𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'
Open in Telegram
-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell
Show more2 692
Subscribers
+424 hours
-97 days
-3230 days
Posts Archive
2 692
#part61
فضا خیلی سنگین بود و سکوت حاکم بهش داشت اعصابم رو خورد میکرد.
پشت خونه، تا اونجایی که از پنجره بالای سر پیرزن دیده میشد یه تپه صخره مانند خیلی بزرگ قرار داشت که میتونستم چندتا گوسفند روش ببینم.
انگار که کسی دام هاشو به چرا اورده بود.
صدای بع بع و زنگ زنگوله هاشون تنها صدایی بود که طنین انداز این سکوت میشد.
پیرزن همونطور که به سمت من نگاه میکرد با صدای لرزون و کلفت و لهجه عربیش گفت؛
_غزاله؟
قبل از ابوهادی خیلی جدی گفتم؛
_غزل.
توجهی به حرفم نکرد و خطاب به ابوهادی ادامه داد؛
_چشه؟
نگاهم رو بینشون چرخوندم.
چم بود؟
درست حدس زده بودم؟
من رو اورده بود اینجا تا یه کارهایی باهام بکنه؟
این پیرزن چی بود؟
یه جنگیر؟
جادوگر؟
یا شاید هم یه پزشک روستایی؟
البته بیشتر بهش میخورد یه مریض روانی باشه تا دکتر!
اب دهنم رو قورت دادم.
ابوهادی بهم خیره شده بود و هنوزم صورتش سرخ بود.
علاوه بر اون میتونستم رگ های برجسته گردنش رو ببینم.
انگار حالش چندان خوب نبود و فشارش رفته بود بالا چون خیلی سریع نفس میکشید و حالت چندان طبیعی ای نداشت.
نگاهش رو ازم گرفت و با صدای بلند شروع کرد به عربی حرف زدن.
حس خیلی بدی داشتم.
همش احساس میکردم کسی غیر از ما سه تا توی این خونه هست.
یه در خیلی بزرگ چوبی کمی اونطرف تر کنار راهرو ورودی خونه قرار داشت که حس میکردم کمی تکون میخوره.
شاید باد بهش میزد و باعث جابه جا شدنش میشد.
ابوهادی همچنان به من اشاره میکرد و چیزهایی به عربی میگفت که هیچی ازشون نمیفهمیدم.
حور گاهی وقتا چندتا کلمه عربی و فوحش یادم میداد اما حرفای الانشون شامل دایره لغات من نمیشد.
در کل ابوهادی و آنسه هرموقع میخواستن من متوجه حرفاشون نشم به این زبون حرف میزدن.
مدام اسم من رو توی جملاتش میورد و لهجه خیلی غلیظی داشت.
حتی حس میکردم که عربیش ایرانی نیست و انگار عراقی حرف میزد.
هرچیزی که بود به من و اطرافیانم ربط داشت.
پیرزن چشم هاش رو ریز کرده بود و سمت من رو نگاه میکرد.
انگار دقیقا میدونست که من کدوم قسمت از خونه نشستم.
دستش رو بلند کرد که ابوهادی ساکت شد.
نفس عمیقی کشیدم و سرم رو انداختم پایین.
ابوهادی خودش به تنهایی غیر قابل تحمل بود، چه برسه به این پیرزن.
ابوهادی_ام سحور.
نمیدونم چرا اما خندم گرفت.
ام سحور یه جورایی مثل مادر جادوگر بود و بنظر میرسید لقبش باشه.
جملات بعدیش همچنان برای من قابل فهم نبودن و بلاخره دست از صحبت کردن برداشت.
کلی عرق کرده بود و میتونستم ببینم که موهاش به همدیگه چسبیدن.
پیرزن به در خونه اشاره کرد و با همون لهجه ادامه داد؛
_پای قورباغه ماده، اب چشمه پایین تپه.
این رو گفت و از جاش بلند شد و ادامه داد؛
_زودتر!
