پادکست پاراگراف

سلام رفقا؛ وقت‌تون بخیر. احوال‌تون رو نمی‌پرسم، چون شاید این روزا جزو معدود دفعاتی باشه که حال همدیگه رو خوب می‌دونیم. داره می‌شه سه ماه که دنیامون رنگ تازه‌ای به خودش گرفته... سه ماهی که هر روزش برامون هزاران داستان داشته و فقط لازم بوده چشم‌هامون رو خوب باز کنیم تا هرلحظه درس‌های بزرگی ازش بگیریم... ما داریم با هم برای آزادی می‌جنگیم، شجاعت رو یاد می‌گیریم و نبرد بین شرافت و رذالت رو به کامل‌ترین شکلش تجربه می‌کنیم. اندوهی که سال‌ها ذره‌ذره در وجودمون کاشته‌ شده بود، این‌روزا تبدیل به درخت خشمِ مقدسی شده که داریم به‌دقت ازش مراقبت می‌کنیم... با امید آبش می‌دیم، از نور و روشنی تغذیه‌اش می‌کنیم، شاخه‌های ناصواب‌اش رو هرس می‌کنیم و می‌شینیم به انتظار؛ به انتظار میوۀ آزادی...   اگه بخوام از پادکست گفته باشم، توی این مدت، پاراگراف هزار فکر و ایده رو از سر گذرونده و هربار به دلیلی برگشته به خونۀ اولش... کوتاه و ساده‌اش شاید این‌طوری بشه: چند هفتۀ اول، منم مثل خیلی‌های دیگه هنوز زیر ضربه‌هایی که خورده بودیم سرگیجه داشتم. سیلِ غم رو سرمون می‌بارید و ما برای زیر بارون رفتن هم لباس نپوشیده بودیم... غصه‌های دم‌به‌دم از یک‌طرف، قطع ارتباط با دنیا از طرف دیگه... عادت نکرده بودیم به این زندگی جدید.   دل و دماغی برای خوندن و نوشتن نبود. هنوزم نیست. تمام فکر و تمرکزم جای دیگه‌ای بود. هنوزم هست. موضوع سریال بعدی پاراگراف، رنسانس اروپا بود؛ دوره‌ای که خودتون می‌دونین باعث به وجود اومدن چه تغییرات بزرگی تو جامعۀ اروپایی می‌شه و شنیدن شرحش تو دوره و زمونۀ ما می‌تونست جالب هم باشه. گردآوری و ترجمۀ مطالبش رو تقریبن تموم کرده بودم و داشتم ویرایشش می‌کردم، ولی خب از بعد از فاجعۀ درگذشت مهسا امینی، دیگه زورم نرسید ادامه‌اش بدم. اصلن به‌فرض که می‌دادم و تمومش می‌کردم،  مگه فرصت و حوصله‌‌ای بود برای گوش دادن بهش؟   اما دوست داشتم برای این روزامون کاری بکنم... دوست داشتم چیزی بگم، قصه‌ای از تاریخ جهان بخونم و تعریف کنم که چراغی باشه پیش رومون. از گذشته‌ای بگم که شاید حال و آینده‌مون رو بهتر کنه... اما چی می‌گفتم برای شما؟ شمایی خودتون دارین یکی از شرافتمندانه‌ترین قصه‌های تاریخ رو برای آیندگان خلق می‌کنین. برای شما از چی می‌گفتم؟ از کجا می‌گفتم؟   من تاریخ‌دان نیستم، علاقمندم به تاریخ. علاقمندم به یاد گرفتن. نشستم به خوندن... بیست‌ سی‌تا مقاله خوندم بلکه  بتونم تورِ کلافگی رو پاره کنم و قدمی برای پادکست بردارم. قصدم این بود لااقل یکی‌ از مقاله‌ها که به حال‌وهوای دیارمون می‌خوره و می‌شه ازش چیزای خوبی یاد گرفت رو ترجمه کنم و تو یه اپیزود ویژۀ کوتاه منتشر کنم.   بعضی‌هاشون خوب بودن، خیلی هم خوب... یکی‌شون می‌گفت «چرا ملت‌ها قیام می‌کنن؟»، یکی دیگه عنوانش این بود که «چطور حاضرم برای کسی که نمی‌شناسم جونم رو فدا کنم» و اون یکی «چرا انقلاب نمی‌کنیم؟». خوندم، ترجمه هم کردم، اما هرچی جلوتر رفتم دیدم هیچ‌کدومِ این مقاله‌ها در برابر اتفاق بزرگی که همین امروز به دست زنان و مردان ایران داره رقم می‌خوره، حرف تازه‌ای ندارن. هیچ شعاری کامل‌تر و بالغ‌تر از «زن، زندگی، آزادی» و درک صحیح و اجراش تو ایران و خاورمیانۀ امروز نیست.   واسه همین دوباره قلم رو گذاشتم زمین و تصمیم گرفتم تا وقتی حرفی ندارم که از سکوت باارزش‌تر باشه چیزی منتشر نکنم... این سکوت از سرِ ناامیدی یا بی‌تفاوتی نیست. برای اینه که حواس‌مون به چیزی متمرکز باشه که باید. برای اینه که کمک کنه صدای چیزی رو بشنویم که باید. و آگاهانه و مسئولانه تصمیم‌هایی بگیریم که باید.   این روزا هر دو چشم‌مون اشکه، اشکی از غم و حسرت و امیدِ توأمان. سرنوشت ما انگار با اشک گره خورده. اما امیدوارم اشک‌های بعدی، همه اشک شادی باشن. @paragraphpodcast