دوره‌ای در معجزات

از تو خواسته شده است که من را به عنوان الگوی یادگیری خود در نظر بگیری، زیرا یک نمونه افراطی یک ابزار یادگیری بسیار مفید است. هر کسی آموزش می‌دهد، و همیشه آموزش می‌دهد. این مسئولیتی است که تو در لحظه پذیرفتن هر‌گونه پیش‌فرضی ناگزیر بر عهده می‌گیری، و هیچ کس نمی‌تواند زندگی خود را بدون یک سیستم‌ فکری سازمان دهد. هنگامی که یک سیستم فکری از هر نوع را ایجاد کرده باشی، با آن زندگی می‌کنی و آن را آموزش می‌دهی. ظرفیت تو برای سرسپردگی به یک سیستم فکری ممکن است نابجا بکار رود، اما هنوز شکلی از ایمان است و می‌تواند دوباره هدایت شود. دوره‌ای در معجزات (م_۶_مق_۲∶۱-۵) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

گسترش یافتن، یک جنبه اساسی از خداوند است که او به فرزندش عطا کرد. خداوند در آفرینش، وجود خویش را به آفریده‌هایش گسترش داد و آن‌ها را با همان اراده عاشقانه برای آفرینش، آمیخته کرده است. تو نه تنها بطور کامل آفریده شده‌ای، بلکه همچنین کامل آفریده شده‌ای. هیچ پوچی در تو وجود ندارد. به دلیل شباهتت به آفریدگارت است که تو خلاق هستی. هیچ فرزند خداوندی نمی‌تواند این توانایی را از دست بدهد، زیرا این توانایی در آنچه که او هست ذاتی می‌باشد، اما او با فرافکنی می‌تواند از آن به طور نامناسبی استفاده نماید. استفاده نامناسب از گسترش یافتن، یا فرافکنی، زمانی رخ می‌دهد که باور داشته باشی قدری خلأ یا فقدان در تو وجود دارد، و می‌توانی آن را به جای حقیقت با ایده‌های خودت پر کنی. این فرایند شامل گام‌های زیر است: ✦ اول، تو باور داری که آنچه خداوند آفرید توسط ذهن خودت قابل تغییر می‌باشد. ✦ دوم، تو باور داری آنچه که کامل است می‌تواند بصورت ناکامل یا دارای فقدان ارائه شود. ✦ سوم، تو باور داری که می‌توانی آفرینش‌های خداوند، از جمله خودت را تحریف کنی. ✦ چهارم، تو باور داری که می‌توانی خودت را بیافرینی، و اینکه جهت آفرینش خودت بر عهده تو است. دوره‌ای در معجزات (م_۲_۱_۱∶۱-۱۲) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

به یاد آور که کیستی! 🔗 لینک ویدیو در یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

هنگامی که کسی را ملاقات می‌کنی، به یاد داشته باش که این یک رویارویی مقدس است. همانگونه که او را می‌بینی همانگونه خودت را خواهی دید. همانگونه که با او رفتار می‌کنی، همانگونه با خودت رفتار خواهی کرد. همانگونه که در مورد او می‌اندیشی همانگونه در مورد خودت خواهی اندیشید. هرگز این را فراموش نکن، زیرا در او خودت را خواهی یافت یا خودت را گم خواهی کرد. هرگاه دو فرزند خداوند ملاقات می‌کنند، فرصتی دیگر برای رستگاری به آن‌ها داده می‌شود. هیچ کس را رها نکن بدون اینکه به او رستگاری بدهی و خودت آن را دریافت کنی. زیرا من همیشه آنجا با تو هستم، به یاد تو. دوره‌ای در معجزات (م_۸_۳_۴∶۱-۸) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

