آفرودیته

الان که هم‌کوپه‌ای داره با تلفن حرف میزنه و منم داشتم کانال‌‌گردی می‌کردم، یادم افتاد دیگه سه سال شد که اینجا رو دارم. اگه بخوام بگم، اینجا برای من یه کُنج دلپذیره، مثل اون میزِ همیشگی تو کافه همیشگی با موکای همیشگی🌱 اگه دوست داشتین حرف بزنین، هستم @afro64

دوباره من، قطار و قزوین☕️

از نور میانه‌ی روز✨

بعد توجیهشم اینه که شاید یکی نمیتونه، یکی مریضه، یکی فلانه. استثنائات. اصلا استثنا هم نباشه، تا کی قراره با دلایل اینطوری پسرفت کنیم؟ تو علم بده. آگاهی ایجاد کن. راه‌های مختلف بذار جلوی پای اونی که نمیتونه. و بهش این باورو بده اگه شکست بخوره یا اصلا شرایط فیزیکی و خانوادگیش اجازه نده، چیزی از ارزشای اون کم نمیکنه. بهش باور اینو بده که تلاشش مهمه نه نتیجه. به جای اینکه بگی تو همین که هستی خوب و عالی‌ای و بقیه باید تورو بپذیرن. مگه بچه‌ی چهارساله‌ایم که بخوایم گول بخوریم خوشحال شیم؟

حالا مثلا اگه یکی بیاد بنویسه آدمِ اهل عمل از خوابش میزنه برای رسیدن به هدف والاش، این آدمِ ۲۳ساعت خواب بیاد شاکی بشه اِ چرا روی ما فشار میذارید که حتما باید کاری کنیم؟ به نظر من در درون به استراحت و آرامشش باور نداره. کاری نکردنه بهش لذت نمیده. ولی همیشه متهم کردن دیگران جای اصلاح کردنِ خودت، راه حل ساده تریه.

این پست رو از سمیه جان فروارد کردم که چند پست قبل‌تر کانالش رو هم در همین موضوع، بتونین بخونین. من همیشه سمیه رو به عنوان یک دوست منطقی مجازی تحسین میکنم، دیدگاه‌های همه‌جانبه و بدون تعصبی که داره رو. مهم نیست خودش و انتخابش و شرایطش در حال حاضر چی باشه، کلا ثبات فکری خودش رو رها نمیکنه و برای منِ نوعی جذابه.

فشار از هر سمتی برای زنان زیاده، چون زن عرصه عمومی محسوب میشه، عملکردش روی هر چیزی تاثیر داره. زن خانه دار، زن شاغل، زن تحصیل کرده، زنی که نمیخواد ازدواج کنه، زنی که میخواد بچه داشته باشه و.... از هر سمتی تحت فشار شدید جامعه هستن. مهم اینه که در راستای تحمل این فشار چه چیزی به دست میاریم. اتفاقا فشاری که زنان تحمل میکنن که شاغل باشند خییییلی بیشتر از انتخاب خانه داریه.

دیگه تو این ۶ماه فشرده کار کردن یاد گرفتم صریح، واضح و شفاف حرف بزنم، از توضیحات غیرضروری حشو پرهیز کنم. از گفتن خواسته‌ها و آیتم‌های کاری که برام مهمه اِبا نداشته باشم. اما، اینارو ۶ ماه پیش نمی‌تونستم بگم چون به خودم اعتماد نداشتم، تجربه نداشتم، ترس از دست دادن موقعیت داشتم، ترس نتونستن داشتم ولی الان تا حدی که لازمه این مقطع زمانی از کارمه، می‌دونم کجای مسیر خودم رسیدم. حد توان و نقاط ضعفم رو بلدم و با توجه به همین شناخت میرم تو مصاحبه و هم در مورد توانایی و ضعف خودم شفافم هم در مورد خواسته و توقعاتم. مصاحبه و مذاکره خوبی بود، رفیقتون وکیل یه هولدینگ تجاری هم شد امروز🌱

یه زمانی تو همون شهر کوچیک محل زندگیم، اینجوری بودم که اگر قرار بود مثلا دوستم رو ببینم دیگه کل روز رو صرف همین می‌کردم، یا منتظرش بودم یا در تدارک بودم و بلاخره که تمااام کارای دیگه رو کنسل می‌کردم که به یه قرار دوستانه برسم مثلا، حالا این حالم یا از اضطراب یا شوق! الان؟ تو یک روز، توی این شهر بزرگ خودم کلی قرار و برنامه می‌چینم و بطور فشرده "ناچار" هم هستم که تیکشون رو بزنم با این تفاوت که هم اون شوق هست هم اون استرس اما به‌جاتر، کم‌رنگ‌تر. عادت می‌کنیم و بلد میشیم خودمون رو، زندگی رو خلاصه.

و در ادامه من فکر می‌کنم، لازمه اینکه دوره‌های طلاییمون رو از دست ندیم، با برای اینکه مطمئن باشیم الان اصلا تو اون دوره طلاییه هستیم یا نه، این هست که تو هر مرحله از زندگی، حتی همون‌جایی که فکر می‌کنی بن‌بستِ سعی کنی بهترین خودت باشی، بهترین خودت رو به خودت فقط به خودت نشون بدی. و بدونی بهترین تو شبیه هیچ‌کس دیگه نیست.

اینطوریه که وقتی من لال میشم و نمیتونم حرف بزنم دقیقا خانم آفرو اون رو به بهترین شکل ممکن بیان می‌کنه. آخیش.

من معتقدم هر چیزی یه آنی داره. یه جور طول دوره طلایی که اگه نفهمیش، اگه ندونی کِیه، اگه به موقع بالاسرش نباشی، از کَفت میره، میگذره و تموم میشه و دیگه میدونی بدترش چیه؟ اینکه هیچ‌وقت دیگه دقیقا به اون نقطه برنمی‌گرده. یعنی هر چقدرم زور بزنی که بازسازیش کنی، احیاش کنی، بازم چیزی که دستت رو میگیره، یارای قد علم کردن در مقابل عظمت اون اوجِ مسیر طلایی‌ای که ازش عبور کردی و تو ذهنت جاگیر شده رو دیگه نداره...

متاسفانه یه کاری هم تیک زدنش بره رو مخم، ول کن نیستم دیگه.

نیازمندی؛

این عادلانه نیست که آبگوشت انقدر خوشمزه باشه.

چیزی که مَلال رو در من از بین میبره، حرف زدنه. حرف زدن با آدم درست🌱

بعضی موکل‌ها یه عادت غریبی دارن که درک نمیکنم. مثلا برای پرونده رای گرفتی اجرا و همه چی هم تموم شده دیگه عملا پرونده مختومه. بعدِ این، تازه شروع میکنن پیام واتس‌پی رد و بدل کردن💣. منم که پروردگار شانس و اقبال، الان هر شب یه حدیث و پند مذهبی دریافت میکنم، صبح ناشتا هم یکی!