برای دوام آوردن و زنده موندن تلاش می‌کردی نه زندگی.

من بارها و بارها تقاص اشتباهات اطرافیانم رو پس دادم، بخاطرش مجبور شدم از خیلی چیزا دست بکشم، پا بذارم رو چیزایی که دلیل روشنایی قلبم بودن؛ ولی چیزی که هیچ‌وقت تغییری توش ایجاد نشده اینه که همیشه ادامه دادم. فرقی نمی‌کرد چقدر دردناک باشه، چقدر با خواسته‌ی دلم متفاوت باشه.. همیشه ادامه دادن تنها چیزی بوده که برام مونده.