مفهوم خود مانند یک پوشش محافظ قرار گرفته است، یک سنگر بی‌صدا در مقابل حقیقت، و آن را از دید تو پنهان می‌کند. همه چیزهایی که می‌بینی تصویرها هستند، زیرا تو از طریق مانعی که بینایی‌ات را کم‌سو می‌کند و رؤیت تو را تحریف می‌کند به آن‌ها نگاه می‌کنی، به گونه‌ای که هیچ چیز را به روشنی نمی‌بینی. نور از هر آنچه می‌بینی دور نگه داشته می‌شود. در بهترین حالت، برای لحظه‌ای سایه‌ای از آنچه فراتر است را می‌بینی. در بدترین حالت، تو تنها به تاریکی نگاه می‌کنی، و تصورات وحشتناکی که از افکار گناهکارانه و مفاهیم زاده شده از ترس، ناشی شده‌اند را ادراک می‌کنی. و آنچه می‌بینی جهنم است، زیرا ترس جهنم است. تمام آنچه به تو داده شده است برای رهایی است؛ بینایی، رؤیت و راهنمای درونی، آن‌ها همه تو را همراه با کسانی که به آن‌ها عشق می‌ورزی، و جهان را همراه با آن‌ها به بیرون از جهنم هدایت می‌کنند. دوره‌ای در معجزات (م_۳۱_۷_۷∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

آیا فرزند خداوند می‌تواند خودش را در رؤیاها گم کند، در حالی که خداوند فراخوان شاد برای بیدار شدن و شادمان شدن را در درون او قرار داده است؟ او نمی‌تواند خودش را از آنچه در اوست جدا کند. خواب او در برابر فراخوان برای بیدار شدن ایستادگی نخواهد کرد. مأموریت نجات با همان قطعیتی انجام خواهد شد که آفرینش در سراسر ابدیت بی‌تغییر باقی خواهد ماند. لازم نیست بدانی که بهشت از آن توست تا آن را چنین کنی. آن چنین است. با این حال برای دانستن آن، ارادهٔ خداوند باید به عنوان ارادهٔ تو پذیرفته شود. دوره‌ای در معجزات (م_۱۳_۱۱_۱۰∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

ممکن است از شنیدن اینکه چقدر واقعیت با آنچه می‌بینی متفاوت است، شگفت‌زده شوی. تو بزرگی آن یک خطا را درک نمی‌کنی. آن خطا آنقدر وسیع و کاملاً باورنکردنی بود که باید دنیایی کاملاً غیرواقعی از آن پدیدار می‌شد. چه چیز دیگری می‌توانست از آن حاصل شود؟ جنبه‌های تکه‌تکه شدۀ آن به اندازه کافی ترسناک هستند، در حالی که آغاز به نگریستن به آن‌ها می‌کنی. اما چیزی تاکنون ندیده‌ای که بتواند عظمت خطای نخستین را به تو نشان دهد، که به نظر تو را از بهشت مطرود کرده، معرفت را به تکه‌های بی‌معنی از ادراکات ناهمبسته شکسته، و تو را مجبور کرده که جایگزینی‌های بیشتری انجام دهی. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۱_۵∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

انتظار تنها در زمان ممکن است، اما زمان معنایی ندارد. تویی که تأخیر را ساختی می‌توانی زمان را صرفاً با درک این نکته پشت سر بگذاری که آغاز و پایان هیچ‌کدام توسط جاودانه آفریده نشده است، او که هیچ محدودیتی بر آفرینش خود یا بر آنانی که همانند او می‌آفرینند قرار نداده است. تو این را نمی‌دانی صرفاً به این دلیل که سعی کرده‌ای آنچه را که او آفریده محدود کنی، و بنابراین باور داری که همه آفرینش محدود است. پس، چگونه، می‌توانی با انکار بی‌کرانگی، آفرینش‌هایت را بشناسی؟ دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۱_۴∶۱-۴) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

