Things we never said

آلن‌دوباتن.

خیلی از ما در مسیر زندگی‌مون، روزی توسط کسی نجات داده شدیم. این رستگاری ممکنه در موقعیتی باشه که عمیقا در ورطه‌ی بلا گرفتار بودیم، یا فقط یک راهنمایی کوچک باشه که راه ما رو در ابتدا کمی، و در بلندمدت خیلی تغییر خواهد داد. در هر دو حال، اون آدم مشخص، برای ما یک نماد خواهد بود از امید، روشنی، و باور به اینکه نجات ممکن است. و همچون خیلی از نمادها که حالتی استعاری دارن، این آدم‌ها، چنان‌که انگار ماموریت‌شون در نقطه‌ای تمام بشه، از زندگی ما میرن. پس درحالی‌که همچون قاصدکی سوار بر نسیم، در سایه‌ی لطف اون‌ها زندگی می‌کنیم؛ وقتی یادشون میافتیم، ممکنه اندوهگین بشیم؛ شاید چون فکر می‌کنیم باز هم به کمی نجات داده شدن، نیاز داریم.

هر آدمی که باهاش ارتباط نزدیکی داریم، در زمان‌هایی ما رو ناامید می‌کنه؛ همونطور که ما اون‌ها رو در زمان‌هایی دلسرد می‌کنیم. دیگران هم این کار رو می‌کنن، اما زیاد متوجه‌ش نمیشیم چون به اون دیگران اهمیت زیادی نمیدیم. پس اگر از کسی دلسرد میشیم، معنی‌ش اینه که اون نفر برای ما اهمیت داره. این خوبه، تا زمانی که این حس منفی (۱) عامدانه و از سر شرارت ایجاد نشه، و (۲) قابل بیان کردن باشه، تا یا اثرش کم بشه، یا کلا ازش جلوگیری بشه. انسان ضعیفه و احوال متغیر داره. وقتی دو نفر با هم یک رابطه‌ رو شکل میدن (در هر چارچوبی،) باید بدونن که قراره با این ضعف ذاتی و احوال متغیر در طرف مقابل مواجه بشن. و این جداست از وقایع گذشته‌ی زندگی اون آدم و شرایطی که الان در اون زندگی می‌کنه. همه‌ی این‌ها ممکنه در زمان‌هایی ناامیدکننده باشه؛ اما ارزشش رو داره اگر اون آدم، فرد درستی برای شما باشه.

من هرلحظه.

رژیمیماااا.

تو یه اتاق تاریک و سرد گوش بدید.

آسمونِ تاریک تعقیبم می‌کنه. و اگر شب هم علیه من باشه، کجا می‌تونم پنهان بشم؟

آدم ممکنه در زمان‌هایی دنبال فقط یک بارقه‌ی نور باشه، ولو تار و از دوردست، برای اینکه بتونه فقط یک قدم دیگه برداره.

شماره کارت میدم گل‌ریزون کنید

طناب‌دار و چهارپایه میشه دو تومن.

بیا

لامپی زیرو بیارو؟

غم‌انگیزه.

سرویس بهداشتی محل‌کارم تاریکه، خودم از این هم تاریک‌ترم.🤝

اون آقای رندوم کنار ساحل، الان کجاست؟ داره چیکار می‌کنه؟