خون و نقره.

bodies as souvenirs, memories as tombs, recollection as a funeral, departure as a sin.

«اجازه بده، من تو را به چیزی جز تو و هرآنچه تو هستی، تبدیل کنم.»

.•.

حیرت بی‌اندازه‌م از گم‌گشتگی بی‌حدم هیچ کمکی به حرکت کردن نمی‌کنه. باز بید مجنونم.

بعد از پوست‌اندازی، گوشت و پوست باقی‌مونده ی بدن داغ‌تره. ملتهب‌تره. به طرز ناراحت‌کننده‌ای داغ‌تره.

Ecdysis.

وونیا، عاجزانه ازت خواهش می‌کنم این بدن، این سرزمین رو ترک کنی. و دیگه برنگردی.

.

I play god in my breaks from life. I pick the most fluid and torture myself as I desperately yearn to turn it into something physical I can hold. I am human as I fail, broken as it leaks from the space inbetween my fingers.

جلوی خودم رو نخواهم گرفت، کیمیای وجودت رو دست‌کاری خواهم کرد.

—خیام.

«و تو چه دانستی که هر چیز که در ترس تبدیل به آنی، روزی از همان بودن به این روز تغییر کرده‌ و ترس تو گواه بر ترک آن سرزمین بوده است.» —فرامدان.

«و تو چه دانستی که هر چیزی که در ترس تبدیل به آنی، روزی از همان بودن به این روز تغییر کرده‌ و ترس تو گواه بر ترک آن سرزمین بوده است.» —فرامدان.

بار دیگر، تغییر باید کرد. نوبهارا، از ابتدا باید شد.

No one dares to write of the sins of the saint.