اگر تو بخشی از خداوند نبودی، ارادهٔ او متحد نمی‌شد. آیا این قابل تصور است؟ آیا بخشی از ذهن او می‌تواند حاوی چیزی نباشد؟ اگر جای تو در ذهن او را کسی جز تو نتواند پر کند، و پر کردن آن از سوی تو آفرینش تو بود، بدون تو جایی در ذهن خداوند خالی می‌بود. گسترش را نمی‌توان مسدود کرد، و هیچ خلائی ندارد. تا ابد ادامه دارد، هر چقدر هم که انکار شود. انکار واقعیت آن توسط تو می‌تواند آن را در زمان باز دارد، اما نه در ابدیت. به همین دلیل است که آفرینش‌های تو از گسترش باز نمانده‌اند، و به همین دلیل است که بسیاری منتظر بازگشت تو هستند. دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۱_۳∶۱-۸) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

تو به آنچه ادراک می‌کنی واکنش نشان می‌دهی، و همان‌گونه که ادراک می‌کنی رفتار خواهی کرد. قانون طلایی از تو می‌خواهد با دیگران همان‌گونه رفتار کنی که می‌خواهی آن‌ها با تو رفتار کنند. این بدان معنی است که ادراک هر دو باید دقیق باشد. قانون طلایی قانون رفتار مناسب است. تو نمی‌توانی مناسب رفتار کنی مگر اینکه به‌درستی ادراک کنی. از آنجایی که تو و همسایه‌ات اعضای برابر یک خانواده هستید، همان‌گونه که هر دو را ادراک می‌کنی، با هر دو نیز همان خواهی کرد. تو باید از ادراک قداست خودت به قداست دیگران بنگری. دوره‌ای در معجزات (م_۱_۳_۶∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

کانال دکتر کنت واپنیک شرح و تفسیر آموزه‌های دوره‌ای در معجزات https://t.me/kenwapnick

تنها بودن، جدا شدن از بی‌کرانگی است، اما اگر بی‌کرانگی پایانی ندارد این چگونه ممکن است؟ هیچ‌کس نمی‌تواند فراتر از نامحدود باشد، زیرا آنچه محدودیت ندارد باید همه‌جا باشد. در خداوند که جهانش خود او است، آغاز و پایانی وجود ندارد. آیا می‌توانی خودت را از جهان، یا از خداوند که جهان است مستثنی کنی؟ من و پدرم با تو یکی هستیم، زیرا تو بخشی از ما هستی. آیا واقعاً باور داری که بخشی از خداوند می‌تواند از او گم شود یا از دست برود؟ دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۱_۲∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

تو متوجه نیاز خودت به شفا شده‌ای. آیا با تشخیص نیاز خودت به شفا، می‌خواهی چیز دیگری را به مقام فرزندی بیاوری؟ زیرا در اینجا آغاز بازگشت به معرفت نهفته است؛ شالوده‌ای که بر اساس آن خداوند به بازسازی سیستم فکری که با او سهیم هستی کمک خواهد کرد. هیچ سنگی نیست که بر آن بگذاری و از سوی او برکت نیابد، زیرا تو اقامتگاه مقدس فرزندش را باز خواهی گرداند، جایی که او اراده می‌کند که فرزندش باشد و جایی که او هست. در هر بخشی از ذهن فرزند خداوند که این واقعیت را بازگردانی، آن را به خودت باز می‌گردانی. تو با برادرت در ذهن خداوند ساکن هستی، زیرا خداوند خودش اراده نکرد که تنها باشد. دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۱_۱∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

