سیمرغ

راه‌حل امروز ایران، پیش از هر چیز، سیاسی است. اما سیاستی که اگر از «اقتصاد» عبور نکند و به «دیپلماسی» تکیه ندهد، روی کاغذ می‌ماند. ایرانِ امروز با فرمان‌های کوتاه‌مدت و نسخه‌های شعاری از این تنگنا بیرون نمی‌آید؛ چون ریشه بحران، هم‌زمان در داخل و خارج است: فرسایش معیشت، انزوای بین‌المللی، و کاهش سرمایه اجتماعی. دیپلماسی در این چارچوب نه ژست است و نه تعارف؛ ابزار توسعه است. یعنی بازتعریف نسبت ایران با جهان، کاهش هزینه‌های تقابل، و باز کردن مسیرهای تنفسی اقتصاد—از سرمایه و تجارت تا فناوری و بازار. به همین دلیل بود که در ۱۴۰۰، به‌عنوان مشاور راهبردی و سیاست خارجی در ستاد عبدالناصر همتی حضور داشتم: برای پیوند زدن عقلانیت اقتصادی با تصمیم‌سازی سیاسی. این‌ها همان روزها هم گفته شد؛ هشدارها داده شد، مسیرها ترسیم شد. اما گوش شنوایی نبود. و حالا، هزینه آن بی‌اعتنایی را جامعه، با تمام وجود، پرداخت می‌کند.