حس خیلی بدی گرفتم.
پای قورباغه؟
نکنه مجبور بودم دوباره چرت و پرت بخورم؟
ابوهادی با ابروهای بالا رفته گفت؛
_ولی..
پیرزن با خشم فریاد زد؛
_مگر نه انجام نمیدم!
ابوهادی نگاهی بینمون رد و بدل کرد و رفت سمت راهرو که خیلی سریع گفتم؛
_کجا میری؟
میخواید چیکار کنید؟
چه بلایی دوباره میخواید سرم بیارید؟
بدون اینکه برگرده سمتم عرقش رو با پارچه توی دستش پاک کرد و غرید؛
_همینجا بشین تا من بیام!
اصلا حس خوبی نداشتم.
نیم نگاهی به پیرزنی که به کمک عصای توی دستش سرپا ایستاده بود انداختم.
نمیخواستم باهاش تنها باشم.
فضای این خونه برام خیلی سنگین بود و ازارم میداد.
ابوهادی در رو باز کرد.
خواستم برم سمتش که دستم از پشت گرفته شد.
دستش به طرز عجیبی داغ بود و حس خیلی بدی بهم انتقال میداد.
برگشتم سمتش و گفتم؛
_ولم کن!
پیرزن چشم های سفیدش رو تنگ کرد و گفت؛
_وایسا.
دخترم..
به هیچ عنوان اونطوری که با ابوهادی صحبت میکرد بامن حرف نمیزد.
حالا صداش نرم شده بود و خبری از اون تحکم نبود.
ابروهای جوگندمیش باز شده بود و مثل قبل لبهاشو روی هم فشار نمیداد.
چیزی نگفتم و سر جام ایستادم.
تا بسته شدن در همونطوری مچ دستم رو گرفته بود و هردومون به در نگاه میکردیم.
با اینکه میترسیدم و میدونستم اینجا یه خبرایی هست و چیزهای خوبی در انتظارم نیست اما به طرز باور نکردنی ای اروم بودم.
این پیرزن هرچیزی که بود نمیتونست به اندازه ابوهادی بد باشه.
اون تاحالا حتی یکبار هم من رو دخترم صدا نزده بود..
صد البته که هیچوقت من رو به این چشم نمیدید.
پیرزن موهای سفیدش رو زد پشت گوشش و گفت؛
_دنبالم بیا.
درحالی که من رو به سمت همون در چوبی میکشید ادامه داد؛
_تو هیچی نمیدونی.
10 Sep 2023, 12:58
2 692
یه جمله از یکی از رمانام که دوستش داری و هیچوقت یادت نمیره رو کامنت کن؛
09 Sep 2023, 17:15
2 692
تورو انگار، کشاورز از لای خوشه های طلایی گندم درو کرده، زرگر با ظرافت تمام بین نگین و الماس تراشیده.
تو مثل یه تابلوی کنده کاری شده از چوب درخت گردویی
حاضرم قسم بخورم که بین نقش های تمام فرش های دستبافت ایران متولد شدی و بارها با تمام گل های باغبون رقصیدی.
09 Sep 2023, 12:29
09 Sep 2023, ~12:29
2 692
part60
با دیدن پیرزنی که مردمک چشماش خاکستری بودن و بنظر میرسید کور باشه داد خفه ای کشیدم و رفتم عقب که خوردم به دیوار.
ابوهادی مچ دستم رو گرفت و محکم فشار داد و با حرص کنار گوشم گفت؛
_درست رفتار کن تا استخوناتو خورد نکردم.
نفس داغش به گردنم خورد و حس خیلی بدی بهم داد.
سرم هنوز هم تیر میکشید و از ادمی که جلوم ایستاده بود حس خیلی بدی دریافت میکردم و حتی یه جورایی برام ترسناک بود.
اب دهنم رو قورت دادم و بهش خیره شدم.
موهای سفید حنا زده کم پشتش به طرز نامرتبی دور سرش ریخته بودن و حتی ابروهاش هم سفید بود.