من اراده می‌کنم که نور باشد (بخش ۲) بار دیگر تأکید می‌شود که این دگرگونی هیچ ارتباطی با آنچه در بیرون رخ می‌دهد ندارد؛ تمام این تغییر تنها در ذهن ما اتفاق می‌افتد. (۷۴) هیچ اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند وجود ندارد. امروز من در امنیت هستم زیرا هیچ اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند وجود ندارد. (د_۸۷_۳∶۱-۲) ایگو می‌گوید ما در امان نیستیم، زیرا اراده‌ای غیر از ارادهٔ خدا وجود دارد. اما آنچه وجود دارد، در واقع «ارادهٔ ایگو» است؛ و این اصلاً اراده نیست، بلکه صرفاً خواست جدا بودن است، چیزی که درست در نقطهٔ مقابل ارادهٔ خدا قرار دارد و ما باور کرده‌ایم که آن را محقق ساخته‌ایم. آسیب‌پذیری‌ای که در ذهن‌های خود احساس می‌کنیم، محصول قانون ایگو است که می‌گوید «گناه مجازات می‌طلبد». این احساسِ گناه به جهان فرافکنی شده و نتیجه‌اش آن است که اکنون از هر کس و هر چیز می‌ترسیم: اگر مراقب نباشیم، خواهیم مرد؛ اگر غذاهای مناسب نخوریم، بدن‌هایمان رو به زوال خواهد رفت؛ اگر با افراد مناسب نباشیم، شخصیت ما پژمرده خواهد شد. به این ترتیب، هرگز احساس امنیت نمی‌کنیم. با این حال، حقیقت آن است که ما در امانیم، زیرا هیچ‌یک از این‌ها رخ نداده است؛ رؤیا واقعیت نیست. با بازگویی سخنان عیسی در متن، که خود برگرفته از فرمان کتاب مقدس است (خروج ۲۰:۳)، می‌توان گفت: تو را هیچ خدای دیگری جز او نخواهد بود، چرا که هیچ خدای دیگری وجود ندارد. (م_۴_۳_۶∶۶) و به همین دلیل است که ما در امان هستیم. من تنها زمانی می‌توانم هراسان شوم که باور کنم اراده‌ای دیگر وجود دارد. من فقط زمانی برای حمله تلاش می‌کنم که هراسان باشم. و فقط زمانی که برای حمله تلاش می‌کنم، می‌توانم باور کنم که امنیت جاوید من تهدید می‌شود. (د_۸۷_۳∶۳-۴) به محض آنکه با نظام فکری جدایی ایگو همانندسازی می‌کنیم، ناگزیر با افکار گناه، احساس گناه و حملهٔ آن نیز همانندسازی می‌کنیم. این انتخاب نادرست به نفع ایگو است که ما را دچار ترس می‌کند. امروز من تشخیص خواهم داد که همه‌ی این‌ها هرگز رخ نداده است. من در امنیت هستم زیرا هیچ اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند وجود ندارد. (د_۸۷_۳∶۵-۶) گرچه عیسی انتظار ندارد که ما این حقیقت را به طور کامل بپذیریم، می‌توانیم فرایند فهم آن را آغاز کنیم که بخشی از ذهن ما می‌داند هیچ‌یک از این امور هرگز رخ نداده‌اند. ما از این بخش می‌ترسیم، زیرا نشانهٔ پایان «خود ویژه» ما است. در سطح عملی، این به آن معناست که آنچه رخ نداده، این است که تو به من آسیب رسانده‌ای؛ زیرا حقیقت این است که من به خودم آسیب زده‌ام. در جهان ادراک، ممکن است واقعاً سخنی ناخوشایند گفته یا کاری ناپسند انجام داده باشی، اما من آشفته می‌شوم، چون می‌خواهم تو به من آسیب برسانی تا بتوانم به جای خودم، تو را به گناه متهم کنم. از این منظر است که تو را برای کاری که انجام نداده‌ای می‌بخشم. تنها هنگامی که از نردبان رشد بالا می‌روم، درمی‌یابم که تمام این‌ها رؤیایی است که در واقع اصلاً رخ نمی‌دهد. سه کاربرد مشخص بعدی، همگی بازتاب یگانگی خدا هستند. باشد تا ادراک کنم که این در همراهی با ارادهٔ خداوند است. این ارادهٔ خداوند است که تو فرزند او باشی [نام]، و ارادهٔ من نیز همین است. این بخشی از ارادهٔ خداوند برای من است، هر چقدر که من بتوانم ببینم. (د_۸۷_۴∶۲-۴) هر آنچه در جهان فردی و جمعی ما رخ می‌دهد، اگر انتخاب کنیم آن را از طریق چشمان عیسی ببینیم، بازتابی از ارادهٔ خدا، یعنی بخشایش، است؛ همان رؤیت مسیح که ادراک را متحد می‌سازد. این «همه‌چیز» شامل تمامیت مقام فرزندی خداوند است، فارغ از اینکه ایگو یک موقعیت را چگونه تفسیر می‌کند. از آنجا که هیچ سلسله‌مراتبی در میان توهمات وجود ندارد، همهٔ موقعیت‌ها یکسان‌اند؛ زیرا همگی هم هدف نادرست جدایی را در خود دارند و هم هدف درست بخشایش را. این یگانگیِ هدف است که همهٔ ما را به هم پیوند می‌دهد: جدا نشده و تقسیم‌نشده، یکی در توهم و یکی در حقیقت. کانال دکتر کنت واپنیک #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/kenwapnick

