Time Coach

آب باش، نه دیوار درد آمد، خانه‌ات را تکاند. پنجره‌ات افتاد.قاب عکسِ لبخندت شکست.درختِ حیاط خشک شد. و تو ماندی، کنارِ آوارِ معنا. به انتظارِ مرهم، به فکرِ ساختنِ دوباره. اما جهان، نه به سازنده‌ها، که به آب‌گونه‌ها نیاز دارد. آب، نه می‌ترسد از ویرانی، نه عجله دارد برای شدن. آب، می‌بیند ترک را در دیوار، و به جای دویدن، می‌نشیند، می‌لغزد، نفوذ می‌کند، و معنای تازه‌ای در دل سنگ می‌سازد. آب، راه نمی‌خواهد. راه می‌شود. تو هم آب باش. نه آن‌که همه‌چیز را به سرعت درست می‌کند، بلکه آن‌که در دلِ ویرانی، زنده‌بودن را بلد است. ما آمده‌ایم تا تماشا کنیم، تا لمس کنیم، تا از دل سکوت، واژه‌های تازه برویانیم. زندگی را دوباره نساز. دوباره ببین. متن #ایمان_ابریشمچی

بلوغ یعنی آن لحظه که روحت خسته است به آینه نگاه نکن، تصویرت غمگین‌تر از آنی است که دیده شود چشمانت را ببند، به صدای درونت گوش کن، درختی هست که هنوز سبز است، رودی هست که هنوز جاری است و تو، بیش از آنی هستی که نگاهت می‌بیند زمانی که ابرها گذر کنند، خواهی دید، آسمان همیشه آبی بوده است. متن #ایمان_ابریشمچی

دوباره اما عمیقتر بشنویم اینو

هیچ‌وقت نمی‌خواستم صدای بمب برام عادی بشه. اما ذهن آدم، برای بقا، گاهی حتی درد رو هم بی‌حس می‌کنه. نه چون قوی‌ایم، بلکه چون دیگه راهی نمونده جز ادامه دادن… کافی‌ست تا بدونیم: الان وقت خاموش کردن نیست—وقت شمع شدن‌ه.

شماره سه : امید فعال ؛ راه رفتن حتی وقتی مقصد ناپیداست 🚶🏻🚶🏻‍♀️

شماره دو : پذیرش حقیقتهای تلخ بدون از دست دادن انسانیت🌏

شماره یک : کاشتن و پرورش امید در تاریکی🌖💫 برای زنده نگهداشتن جریان زندگی و انسانیت

🤍دلنوشته هایی برای زیستن در ابهام : 🤍

عزیزانم یه خبر این پایین از خودتون بدید. 🤍

عزیزانم🤍 تا میتونید، چه اونهایی که داخل ایران هستید و چه اونهایی که خارج از ایران، دست هم رو بگیرید. اگه یه پیک موتوری میاد دم درب خونتون، بهش یه چیزی بدید. مالی یا مادی. اگه دوستی دچار استرس شده، فقط بشنویدش و همراهش باشید. اگه رفتید سوپر مارکت، یه تعدادی بردارید که دونه بعدی برای نفر بعد باشه. اگه تو صف پمپ بنزین با خونواده هستید، به هم انرژی بدید. نه بحث و چالش. اگه از خارج میخواهید از خانواده و دوستانتون خبر بگیرید، سعی کنید حتی یک ذره استرس از سمت شما انتقال داده نشه بهشون. فقط سعی کنید کافیه. تو این شرایط همه باید، باید و باید به هم، شده حتی یک نفر، کمک کنیم. دمتون گرم #من_هستم ایمان

در شرایط مبهم و پرتنش، مغز انسان به‌دنبال قطعیت می‌گردد؛ اما آنچه واقعاً ما را آرام می‌کند، ارتباط انسانی است. از نگاه علوم اعصاب، رابطه‌ی امن، سیگنال‌هایی به مغز می‌فرستد که سیستم تهدید را آرام و سیستم اتصال اجتماعی را فعال می‌کند. همدلی، پیش از آنکه یک احساس باشد، یک پیام عصبی از امنیت است. در چنین زمان‌هایی، لازم نیست راه‌حل بدهیم یا درست و غلط را تعیین کنیم. کافی‌ست بگوییم: «تو تنها نیستی. من اینجام.» همین جمله‌ی ساده، می‌تواند مسیر تنفس روانی یک انسان را باز کند. اگر ذهن‌ات به سمت کسی رفت، این پیام را برایش بفرست. شاید همین لمس کوچک، او را از انزوا نجات دهد. متن #ایمان_ابریشمچی

در زمانه‌ای که حقیقت تکه‌تکه می‌شود و سرما تا استخوان انسان رسیده، نه فریاد کارساز است، نه فرار. باید ایستاد، حتی در دلِ مه. باید نگاه کرد، بی‌هیاهو. باید انسان ماند، حتی وقتی جهان، انسانیت را فراموش می‌کند. «سکوت سرد زمان» شجریان، صدای کسی‌ست که در اوجِ تاریکی، شکوهِ بودن را گم نکرد. این پست، دعوت نیست به سکوت… دعوتی‌ست به زیستن در دلِ ابهام. نه برای عقب‌نشینی، بلکه برای آن‌که ریشه بزنیم، تا اگر قرار است چیزی بگوییم، از درختِ معنا بجوشد، نه از موج احساس. ما هنوز می‌توانیم در این زمستان، چیزی گرم بکاریم. #سکوت_سرد_زمان #شجریان #حضور_در_ابهام #جرأت_در_تاریکی