مجله یغما (اندیشه سیاسی ، تاریخی، ادبی، اجتماعی ، هنری)

خاموش ای مرغ سحر، کی دارد ناله اثر که خموشی ترانه‌ی جان است غزل عاشقانه‌ی جان است بود از بانگ نی خوش‌آواتر ز هر سخن گویاتر، سکوت گویایی یک دم ای سینه خموش، تا چند این بانگ و خروش که خموشی زبان جان باشد چه سخن‌ها در آن نهان باشد به نگاهی عیان شود راز دل شود چو دم‌ساز دل، غم دل‌آرایی شمع سحر مرده دگر، مرده دگر شمع سحر آن که بود آتش‌زبان، مانده خموشِ جاودان چشم خود چنان به آتشم فروزد که ز آن شرر به یک نظر مرا بسوزد شمع جان گل بدنی، نسترنی، جان و تنی، یار منی عشق توام، یار توام، نوگل گلزار توام گریه‌ی بی‌شیون، شعله به دامن، پروانه گشتم کز تو فراموش‌ام، سوزم و خاموش‌ام من از تو بود گلشن، از تو شود روشن گر بپذیری، جانِ روشن