من اراده می‌کنم که نور باشد (بخش ۱) تفسیر دکتر کنت واپنیک از درس ۸۷ در کتاب «سفری در ژرفای کتاب کار دوره‌ای در معجزات» مرور امروز ما شامل ایده‌های زیر می‌شود: (۷۳) من اراده می‌کنم که نور باشد. (د_۸۷_۰∶۱-۱∶۱) این، فراخوانی مستقیم به قدرت ذهن ماست تا انتخابی دیگر انجام دهد: انتخاب نور بخشایش به جای تاریکی حمله. من امروز از قدرت اراده‌ام استفاده خواهم کرد. ارادهٔ من این نیست که در تاریکی مانند یک کور سرگردان باشم، هراسان از سایه‌ها و وحشت‌زده از چیزهای نادیدنی و غیرواقعی. (د_۸۷_۱∶۲-۳) این، خواست پیشین من تحت هدایت ایگو بود؛ در تضاد با ارادهٔ روح‌القدس که اکنون از طریق استفادهٔ درست و سالم از قدرت انتخابم، آن را بازتاب می‌دهم. با وجود آنکه زمانی سایه‌ها را برگزیده بودم، ارادهٔ حقیقی من همچنان با ارادهٔ خدا یکی است و روح‌القدس آن را در امان نگاه داشته است. من چیزی را که ایگو «ارادهٔ من» می‌نامید، که در حقیقت فقط خواسته‌های ایگو بود، جایگزین ارادهٔ واقعی کردم: خواست جدا بودن و فردی مستقل بودن. این تصمیم، به‌ناچار مرا به نظام فکری تاریک ایگو، یعنی جدایی و ترس، کشاند و سرانجام به این دنیای سایه‌گون جسمانی، که بر پایهٔ جدایی و ترس بنا شده است، انجامید.بنابراین، این درس دعوتی مستقیم است تا همه‌چیز را از منظری دیگر ببینم؛ تا از قدرت ذهنم، «قدرت اراده‌ام»، برای انجام انتخابی تازه استفاده کنم. امروز نور هدایت‌گر من خواهد بود. من از آن پیروی می‌کنم، به آنجا که مرا هدایت می‌کند، و فقط به چیزی نگاه خواهم کرد که آن به من نشان می‌دهد.در این روز من صلحِ ادراک درست را تجربه خواهم کرد. (د_۸۷_۱∶۴-۶) وقتی درس‌هایمان را می‌آموزیم، با شادی انتخاب می‌کنیم که نور حکمت عیسی هر روز راهنمای ما باشد. ما به جهان از دریچهٔ چشمانِ بی‌قضاوت او، یعنی چشمان بخشایش و آرامش، می‌نگریم. چشمان جسمانی ما همان چیزهایی را می‌بینند که همیشه دیده‌اند، اما اکنون به گونه‌ای دیگر می‌بینیم: یا درخواست‌هایی برای عشق یا تجلی‌هایی از عشق؛ نه آن‌گونه که «چشمان» ایگو فقط گناه، احساس گناه و نیاز به مجازات را می‌بینند. ادراک ایگو به تعارض و ترس می‌انجامد، اما ادراک راستینِ برخاسته از بخشایش عیسی، آرامشی را به ارمغان می‌آورد که، به تعبیر مشهور پولس رسول، «فراتر از هر فهمی است.» اکنون به کاربردهای مشخص امروز می‌رسیم: این نمی‌تواند آن نور را که من اراده می‌کنم ببینم، پنهان کند. (د_۸۷_۲∶۲) وقتی به موقعیت‌هایی می‌نگرم که تاکنون بازتاب‌دهندهٔ دنیای تاریک گناه و قضاوت ایگو بودند، درمی‌یابم که هیچ قدرتی برای پنهان کردن نور بخشایش از من نداشته‌اند. این ذهن من بود که، با انتخاب ندیدن نوری که همیشه حضور داشت، چنین قدرتی را به آن‌ها نسبت می‌داد. به بیان دیگر، هیچ چیز در این جهان قدرتی بر آن نور ندارد. اما در رؤیای وهم‌آلود سایه‌ها و مرگ، می‌توانیم انتخاب کنیم که آن را نشناسیم؛ هرچند آن نور در درون ما با تمام درخشندگی می‌تابد و بازتاب‌هایش همه‌جا پیرامون ما دیده می‌شود. اکنون انتخاب می‌کنیم که این گواهان نور را بشناسیم و آن‌ها را همچون بازتابی از حقیقت خود ببینیم. ازاین‌رو، به هر شریک ویژهٔ عشق یا نفرت خود می‌گوییم: تو به همراه من در نور می‌ایستی، [نام]. (د_۸۷_۲∶۳) کسانی را که پیش‌تر به جهنم محکومیت فرستاده بودیم، اکنون همراه با خود، به‌عنوان یک فرزند یگانهٔ خدا می‌شناسیم؛ همگی با هم از رؤیای مرگ بیدار می‌شویم. تنها چیزی که برای این شناخت شادی‌بخش لازم است، تمایل به نگریستن به دروغ‌های ایگو همان‌گونه که هستند و انتخاب باور کردن حقیقتی است که عیسی همیشه با صبر و شکیبایی در برابر ما نگاه داشته و منتظر پذیرش ما بوده است. در نور، این متفاوت دیده خواهد شد. (د_۸۷_۲∶۴) در درس ۱۹۳، عیسی می‌گوید: ببخش، و تو این را متفاوت خواهی دید. (د_۱۹۳_۳∶۷) وقتی اجازه می‌دهم او چشمان من باشد، موقعیت بیرونی تغییر نمی‌کند، اما شیوهٔ ادراک من تغییر می‌یابد. دیگر آن موقعیت را وسیله‌ای برای اثبات حقانیت خود و اشتباه بودن عیسی نمی‌بینم؛ دیگر نمی‌خواهم ثابت کنم که تفاوت‌ها واقعی‌اند و گناه در توست نه در من. در عوض، درمی‌یابم که من و تو هدفی مشترک داریم: بیدار شدن از رؤیای جدایی. کانال دکتر کنت واپنیک #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/kenwapnick