لب های نازک و چروکیدش رو به هم فشار میداد و از حالتشون معلوم بود که هیچ دندونی توی فکش پیدا نمیشه.
اب دهنم رو قورت دادم و به چشمای خمار سفید رنگش خیره شدم.
معلوم بود که من رو نمیبینه اما همچنان چشماش روی من قفل شده بود.
ابوهادی دوباره مچم رو فشار داد که به زور گفتم؛
_سلام.
بدون اینکه تغییی توی حالت چهرش ایجاد شه دستش رو بلند کرد و گرفت جلوم که چهرم رفت توی هم.
اصلا دوست نداشتم دست کسی رو ببوسم اما از قرار معلوم اگر اینکارو انجام نمیدادم ابوهادی دستم رو بیشتر فشار میداد.
همین الانشم کم مونده بود استخونام خورد بشه.
با همون اخمای توی هم نفس عمیقی کشیدم و دستش رو گرفتم که چشماش باز شد و چیزی به عربی گفت و ابوهادی هم توی یه کلمه جوابش رو داد.
درحالی که با حرص نگاهش میکردم دست چروکیده و فوق العاده لاغرش رو بردم سمت لبام و چسبوندمش بهشون.
خیلی سریع دستش رو ول کردم و کشیدم عقب که ابوهادی اشاره کرد برم توی خونه.
خیلی سریع ازشون فاصله گرفتم و در کمال تعجب دیدم که ابوهادی هم دستش رو بوسید!
اب دهنم رو قورت دادم و دوباره پیرزن قد کوتاه و لاغر مردنی رو از نظر گذروندم.
تا اونجایی که دیده بودم روی فک و پیشونیش خالکوبی های سبز رنگ داشت و یه حلقه خیلی بزرگ به دماغش اویزون بود.
موهای سفید نازک و کم پشتش رو که در استانه پودر شدن بودن پشت گوشاش انداخته بود و میتونستم ببینم که پایین گوش هاش پارست.
انگار که وقتی گوشواره توشون بود کسی کشیده باشتشون.
دست های چروکیده، لاغر و لرزونش پر بود از النگوهای طلا و انگشتر و لباس مشکی ای به تن داشت.
قدش چندسانتی از من و نیم متر از ابوهادی کوتاه تر بنظر میرسید.
ابوهادی خیلی با احترام و محافظه کارانه باهاش رفتار میکرد، مثل اینکه درست حدس زده بودم.
از این زن وحشت داشت.
پیرزن دستش رو خیلی محکم کشید عقب و عصای توی مشتش رو کوبید به دیوار و بعد بدون اینکه ازش استفاده کنه و یا حتی دستاش رو برای پیدا کردن راه بالا بیاره مستقیم از راهرو گذشت.
انگار که تک به تک قسمت های این خونه رو حفظ بود.
بلاخره فرصت کردم به اطرافم نگاه کنم.
در فلزی به یه راهرو متصل میشد که توش پر از قابلمه های مسی بود و جلوتر یه سالن نسبتا کوچیک قرار داشت.
سقف خونه برعکس چیزی که از بیرون مشخص بود گنبدی نبود و خیلی کوتاه بنظر میرسید به طوری که ابوهادی برای راه رفتن باید کمی خم میشد.
دیوار های خونه گلی و سیمانی بودن و کفش فقط چندتا زیر انداز حصیری پهن بود.
یه یخچال خیلی کوچیک کرمی و یه شعله پخش کن کنار پنجره کوبیده شده قرار داشتن و تختی کمی اونطرف تر واقع شده بود.
من اگر اینجا زندگی میکردم روزی سیصد بار خودم رو دار میزدم چون حتی دستشوییش هم اتاقک جدا نداشت و فقط یک دیوار کوتاه اجری براش کشیده بودن..
مثل خونه ارواح و اجنه بود و بوی خیلی گندی میومد.
