ژرژ باتای

برنیس [از راسین] را تا انتها خواندم (تا به حال نخوانده بودمش). تنها یک عبارت از پیشگفتارش متوقفم کرد: «...آن اندوه شکوهمند که تمام لذت تراژدی را می‌سازد.» «کلاغ» را به فرانسوی خواندم. بلند شدم و چند کاغذ برداشتم. شتاب تب‌آلودی را که با آن خودم را به میز رساندم به یاد دارم: با اینحال آرام بودم. نوشتم: پیش رفت توفانی از شن تنها می‌توانم گفت در شب او همچون دیواری از غبار پیش رفت یا همچون گردبادِ کفن‌پوشیده‌ی شبحی به من گفت کجایی تو گمت کرده‌ام اما من که هرگز او را ندیده‌ بودم در سرما فریاد زدم که هستی تو زن دیوانه و چرا وانمود می‌کنی فراموش نکرده‌ای مرا در همان آن شنیدم من که زمین می‌افتد دویدم گذشتم از میان دشتی بی‌پایان افتادم دشت هم افتاد هق‌هقی بی‌پایانْ دشت و من افتادیم شبِ بی‌ستاره خالیِ هزار بار فروخفته فریادی چنین هرگز آیا رخنه کرده است در تو همچون سقوطی طولانی. در همان حین، عشق مرا می‌سوزاند. با واژه‌ها محدود شده بودم. من خودم را در خلاء از عشق می‌فرسودم، انگاریکه در حضور زنی خواستنی و برهنه‌شده. بی‌آن‌که حتی بتوانم خواسته‌ای را ابراز کنم. مَنْگی. ناممکنیِ رفتن به تختخواب به‌رغم ساعت و خستگی. توانستم به خودم آن چیزی را بگویم که کیرکگارد صد سال قبل گفته بود: «سرم خالی‌تر از تئاتری‌ست که اجرایش انجام شده است.» همانطورکه به خلاءِ پیش رویم خیره بودم، لمسی بی‌پرده پرخشونت و افراط‌کار، مرا به این خلاء پیوند می‌زد. این خلاء را می‌دیدم و هیچ نمی‌دیدم، اما او، آن خلاء، مرا در آغوش می‌کشید. بدنم منقبض شده بود. جوری جمع شده بود که انگاری به نوبه‌‌ی خود قادر بود خودش را به اندازه‌ی یک نقطه کوچک کند. درخششی ماندگار از این نقطه‌ی درونی بسوی خلأ می‌رفت. شکلک درمی‌آوردم و می‌خندیدم، لب‌هایم باز، دندان‌هایم آشکار. ـ ژرژ #باتای، از «ناممکن»، جلد سوم مجموعه آثار،صفحات 206 و 207. @demonkratia