دَرمانده؛

آدم‌ها رو به طرز متناقضی از چیزهایی که نمی‌گن، بهتر می‌شه شناخت.

کش مشکی دور دستم بیشتر از تو منو میفهمه.

واقعا مسکنِ رین

حتی نگاه کردن بهت آرومم میکنه پسر کوچولوی ناز.

تولد امسالم آرامش بیشتری داشت و از این بابت واقعا خوشحالم.

از سردرد کور شدم

بچه ها کسی دیدتش؟ قشنگه؟

با وجود تمام آگاهی‌ای که به اشتباه کردن و شکست خوردن دارم بازم برای من سخته ببینم اشتباه کردم، که از پسش بر نیامدم، که بی‌نقص نبودم. همیشه سعی کردم بتونم واقع بینانه به مسائل نگاه کنم. بگم عب نداره، پیش میاد، قرار نیست همیشه بی‌نقص باشی، برای بعضی چیزا باید بارها و بارها تلاش کنی. یا حتی سعی کردم قبل از رسیدن به پایان برای خودم پایان‌های متفاوتی رو بسازم که یهویی احساس گمراهی نکنم، که بازم ادامه بدم، ادامه بدم و ادامه بدم. ولی همونطور که گفتم بازم سخته.

بعضی وقتا که به خودم فکر می‌کنم، بچه‌ای رو می‌بینم که از شدت خونریزی زانوهاش نمی‌تونه بایسته، اما همچنان تلاش می‌کنه نگاهش بیشتر از خشم و درد، آرامش داشته باشه.

تو برای من تماماً رنجی. از وقتی یادم میاد تا همین لحظه، بیشتر از احساس امنیتی که باید بهم می‌دادی برام ناامنی بودی. دلم نمی‌خواد کنارم بمونی، دلم نمی‌خواد کمکم کنی، حتی دلم نمی‌خواد درکم کنی، فقط باهام حرف نزن، ازم فاصله بگیر و تمام تلاشتو بکن که تو زندگیم حضور نداشته باشی.

چیزی که از یک آدم یادت می‌مونه اغلب، حرف‌هاش نیست؛ حسیه که بعد از تعامل و حرف زدن باهاش، نسبت به خودت تجربه می‌کنی.

ممکنه از دردی عبور کرده باشی، اما هنوز نسبت بهش حساس باشی. اشکالی نداره و مهمه که بدونی این طبیعیه. تموم شدن یک درد، لزوماً به معنی بی‌تفاوت شدن نسبت بهش نیست.