#біртүрліфилолог ♥

қыз болсын, ұл болсын жақсы оқитын балалардың жанына нашар оқитындарды отырғызбаймын. олар біреуді сүйреуге міндетті емес, үздік оқитын адаммен отырғысы келетіндер талпынсын. өмірде онсыз да әділетсіздік көп.

сен күтпейтін кештерім мұңлы. түссіз.

ең бақытты сәттердің көбі камерамыздан тыс. сонысымен қымбат.

адам есейген сайын өмір туралы бірдеңелерді енді’ түсінгендей күй кеше береді. сосын <осыны бірер жыл бұрын білгенімде ғой, маған сол жасымда біреу айтқанда ғой> деген ойлардың жетегіне ереді. ал шындығында бәрімізге ақыл айтқан әйтеуір біреулер’ қай жасымызда да болды, әлі де бар. тыңдамаймыз. бізді де ешкім тыңдамайды. қызығы да — сол. әркім өз ақылына’ өзі келу керек.

кеш жарық! Ақтауда тұратын мейірімді жандар бар ма? азғантай кеңестеріңіз керек болып тұр🙏

жұмыстан келгенде үйден кешкі асты емес, үйдің тазалығын емес “сені” іздеуі. жерік асыңды үйден өзі дайындап беруі. ас бөлмеде үлгермей жүргеніңде, оның үндемей келіп ыдыстарды жуып қоюы. дүкеннен сен ұнататындарды алып келуі. үйден шықса, үйге асығуы. оның маған осыған дейін сыйлаған гүлдерінен, көйлек, билет, ақшасынан да қымбат дүниелер осылар болған екен 🧿

сен – көк аспан. ал, мен – жұлдыз. егіз боп, шалқимыз да. толқимыз кеп. теңіз ба ек?! жазылмаған жырды өзіңе арнаппын, сүрілмеген өмірімде сені іздеп… бақтың құсы баста мәңгі тұра ма?! сезіміңді сұрамаймын! … сұрама! жүрілмеген бақтардағы сәтті аңсап, қосам сені оқылмаған дұғама. жолдар, жолдар, қашан, қалай түйіспек?! неге біздер сағынбауға тиісті ек… арналмаған сөздеріңе балқимын, сыйланбаған гүлдеріңді иіскеп… уақыт қайсы кеткен бізді жылатып… қайғы қайсы қалған бізді ұнатып… жолданбаған хаттарыңды сақтаймын, шалынбаған қоңырауың жұбатып… тайсалмадым тағдырыммен таласып, аңсамауың – аппақ ардың наласы… ұқ! тағылмаған жүзігіме сүйсінем, киілмеген ақ көйлегім жарасып… жылатады – біз өмірден өтеміз… қуантады – қиылмаған некеміз. …менің мұңым – сенің мұңың болса ғой, сенің мұңың – менің мұңым… не етеміз? Жұлдыз Молдағали

жүрексіз істелген істің бәрі мәнсіз де мағынасыз келеді.

алақаныма шөптердің жап-жасыл бояуын қалдырып, бақбақ теріп жүрудің орнына жұмысқа бара жатырмын..

“көк тұманға түсіп кетсе сезіміміз, түсіністік бәрінен биік тұрсын.

“```тыныштығым, қарлы күнде жылытқан ып-ыстығым. сені сүю заң бұзатын салдар болса, онда мен жүрегіме қылмыс қылдым…```

*** келтіре алмай кеудемнің күйін әрең, қарағым кеп тағы бір қиыла мен. қарағым кеп қайтара көзіңе ұзақ Құдайыма қалтқысыз сыйынар ем. Құдай сосын саулатса ізгі өлеңін, қазбауыр бұлт қашайды із-дерегін. қайтқан қаздың қаңқылын қағып түсіп, көктем туар, жаз шығып, күз келеді. өбіп сонда өрт демің тым алыстан, қасіретімді жыға алмай қуанышқа. солқылдатқан сағатын сағыныштың менің мұңым екен ғой құрақ ұшқан. маңдайыңнан мұң аулап сенің де бұл, булыққан көп дүние ебіл-дебіл жылап жатса… тағы да ынтықтырып көшіп бара жатады көзіңде өмір. көзіңе қараймын… ақпан, 2026. #өлең

бүгінгі ауа райы - көп кофеханалардың бірінен салқын сусын алып, Алматы көшелерімен ұзыннан ұзақ жүре беру туралы немесе оқылмаған кітаптарыңның бірін құшақтап жақын маңдағы бір саябақта отыру туралы болуы мүмкін. сүйіктіңе сезіміңді білдіру үшін де таптырмас күн. барлығын бірге жасаса да жарасар еді. бірақ жұмыс істеп, терезе телміріп отыру бүгінге мүлдеем үйлеспейді екен.

“Қалың жұртты мен екіге бөлемін: Сүйе алатындар деп, Сүйе алмайтындар деп, Сүйе алмайтынына Ұялмайтындар деп.

Сен білесің… Сен бәрін де білесің, бәрін-бәрін, Дауылдарын жүректің, жауындарын. Қай көктемде құстардың кешіккенін, Сонда менің жанымның ауырғанын. Қай бір сөздің дертімді емдегенін, Қай бір әуен бейуақ тербегенін, Қай бір күзде гүлдердің ерте солып, Ертесіне мен саған келмегенім. Сен білесің сезімнің жаздағы әнін, Жазмыш оты жүректе маздағанын, Күйін кешіп бір сәтте бозбаланың, Бір сәтте жанып кете жаздағаным. Сен білесің тағдырдың шайқағанын, (Шайқаламын таулардай, жай табамын), Қай нөсердің астында көкке қарап, Қандай сөзді ішімнен қайталадым, Сен білесің, Жаным не қалайтынын, Саған мәлім – табарым қалай тыным, Қай дұғаны таңертең оқитыным, Қай кітапты кешкілік қарайтыным, Сен білесің, ерке қыз, бәрін-бәрін, Сенен өзге жүрекке шағынбадым, Қай түндерде қандай түс көргенімді, Сол түстердің қалайша жорылғанын, Сен білесің, жан білмес сырларымды, өзім шеше алмайтын жұмбағымды, Ешбір адам көрмеген белгілерді, Еш жинаққа енбеген жырларымды, Сен білесің, бәрінің бір дерегін, Сен білесің неліктен мұңлы өлеңім, ...Менің кінәм шығар-ау, Бәрін біліп – Маған керектігіңді білмегенің... Ерлан Жүніс

“Я цветы полюбил, чтоб тебе их дарить

Сағат сайын арпалысқан сабыр, мұң... Мұндай өмір кімге ұнайды... Қадірлім? Ұмытуға тиістіні ұмытпай, Сағынуға болмайтынды сағындым!

“сұлу қыздардың бәрін сыйдырған жүрегім сондай дәу шығар менің