آدری هپبورن

لذت بردن یادمون ندادن، از گرما مینالیم، از سرما فراری هستیم، تو جمع از شلوغی کلافه میشیم، تو خلوت از تنهایی بغض میکنیم، منتظر رسیدن روز تعطیلیم، ته هفته بی‌حوصله و ناراحت عصر جمعه ایم همش منتظر پایان بهترین روزهای زندگیمونیم، مدرسه، دانشگاه، کار، سفر، همش به فکر مقصدیم، بدون لذت بردن از مسیر، غافل از اینکه زندگی لحظه‌هایی بود که میخواستیم بگذرن!!

🌱دکتر انوشه چقدر قشنگ میگه برای رسیدن به آرامش کافیه به خودت قول بدی:

قول بده اولویت زندگی خودت باشی؛اول به خودت کمک کنی بعد اگر تونستی به بقیه کمک کنی. قول بده بخاطر احترام به خودت از همه ی خاطراتی که بهت آسیب زدن بگذری. قول بده از این به بعد هرکسی هر چیزی گفت و هر کاری کرد نتونه روت تاثیر منفی بزاره. قول بده نزاری آدمی که لیاقت نداره آرامشتو بهم بریزه. قول بده از این به بعد بیشتر از توانت برای کسی تلاش نکنی؛خوبی زیاد تبدیل به وظیفه میشه.

برای خودت پیش آدما حد‌و مرز و شخصیت تعیین کن حتی اگه ناراحت بشن چون اگه اینکارو نکنی اونا خودشون تعیین می کنن و اون موقع تو ناراحت میشی 👌🏻

عاشق آدماییم که با خانوادشون خوب رفتار میکنن، آدمی که با خانوادش خوب نباشه هیچوقت نمیتونه تو طولانی مدت با تو هم خوب باشه.

امیدوارم تا حوصله و ذوقشو دارید، بشه🤍

یه نکته به ظاهر ساده اما خیلی مهم برای این روزا: سعی کن حتی اگر حالت خوب نیست، روتینت و ارتباطاتت رو رها نکنی... وقتی آدم وارد بحران میشه، مغز بیشتر از همیشه به ساختار و حسِ امنیت نیاز داره. برای همین حتی کارهای ساده‌ای مثل: • سر ساعت بیدار شدن و خوابیدن • دوش گرفتن • غذا خوردن • دقایقی تحرک داشتن حتی پیاده‌روی روزانه • یا مرتب کردن محیط میتونه کمک‌کننده باشه. از اون طرف، خیلی از ما وقتی حالمون بده، کم‌کم از بقیه فاصله می‌گیریم، پیام‌ها رو جواب نمیدیم و خودمون رو ایزوله می‌کنیم درحالی‌که انزوا معمولاً اضطراب و ناامیدی رو بیشتر می‌کنه! لازم نیست این روزها خیلی اجتماعی باشی، ولی سعی کن ارتباطت رو کامل قطع نکنی. حتی یک تماس کوتاه، یک پیام، یا حرف زدن با یک آدم امن، میتونه به روانت حسِ حمایت و ثبات بیشتری بده.♥️🫱🏻‍🫲🏼 قرار نیست الان مثل قبل پرانرژی و منظم باشی روتین این روزها شاید ناقص، کند و حداقلی باشه… ولی همین حداقل‌ها باور کن برای روانت مهمن.

چون وقتی همه‌چیز بی‌ثبات شده، همین کارهای کوچیک به مغز یادآوری می‌کنن که زندگی هنوز کامل از کنترل خارج نشده. فردا میریم سراغ نکات دیگه🌱

گاهی اون چیزی که ازش میترسی ‏اگه اتفاق بیفته ‏ضررش کمتر از آسیبیه که تو با فکر کردن و ترسیدن ازش در درون خودت به خودت میزنی 🫠

امید داشته باش به فردایی که بعد از یک شب تاریک می‌آید امید دواست🌱🕊🤍

اتفاقاً خانواده خیلی مهمه، رفتارش توی خیابون مهمه، نوع حرف زدنش مهمه، اولویت‌هاش، هدف‌هاش مهمه، رفتارش با حیوون‌ها مهمه، دوستای دور و برش مهمه، اینکه با کسی که براش منفعتی نداره چطور رفتار می‌کنه مهمه، کنترلش موقع عصبانیت مهمه. شخصیت هر کسی از همین جزئیات شروع می‌شه؛ همه‌ی جزئیات یه آدم مهمه!!

