امید در لب مرز

آدم همیشه از آدم بد فرار نمیکنه! از آدم خوبه هم خیلی وقت‌ها فرار میکنه. چون آدم خوب یه چیزهایی رو در درونمون فعال می‌کنه که آدم آسیب‌دیده بلد نیست باهاشون کنار بیاد. مثلا کسی که سال‌ها محبت رو با بی‌ثباتی، سردی یا طرد شدن تجربه کرده، ممکنه وقتی با یک آدم امن روبه‌رو میشه، بجای آرامش احساس عجیبی پیدا کنه که نکنه یچیزی پشت این رفتارشه! چرا هیچ احساس و هیجانی نسبت بهش ندارم؟ چون مغز گاهی آرامش رو با بی‌احساسی اشتباه میگیره و اضطراب رو با عشق! برای همین ممکنه آدمی که امنه، کسل‌کننده به نظر برسه و آدمی که مدام آدم رو بلاتکلیف نگه میداره، خیلی جذاب‌تر باشه.

افسردگی فقط غمگین بودن نیست! گاهی داستان از یک فقدان شروع میشه. فروید یه نگاه جالب به افسردگی داشت، میگفت وقتی آدم کسی یا چیزی رو که براش مهم بوده از دست میده، ماجرا همیشه به همین سادگی تموم نمیشه! گاهی اون آدم از دست رفته، به شکل ناهشیار میاد داخل خودمون، یعنی چی؟ مثلا کسی رو خیلی دوست داشتی، اما همزمان ازش خشم هم داشتی، حالا از دستش دادی و دیگه نمیتونی این خشم رو به سمت خودش بگیری، پس ممکنه خشم، بجای بیرون، برگرده سمت خودت. نبود رابطه‌ی امن اولیه با مادر هم خشم و از سمت مادر به خودمون برمیگردونه، و این یکی از مسیرهاییه که میتونه خشم ناشی از فقدان رو به خودسرزنشی و احساس بی‌ارزشی تبدیل کنه.

فرد خودشیفته درگیر ستایش خودش نیست، بلکه با وحشت از خود درگیر است.

بعضی وقتا واقعاً فکر می‌کنم من توی دوره‌ی تاریخی اشتباهی به دنیا اومدم. نمی‌دونم واقعاً آدما عوض شدن یا فقط شکلِ رابطه‌هامون تغییر کرده. هنوز آدم‌هایی هستن که دلشون می‌خواد یکی رو آهسته بشناسن، برای هم وقت بذارن و با اولین سختی، دنبال گزینه‌ی بعدی نرن. فقط گاهی پیدا کردنِ همدیگه، وسط این‌همه انتخاب، عجیب سخت شده.

درست زمانی به آن انسان مناسب میرسی که دیگر توانی برای ایجاد ارتباط نداری.

از همه جالب‌تر اینه بعضیا دقیقا همین سکوت در اتاق درمان حالشون و بد میکنه، و این ریشه‌‌ی حس بد از سکوت دقیقا همین چیزیه که تو کانالش ازش حرف زده.

روابط صمیمانه با احساس تعهد نسبت به خودمان آغاز میشود نه دیگران! ما تعهد داریم که خود را همانگونه که هستیم معرفی کنیم نه اینکه وانمود کنیم کسی هستیم که دیگران توقع دارند یا ترجیح میدهند!

بودن در کنار افراد خودشیفته و سواستفاده اونا ازمون باعث آسیب به مغزمون میشه.

یکی از سوال‌های مهم خودشناسی تو رابطه چیه؟ نگاه آدم و به رابطه عمیق‌تر میکنه👌

فرق اضطراب با Adhd! یسری علائم مشترک دارن که شمایی که تشخیص دکتر نگرفتی ممکنه علائمت از اضطراب باشه ولی به اشتباه به خودت برچسب Adhd بزنی.

این کانال از اوناست که داشتنش برای همه مفیده، چون ادمینش درمانگر رویکرد روانپویشیه، بشدت مطالب خوب و آگاهی بخشی میذاره که گره‌های ذهنتون و باز میکنه، چیزی که کانالش و جذاب‌تر کرده اینه که بوک کلاب قراره بذاره و بوک کلاب چیه؟ همراه یک درمانگر بصورت آنلاین طی چند جلسه کتاب‌های اگاهی بخش میخونین حس‌های درونیتون و نسبت به مطالب کتاب میگین و کلا درباره خودتون و اون مطالب بحث صورت میگیره! و این برای کسایی که به هر دلیلی نمیتونن تو گروه درمانی شرکت کنن بشدت مناسبه✨

وقتی کسی واقعا به ما نزدیک می‌شه، دیگه فقط بخش‌های جذاب و کنترل‌شده‌ی خودمون رو نشون نمی‌دیم. ممکنه ضعف‌هامون دیده بشه. نیازهامون دیده بشه. ترس‌هامون دیده بشه. وابستگی‌هامون دیده بشه. برای کسی که یاد گرفته برای امن موندن، خودش رو کنترل کنه یا زیاد به دیگری نیاز نداشته باشه، این میزان از دیده شدن می‌تونه اضطراب ایجاد کنه. گاهی هم ممکنه ناخودآگاه با خودمون بگیم: «اگه منو واقعا بشناسه، شاید دیگه دوستم نداشته باشه» و اینجا ممکنه یک دفاع روانی مثل میل به فاصله گرفتن فعال بشه. کمتر پیام بدیم، کمتر احساساتمون رو بگیم، مشغولیت‌های بیشتری برای خودمون درست کنیم یا حتی از نظر ذهنی شروع کنیم به بی‌ارزش کردن رابطه. این به این معنا نیست که لزوما طرف مقابل آدم نامناسبیه! چون تجربه‌ی نزدیک شدن، چیزی رو درون ما فعال کرده که تحملش سخت شده.

شوپنهاور میگه نباید تو رعایت ادب اونقدر اغراق کنیم که منافعمون قربانی بشه! چون تو با افراط در ادب ممکنه حماقت‌های دیگران و تایید کنی.

پدر مادرهای مودی باعث میشن فرزندشون همش در حال اسکن حال اون‌ها از روی حالات صورتشون باشه، واسه همین تو بزرگسالی این آدما یاد میگیرن تو رابطه بجای اینکه توجه‌شون رو احساسات خودشون باشه، دائم در حال اسکن کردن حال طرف مقابل و پیش‌بینی کردنش باشن و به خودشون توجه نکنن و سعی در خوب کردن حال دیگری داشته باشن تا حس امنیت کنن.

به به صدای بارون و بوی خاک🌧

مردان باهوش تو رابطه چجورین؟

بعضی‌ها امنیت روانشون به ناراحت نکردن دیگران وابسته‌ست، واسه همین روی به معذرت‌ خواهی افراطی میارن تا مبادا دایره‌ی امنی که از بحث نکردن و ابراز نظر نکردن با دیگران ساختن فرو بریزه.

چگونه میتوانیم معتادان را قضاوت کنیم؟ ما خود به تحمل نکردن احساساتمان و خود واقعی‌مان معتادیم! ما از خود خیالی، دیگران خیالی و احوال و افکار خیالی نشئه‌ایم، نشئه مواد مخدر واقعی. [از کتاب دروغ هایی که به خود میگوییم]

جمله‌های اتاق درمانش خیلی خوبه👌