وظیفه تو این است که به برادرت نشان دهی که گناه نمی‌تواند هیچ علتی داشته باشد. چقدر باید بیهوده باشد که خودت را تصویری ببینی از اثبات اینکه آنچه که وظیفه تو است، هرگز نمی‌تواند وجود داشته باشد! تصویر روح‌القدس بدن را به چیزی که نیست تبدیل نمی‌کند. روح‌القدس تنها تمام نشانه‌های اتهام و مقصر بودن را از آن می‌گیرد. هنگامی که بدون هدف نشان داده شود، آن نه بیمار و نه تندرست، نه بد و نه خوب دیده می‌شود. هیچ زمینه‌ای فراهم نمی‌شود که آن به طریقی بتواند مورد قضاوت قرار بگیرد. بدن زندگی ندارد، اما مرده هم نیست. آن جدای از همه تجربه عشق یا ترس ایستاده است. زیرا اینک هنوز به هیچ چیزی شهادت نمی‌دهد، در حالی که هدفش تعیین نشده است، و ذهن دوباره آزاد می‌شود تا انتخاب کند که آن برای چه هدفی است. آن اینک محکوم نیست، اما در انتظار این است که به آن هدفی داده شود، تا وظیفه‌ای را که دریافت خواهد کرد به انجام رساند. دوره‌ای در معجزات (م_۲۷_۱_۹∶۱-۱۰) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

