ᴅ ᴇ ᴇ ᴘ ᴇ ɴ ᴅ._ 🏹

Ես ինքս ինձ այս ամենից դուրս կհանեմ, կհամբուրեմ, ամուր կգրկեմ ու կսիրեմ՝ այն ձեռքերի փոխարեն, որոնք չկարողացան ինձ այդպես գրկել։ Ես ինքս ինձ ոտքի կհանեմ ու ամբողջ ուժով կգոռամ՝ հիացմունքից, կյանքից, ուրախությունից։ Ես ինքս ինձ այս ամենից կփրկեմ, կսիրեմ այնքան, որքան երբեք չեն սիրել, կկերակրեմ, կխնամեմ ու կչորացնեմ արցունքներս))

❤️‍🩹

《Մահանալ》 բայն ատեցի՝ իր բոլոր ժամանակաձևերով հանդերձ։ Այս բառն ընդհանրապես չպիտի լիներ, որ աշխարհը միանգամից չդատարկվեր ու չիմաստազրկվեր։ Մարդիկ չեն մահանում, ուղղակի հավերժ գնում են մեզնից... Մահանալուց հետո մարդիկ ուղղակի երկրից են գնում։ Նրանք մեզ շարունակում են սիրել երկնքից... Հարազատ մարդու կորուստը մեզ կիսատ է դարձնում։ Մի օր արթնանում ես ու զգում, որ ինչ-որ բան այն չէ, այնպես չէ, ինչպես երեկ։ Քեզ թվում է հոգուցդ մի կտոր պոկվել ու գնացել է հեռու, որ դու էլ իր հետ չապրես, իրենով չապրես կամ ուղղակի, որ քեզ նեղություն չտա... Մեր սիրած մարդկանց կորստից հետո շատ բան չի փոխվում, աշխարհում ամեն ինչ նույնն է մնում։ Ինչ-որ մի տեղ նույն պահին ճիչով նոր մարդ է լույս աշխարհ գալիս, ինչ-որ մի տեղ սիրահար զույգերն ամուսնական առաջին տանգոն են պարում...Ուղղակի երկրի վրայից մի մարդ է պակասում իր բարի աչքերը թողնելով սրտիդ մեջ։ Դու միշտ կհիշես նրան, սկզբից ավելի շատ, քան հետո... Ժամանակ կանցնի, կծիծաղես էլ, կպարես էլ։ Կյանքը շարունակվում է...Նա կուզեր, որ դու շարունակեիր ապրել, իսկ ինքը... Մահացած մարդիկ ապրում են վերևում, հետևում են մեզ, լսում, տեսնում, նույնիսկ ավելի շատ, քան առաջ. չէ՞ որ երկինքը սահմաններ չունի։ Ես ուզում եմ հավատալ, որ այսպես է, ինձ պետք է, որ այսպես լինի...💔 __________________ Գ. Նավասարդյան

Քո հեռանալու գիշերվանից հետո ես արթնացա այնքան կոտրված, որ փշրված կտորները միայն մի տեղ կարող էի պահել՝ աչքերիս տակ հայտնված պարկերում։ ✨Քաուր

Կան մարդիկ, որոնց անունը այլևս չենք արտասանում, ոչ ատելությունից, այլ այն լռությունից, որ ծնվում է այնտեղ, որտեղ սիրտը վերջին անգամ հիասթափվում է։

Я никогда не поверю фразе: «У меня не было времени» в сутках 1440 минут

❤️

չգիտեմ, դուք ֆիքսե՞լ եք, թե՞ դեռ չէ: Մեզ ցավեցնող ու նեղացնող մարդկանց ստանդարտներ չկան, տեսակներ էլ վաղուց չկան: Մարդիկ,որ ինչ-որ պահի մեզ նեղացրել են ու իրենց ներել ենք,ինչ-որ իրավիճակում դառնում են մեզ աջակից, ապրումակից, դառնում են ուս` լաց լինելու համար, օգնում են, հաճախ հանում վատ իրավիճակներից, և կան մարդիկ, որոնց մեզ ցավեցնելուն երբեք պատրաստ չենք և չենք սպասում, բայց հենց իրենք են ցավեցնում մեզ: Նրանց, որոնց ներում ենք և սպասում ենք,որ էլի մեզ կհարվածեն, հաճախ չեն հարվածում, որովհետև արդեն հասկացել են հարվածի գինը, իսկ երբեմնի չհարվածողները դեռ չգիտեն այդ գինը ու հարվածում են: Սա վախենալու դիսոնանս է,որի հետ արդեն հաշվի ես նստում: Սա չենք հորինում, չենք լսում, չենք երևակայում, սա մեր փորձն է, որը ստիպում է նորից ու նորից հավաստաիանալ, որ որևէ ստաբիլ բան չկա, և ցավ պատճառողը և չպատճառողը հարաբերական են իրենց տեսակի մեջ: Եվ ցավալի է,որ չգիտես հարվածը որտեղից կգա, նրանից,ով արդեն հարվածել է, թե՞ նրանից, ով երբեք չի հարվածել: Ու սովորաբար հենց չհարվածածի հարվածն է ջախջախիչ լինում: ___________________ 💔Կանցնի...

🫀

💛

❤️

Если выучим все языки на земле, сможем ли объяснить всё то, что внутри нас?

Միշտ հավատացեք այն ամենին, ինչ ասում են ձեզ, միշտ հավատացեք մարդուն, նույնիսկ եթե գիտեք ճշմարտությունը։ Սա լավագույն պատիժն է նրանց համար, ովքեր գիտեն՝ ինչպես են վարվել ձեզ հետ… Նարինե Ապոյան

Դու մեծ վրիպում էիր, որը հիմարաբար կկրկնեի, բայց ես փակել եմ ճեղքերը բոլոր, որ այլևս չսողոսկես ներս. #Գայա

ձեռքերդ սիրտս են գերել ասե՞լ էի. այժմ իմ ողջ ունեցածը ձեռքերդ են… ❤️