نگاهم به سنگ توالت و افتابه ابی رنگ بود که ابوهادی اشاره کرد بشینم.
کیفم رو توی دستم فشردم و روی زمین نشستم.
ابوهادی تقریبا کنارم نشست و پیرزن هم زیر پنجره رو انتخاب کرد.
البته این پنجره مثل اون یکی بسته نبود.
حس خیلی بدی داشتم.
اصلا نمیدونستم اینجا چیکار میکنیم و این پیرزن خرفت و ترسناک کیه.
با اینکه معلوم بود کوره اما یه طوری ادم رو نگاه میکرد انگار که حتی زیر لباساش رو هم میتونه ببینه.
کاری که حتی ادم های بینا هم نمیتونستن انجام بدن!
09 Sep 2023, 05:17
2 692
اسمون دروغه.
همش یه ایهام سادهست، فقط برای توصیف تنهایی ادمی.
07 Sep 2023, 21:37
07 Sep 2023, ~21:39
2 692
#part59
فضاش اصلا سرسبز نبود و تنها چیزی که دیده میشد درخت های کنار کهنسالی بود که بعضیاشون حتی به دیوار خونه ها چسبیده و یه قسمتشون رو تخریب کرده بودن.
برام عجیب بود.
چرا وقتی درخته به خونشون اسیب میزد قطش نمیکردن؟
ناخوداگاه این سوالم رو بلند بیان کردم.
ابوهادی که داشت سعی میکرد روی سنگلاخ ها و ریگ های درشت نره تا لاستیک های ارزون قیمتش خراب نشن گفت؛
_درخت های کنار بزرگ و قدیمی رو نمیشه قطع کرد.
_ادما همه درختارو میتونن قطع کنن.
هرچند که خودم از این موضوع چندان راضی نبودم، اما از ادما همین انتظار میرفت..
ابوهادی_نه درختهایی که نحسن و جنا روشون زندگی میکنن..
هرکی یه درخت کنار کهنسال رو قطع کنه توونشو خیلی بد پس میده..
چشمام رو چرخوندم و پوفی کشیدم.
تنها چیزهایی که برای گفتن داشت هم به جن ها ختم میشد.
هرچند که من هم خیلی راجب درخت کنار شنیده بودم.
اما خب در هرصورت، به نظرم چرت و پرت محض بود.
این قسمت از روستا نسبت به جاهای دیگه ابری تر بود و باد نسبتا خنکی میومد.
چون سر ظهر بود کسی توی کوچه های تنگ دیده نمیشد.
البته نمیشد اسمش رو گذاشت کوچه، صرفا راه خاکی ای بود که از بین خونه های گنبدی شکل عبور میکرد و استثناعا پر از خار و سنگلاخ نبود.
کمتر ماشینی این اطراف دیده میشد و اگر بود، همش پیکان و وانت بودن.
فضای اطراف بوی چوب و خاک میداد و خاک های روی زمین انگار تازه بودن چون با حرکت ماشین توی هوا پراکنده میشدن.
کمی کنجکاو شده بودم و البته استرس داشتم.
چرا باید من و ابوهادی دوتایی به اینجا میومدیم؟
شاید قرار بود برای کسی مراسم جنگیری اجرا کنه.
شاید میخواست من رو شوهر بده به یکی از اهالی اینجا.
از تصور خودم موقع غذا دادن به گاو و گوسفندا و دوشیدن شیرشون و صد البته خوابیدن با یه مرد پشمالو خندم میگرفت و البته چندشم هم میشد.
بلاخره ماشین توی یکی از جاده های خاکی بین خونه های کاهگلی پیچید.
اروم حرکت میکردیم و این باعث میشد تا بتونم همه جارو با دقت از نظر بگذرونم.
چندتا جوجه و مرغ و خروس توی جاده پخش بودن که با دیدن ماشین خیلی سریع رفتن پشت یکی از دیوار های اجری.
بوی گوسفند میومد و هر ازگاهی میتونستم صدای عرعر خر بشنوم.