نفس پاسخ‌های بسیاری را خواهد طلبید که این دوره نمی‌دهد. آن صرفاً شکلی از پرسش که پاسخ به آن ناممکن است را به عنوان پرسش نمی‌شناسد. نفس ممکن است بپرسد: «ناممکن چگونه رخ داد؟»، «ناممکن برای چه چیزی رخ داد؟»، و ممکن است این را به شکل‌های گوناگون بپرسد. با این حال هیچ پاسخی وجود ندارد؛ تنها یک تجربه وجود دارد. تنها به دنبال این باش و اجازه نده که الهیات تو را به تأخیر بیندازد. متوجه خواهی شد که تأکید بر مسائل ساختاری در این دوره مختصر و زودهنگام است. پس از آن و به‌زودی، این تأکید کنار می‌رود تا راه را برای آموزهٔ اصلی باز کند. با این حال، از آنجایی که تو خواستار شفاف‌سازی شده‌ای، در اینجا برخی از اصطلاحات استفاده شده را ذکر می‌کنیم. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۴∶۱-۵∶۳) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

این دوره در چارچوب کاری نفس باقی می‌ماند، جایی که به آن نیاز است. به آنچه فراتر از همهٔ خطاهاست نمی‌پردازد زیرا تنها برای جهت دادن به سوی آن برنامه‌ریزی شده است. بنابراین از واژه‌هایی استفاده می‌کند، که نمادین هستند، و نمی‌تواند آنچه را که فراتر از نمادها است بیان کند. این صرفاً نفس است که می‌پرسد زیرا این تنها نفس است که شک می‌کند. این دوره به محض اینکه پرسشی مطرح می‌شود، صرفاً پاسخ دیگری ارائه می‌دهد. با این حال، این پاسخ تلاشی برای توسل به نوآوری یا زیرکی نمی‌کند. این‌ها ویژگی‌های نفس هستند. این دوره ساده است. یک وظیفه و و یک هدف دارد. تنها در این مورد است که به تمامی یکپارچه باقی می‌ماند زیرا تنها این می‌تواند یکپارچه باشد. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۳∶۱-۱۰) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

همهٔ اصطلاحات به طور بالقوه بحث‌برانگیز هستند، و کسانی که به دنبال مناقشه هستند آن را خواهند یافت. با این حال کسانی که به دنبال روشنگری هستند نیز آن را خواهند یافت. اگرچه، آن‌ها باید مایل به چشم‌پوشی از مناقشه باشند، و تشخیص دهند که این یک دفاع در برابر حقیقت به شکل یک مانور تاخیری است. ملاحظات الهیاتی به خودی خود لزوماً بحث‌برانگیز هستند، زیرا به باور بستگی دارد و بنابراین می‌توانند پذیرفته یا رد شوند. یک الهیات جهانی ناممکن است، اما یک تجربهٔ جهانی نه تنها ممکن، بلکه ضروری است. این تجربه همان چیزی است که این دوره به سوی آن جهت گرفته است. تنها در اینجا سازگاری ممکن می‌شود زیرا تنها در اینجا بی‌یقینی پایان می‌یابد. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۲∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi