با‌ حُسین باش.

بعد از گذشت این همه سال از شهادتش، خلقت هنوز مات معمّای کربلاست...

مجنون کجاست تا که ببیند چه چشم‌ها، دنبال ردّ محمل لیلای کربلاست...

عیسی به عرش رفت ولی روضه خواند و گفت: عریان به روی خاک، مسیحای کربلاست...

ما با سنی‌ها چه فرقی داریم، جز رو کاغذ؟ اگر یه دوربین بذارن صبح تا شب، کجا امام زمانمون هست؟ حتی نیت‌هات هم اگر دوربین بگیره، کجاست امام زمانی که زنده‌ست و می‌شناسدت؟... - سید علی صادقی

«روز اول صفر، روز عاشورای دومه...»

هر کارتی که کشیدی، هرجا پولی خرج کردی، بگو زیر لب 'اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان'... - سید علی صادقی

کسی به امام زمان اصرار کرده بود که اگر شما خودتون امام زمان داشتید، جای ما بودید میخواستید امام زمانتونو خوش‌حال کنید چه می‌کردید؟ حضرت فرمود: مثلا در وقت اذان 'اللهم کن لولیک' می‌خواندم... - سید علی صادقی

سامرا ملک امام زمان هست، اربعین می‌رید ازش غافل نباشید. - سید علی صادقی.

«عمل پسندیده‌ی‌ تجدید نیت کردن.»

اگر می‌دونید صدای سخنران اول فایل کی هست، ممنون میشم بهم بگید.

« طرف جهیزیه می‌ده، به این نیت که قلب مومنی رو شاد کنه، خیلی هم عالیه، اما یه کسی جهیزیه میده، همون پول صد میلیون همون شخص هم میده، به این نیت که این حدیث آقا امیرالمؤمنین رو شنیده، جهیزیه رو میده میگه این اگه شاد بشه، ولیش، پدرش، آقا امام زمان، خوشحال میشه، به همین نیت این جهیزیه رو میده. پوله یکیه، نیت‌ها اما کجا تا به کجا! »

«هرکس به هرجایی رسید، از نیتش رسید، وگرنه عمل که همونه.»

«یکی از مهم‌ترین موارد در اعمال عبادی، نیّت است. هیچ عمل عبادی بدون نیّت پذیرفته نمی‌شود.»

راوی‌ می‌ گوید: هنگامی‌ که‌ اهل‌بیت را وارد شهر شام‌ کردند ؛ سیدنا و مولانا سید الساجدین علیه‌السلام را از کوفه‌ تا به‌ آن‌ ساعت‌ به‌ این صورت‌ بی‌‌قرار ندیده‌ بودم‌ و مکرر می‌‌شنیدم که‌ به‌ صدای‌ حزین‌ می‌‌فرمود: کاش‌ از مادر متولد نمی‌شدم .. - بحر‌المصائب - ج۸ - ص۵۲

همه‌ی این‌ مصیبت‌ها برای صبح تا غروب اول صفر و ورود به شامه... آجرک الله یا صاحب الزمان...

الشام، الشام، الشام... لطفاً با شرایط مناسب بخوانید. روایت شده از امام سجاد علیه السلام پرسیدند: سخت‌ترین مصائب شما در سفر کربلا کجا بود؟ حضرت در پاسخ فرمودند: الشام، الشام، الشام... به روایت دیگر، امام زین‌العابدین به نعمان بن مندر مدائنی فرمود: ای نعمان، ندیدم مصیبتی را که شدیدتر باشد از آن زمانی که ما را وارد شام کردند! زیرا در شام، هفت مصیبت بر ما وارد آوردند که از اول اسیری، این چنین مصیبتی بر ما وارد نشده بود! ۱- در شام، ماموران در حالی که شمشیرهای خود را برهنه و نیزه‌ها را استوار کرده بودند، بر ما حمله می‌کردند و کعب نیزه بر ما می‌زدند و ما را در میان جمعیت اهل شام نگه می‌داشتند، در حالی که ساز و طبل می‌زدند و شادی می‌کردند... ۲- سرهای شهداء را میان زنهای ما قرار دادند و سر عمویم عباس علیه السلام را در مقابل عمه هایم زینب و ام کلثوم علیهما السلام نگه داشتند و سر برادرم، علی اکبر علیه السلام و سر پسر عمویم، قاسم علیه السلام را در کجاوه‌ی خواهرانم سکینه و فاطمه علیهما السلام می‌آوردند و با سرها بازی می‌کردند و چه بسیار سرها به زمین می‌افتاد و در میان دستها و پاهای ستوران قرار می‌گرفت... ۳- از بالای بام‌ها، آتش و آب بر سر ما می‌ریختند... وقتی آتش به عمامه‌ام افتاد، چون دست‌هایم را به گردنم بسته بودند، نتوانستم آن را خاموش کنم، پس عمامه ام سوخت و آتش به سرم رسید و سرم را نیز سوزانید... ۴- از طلوع آفتاب تا نزدیک غروب، ما را با ساز و آواز در برابر چشم مردم در کوچه و بازار گردش دادند و می‌گفتند: ای مردم! بکشید اینها را که در اسلام هیچ‌گونه احترامی ندارند... ۵- ما را از شتران پیاده کردند و به یک ریسمان بستند. پس ما را از در خانه ی یهودی و نصاری عبور دادند و به آنها گفتند: اینها کسانی هستند که پدرانشان پدران شما را کشتند و خانه‌های آنها را ویران کردند. امروز شما تلافی کنید. ای نعمان، تمام یهودیان و نصاریان هر چقدر خواستند از خاک و سنگ و چوب به سوی ما افکندند... ۶- ما را به بازار برده فروش‌ها بردند و خواستند ما را به جای غلامان و کنیزان بفروشند، ولی خداوند این موضوع را برای آنها میسّر نساخت. ۷- ما را در مکانی منزل دادند که سقف نداشت! روزها از گرما و شبها از سرما و گرسنگی و ترس از کشته شدن در عذاب بودیم... - رمز المصیبه به نقل از تذکره الشهداء، ص۴۱۱.

برای اول صفر و ورود اهل‌بیت به شام...