Lyrics Notes

روایت «اهورا ایمان» از خلق ترانه‌ی «دلم گرفت» با صدای «حمید حامی» و موسیقی زنده‌یاد «بابک بیات» که برای فیلم «سام و نرگس» ساخته‌ی زنده‌یاد «ایرج قادری» آفریده شد. @LyricsNotes

در شگفت از این غبار بی‌سوار خشمگین، ما ناشریفان مانده‌ایم آب‌ها از آسیا افتاده، لیک باز ما با موج و توفان مانده‌ایم هر که آمد بار خود را بست و رفت ما همان بدبخت و‌ خوار و بی‌نصیب زان چه حاصل جز دروغ و جز دروغ؟ زین چه حاصل جز فریب و جز فریب؟ باز می‌گویند فردای دگر صبر کن تا دیگری پیدا شود «نادر»ی پیدا نخواهد شد، امید! کاشکی «اسکندر»ی پیدا شود ... اخوان ثالث/ آخر شاهنامه @LyricsNotes

رندی مایزنر خواننده، سانک‌رایتر و بیسیست گروه ایگلز ۱۹۴۶-۲۰۲۳ @LyricsNotes

«رئیس» غلام کویتی‌پور دانیال مقدم @LyricsNotes

گاهی اوقات ممکن است فکر کنید که اصلا چرا مردم باید بدانند این ترانه‌ای که از آن خوششان می‌آید در چه فضایی و با چه رویکردی خلق شده و یا چه ضعف‌هایی از دیدگاه فرمی و‌ محتوایی دارد؟ چه اشکالی دارد ما از ترانه‌ای لذت ببریم که با معیارهای ادبی و هنری، کاستی‌های زیادی دارد؟ اتفاقا این پاسخی است که منتقدین، بارها و به شکل‌های مختلف و مستقیم و غیر مستقیم از علاقه‌مندان یک ترانه شنیده‌اند: «من که دوستش دارم و ازش لذت می‌برم، باقیش چه اهمیتی داره؟». اما نکته‌ی مهم این‌جاست که هدف از نقد، اصلاح آن‌چه خلق و خاطره شده نیست. اهمیت نقد در این است که عامه‌ی مردم را در ادامه‌ی مسیر به صراط مستقیم دعوت می‌کند. نقد، قرار است ذائقه‌ی مردم را به سمتی مفیدتر و‌ سازنده‌تر ببرد. وقتی یک پزشک تغذیه می‌گوید که پیتزا غذای مضری است معنی‌اش این نیست که خودش از خوردن آن لذت نمی‌برد یا این‌که ما نباید از آن لذت ببریم و تا الان هرچه پیتزا خورده‌ایم بدمزه بوده و خیال می‌کرده‌ایم خوشمزه است! اصلا وجود پیتزا هم غلط نیست. منتقد می‌گوید پیتزا می‌توانست از ابتدا با موادی کم‌ضررتر تولید شود تا ذائقه‌ی ما در جهت سلامت بیشتر شکل بگیرد. حالا که این اتفاق نیافتاده هم بهتر است که پیتزا و فست‌فودها تبدیل به عادت غذایی ما نشود تا کم‌تر سلامتی ما آسیب ببیند. همین نگاه سلامت‌محور باعث شده تا نسل جدید در کشورهای پیشرو، به تدریج به سمت غذاهای سالم‌تر و در کل یک سبک زندگی کم‌آسیب‌تر بروند و همین موضوع، امید به زندگی و‌ میانگین عمر را در آن کشورها بالا برده است. ترانه و‌ موسیقی هم در چنین وضعیتی قرار دارند. بسیاری از منتقدین هم ترانه‌های روز را می‌شنوند و از خیلی از آن ترانه‌ها لذت می‌برند و همان ترانه‌ها تبدیل به خاطره و ذائقه‌شان می‌شود. اما فرق منتقد با مخاطب معمول در این نکته است که او با آگاهی از کاستی‌های بسیاری از آن ترانه‌ها و عواقب فراگیرشدنشان احساس خطر می‌کند و با تجزیه و تحلیل آن کاستی‌ها سعی در انتقال این احساس خطر به دیگران دارد با این امید که ترانه‌ی سرزمینش به سمت سازنده‌تری برود. مثلا ضعف‌های زبانی و ادبی ممکن است به زیبایی یک اثر در ظاهر لطمه‌ای نزند اما فراگیرشدنشان به تدریج مانند یک ویروس، کلیت پیکر زبان و ادبیات را درگیر می‌کند و بعد از مدتی زبان و ادبیاتی نحیف و پرنقص روی دستمان می‌ماند. یا اعتقاد به خرافه و انعکاس آن در ترانه‌ها و گسترش این رویه‌ی فکری می‌تواند به تدریج به کل نظام فکری یک جامعه رسوخ کند و تبعاتش را با آسیب‌هایی بزرگ در نسل‌ها نشان دهد. منتقد، نگاهش به آینده است و فردا را در آینه‌ی امروز می‌بیند. وقتی از ضعف‌های ترانه‌هایی از ترانه‌سراهایی سرشناس می‌گوییم در مسیر انکار و نفی توانایی‌های آن‌ها نیستیم. فردمنش و دبیری و میرافشار و صحرایی و مقدم و ... جایگاهشان در تاریخ ترانه‌ی این سرزمین، مشخص است. کسی نمی‌تواند زیبایی و خاطره‌انگیزی بسیاری از ترانه‌های این ترانه‌سراها را انکار کند. قرار است با آگاهی از عوارض برخی ضعف‌های ساختاری و‌ محتوایی ترانه‌هایشان، ذائقه‌ی جمعی را به سمت ترانه‌هایی که زیبایی را در کنار سلامت بیشتر دارند ببریم. قرار است آینده‌ی ترانه‌ی ما بهتر از امروز باشد. @LyricsNotes

معنای نقد، انکار نیست @LyricsNotes

- قربان کنسرتای مشهد تعطیله و‌ نمی‌تونیم مثل قدیم نمایش لات‌بازی و سازشکنی راه بندازیم. هنرمندا چطور بفهمن چماق دست کیه؟ - به تآترای موزیکال حمله کنین @LyricsNotes

حالا که اشاره به کینه‌ورزی شد برای آشنایی بیشتر با رویه‌ی ایشون در برخورد با اهالی رسانه و ترانه، این جوابیه‌ی من به ایشون که مال هشت سال پیشه هم خوندنش خالی از لطف نیست: https://www.musicema.com/node/261156

این کامنت یکی از دوست‌داران جناب شهیار قنبری را داشته باشید