با اینکه درخت ها کم بودن اما صدای جیک جیک گنجشکها و پرنده ها سر به اسمون برده بود.
اینجا حتی خبری از اینترنت نبود چون گوشیم اصلا انتن نمیداد.
بلاخره ماشین انتهای کوچه ایستاد.
اب دهنم رو قورت دادم و به ابوهادی که ماشین رو خاموش میکرد خیره شدم.
_چرا من رو اوردی اینجا؟
چیزی نگفت و درحالی که در رو باز میکرد گفت؛
_زود باش پیاده شو میخوام درارو قفل کنم.
دندونام رو به هم فشردم و بعد از برداشتن کیفم در ماشین رو بستم.
ابوهادی به سمت خونه ای که چندین متر اونور تر پشت یه باغ پر از خار قرار داشت حرکت کرد و منم دنبالش رفتم.
همش نگاهم به زمین بود تا اشتباهی پاهام رو روی چیزی نزارم.
همه جا پر از حشره بود و میتونستم کلی استخون روی زمین ببینم.
حتی چندتا گنجشک و کبوتر مرده و پر های مرغ هم روی زمین افتاده بود و یا بین خار های پر از حشره گیر کرده بودن.
اصلا حس خوبی به اینجا نداشتم، واقعا ترسناک بود.
بلاخره جلوی یه خونه قهوه ای رنگ و نسبتا کوچیک که زیر یه درخت خیلی بزرگ قرار داشت و سقفش از زیر شاخه هاش معلوم نبود ایستادیم.
خبری از هیچ مرغ یا خروسی نبود و تنها چیزی که دیده میشد یه سگ سیاه و زشت بود که خوابیده بود روی زمین و دورش رو پشه ها گرفته بودن.
کیفم رو سفت چسبیدم و به پنجره های خونه خیره شدم.
جلوی پنجره هارو تخته های چوب کوبیده بودن و یه جورایی انگار پلمپشون کرده بودن.
یه سوراخ بزرگ روی تنه درخت که کنار پنجره واقع شده بود قرار داشت.
حس میکردم توش سنجاب زندگی میکنه اما از این اب و هوا و بی اب و علفی معلوم بود که هیچی اینجا دووم نمیاره.
ابوهادی پشت در فلزی ایستاد و چند ضربه بهش زد.
میتونستم ببینم که کمی عرق کرده و توی چشماش رگه های سرخ رنگی شناور بودن.
این حس استرس رو از ابوهادی فقط توی جنگیریا میدیدم.
غیر از اون راجب هیچ چیز دیگه ای استرس نداشت.
گذشته از اون ادم پولکی و دنیابینی نبود که مشکلات مالی یا امور عادی بخوان استرس زده و ناراحتش کنن.
برای همین اینت حالتش رو هرموقع و هرجا که میدیدیم میشناختمش.
ناخوداگاه منم حس بدی گرفتم.
این یعنی کسی یا چیزی توی این خونه بود که ابوهادی ازش وحشت داشت؟
واقعا عجیب بود..
بلاخره تونستم صدای قدم های شل کسی رو پشت در بشنوم.
انگار که دمپایی های گشادی به پا داشت چون کفشون به زمین کشیده میشد.
بلاخره در با صدای تیکی باز شد اما کسی رو پشتش ندیدم.
سرم رو کمی کج کردم که ابوهادی بهم اشاره کرد برم تو.
نفس عمیقی کشیدم و پامو توی راهرو تاریکی که بوی یه نوع گیاه تند و تلخ میداد گذاشتم که جسم تیره رنگی رو کنارم دیدم.
07 Sep 2023, 21:34
2 692
نمیدانم باصدای کدام خواننده،باچه آهنگی،با کدام کلمات و جمله ها عمق علاقه ام را برایت بیان کنم؛تو خودت برایم به تنهایی هزاران شعرورمان عاشقانه ای دیگرچه دارم برای گفتن؟
07 Sep 2023, 20:43