🌸🩷✨

+ هیچ‌وقت سعی نکنید آدم خوبه‌ی هیچ داستانی باشید، خودتون باشین و هیچ‌وقت به کم‌تر از استانداردهاتون راضی نشین وقتی رعایت حال بقیه رو می‌کنید از نظر بقیه دم دستی تلقی می‌شین چه تو کار، چه تو رابطه، چه فامیل، چه دوست

براتون آرزو میکنم که... 🤍 ‏یه جوری موفق بشین که به خودتون عمیقا افتخار کنید . آرزو میکنم تبدیل بشین به بهترین ورژن خودتون. آرزو میکنم هر روز جلو آینه به خودت بگی دیدی شد؟ دیدی تونستم ؟ آرزو میکنم اشک شوقتون بند نیاد . آرزو میکنم لبخند عضو جدا نشدنیه زندگیتون باشه

یادآوری امروز: تو با ابزارها، آگاهی و توانایی‌ای که اون موقع داشتی، بهترین کاری رو کردی که از دستت برمی‌اومد. همه‌مون توی رابطه، کار یا زندگی اشتباه می‌کنیم. یه وقت‌هایی حرفی می‌زنیم که نباید. یه وقت‌هایی بیش از حد واکنش نشون می‌دیم. یه وقت‌هایی هم مسیر اشتباهی رو انتخاب می‌کنیم.‌ این‌ها بخشی از انسان بودنه. پس خودت رو ببخش و بذار بگذره. 🌱

شاید تو نیاز داشته باشی این جمله رو از پائولا هاوکینز بخونی: «حفره‌های زندگی‌ات همیشگی‌اند. تو باید در اطرافش رشد کنی، مثل ریشه‌های درخت که از اطراف بیرون می‌زنند، باید خودت را از لابه‌لای شیارها بیرون بکشی...»

چند موردی که هیچ‌وقت نباید به‌خاطرشون شرمنده باشی یا حس بدی داشته باشی. نه گفتن احساسی که داری کسی که هستی زمانی که برای خوب شدن یا پذیرفتن احتیاج داری ناراحت بودن رشد کردن و تغییر کردن انجام دادنِ کاری که برات بهتره نیاز به تنهایی داشتن نظر شخصیِ خودت

ایستگاه ۹۶ از مسیر 🚉 میدونی قبلا⁩ بیشتر ‌ عصبی⁩ ‌ میشدم⁩، ‌ اذیت⁩ ‌ میشدم⁩.. ولی خب الان خیلی چیزارو یاد گرفتم که کمتر ‌ عصبی⁩ بشم و کمتر ‌ اذیت⁩ بشم؛ اینکه از کسی انتظار نداشته باشم، خودم حال خودمو خوب کنم.. یاد گرفتم ادم هاییو کنار خودم نگه دارم که بهم آرامش میدن.. کار خوب رو برای دلم انجام بدم توان نه گفتن دارم اومدن توی سوشال رو محدود تر کنم با کسی که نمیفهمه بحث نکنم.. دنبال چیزایی باشم که حالمو خوب میکنه.. 👌🏻

ایستگاه ۹۷ از مسیر 🚉 چرا باید همه از من راضی باشن چون از بچگی یاد گرفتيم که “به اندازه‌ی کافی خوب نيستيم.” چون همیشه یه نفر بوده که گفته: “نمره‌هات خوبه، ولی اون ١٥ خراب كرده “تو مهربونی، ولی باید مهربونتر باشى “کارهای خوبی کردی، ولی اون یه اشتباهت رو چیکار کنیم؟” ما زندگی رو تبدیل به مدرسه و پادگان کردیم. همیشه یه “ولی” پشت هر موفقیت، پشت هر خوبی، پشت هر تلاش گذاشتیم… و آدم‌ها، کم‌کم باورشون شد که “به اندازه‌ی کافی خوب نیستن.” کم‌کم فکر کردن که باید همه رو راضی نگه دارن. مدام “بله” گفتن، حتی وقتی نمی‌خواستن. مدام خودشون رو تغییر دادن، فقط برای این‌که کسی ازشون ناراحت نشه. و اونقدر خودشون رو با این توقعات تطبیق دادن که دیگه نفهمیدن خودشون کی هستن. ولی رهایی از این قفس یه راه داره: باید قبول کنیم که “کامل نبودن، اشکالی نداره.” ‎باید یاد بگیریم که رضایت همه‌ی دنیا، ارزشی نداره اگر بهای اون، از دست دادن خودمون باشه