𝕬𝖑𝖔𝖓𝖊!

‏کلاً از روابط انسانی بیزارم، لطفاً چای.

متاسفانه دیگه نه صبری مونده، نه حوصله ای؛ نه مغزی، نه روحی، نه روانی.

اشکال نداره، ‌ می‌گذره، اگه‌ هم نگذشت؛ من ازش می‌گذرم.

هرچیزی که مورد توجه قرار نگیرد، می‌میرد. احساسات، روابط، حتی گل‌ها.

اگه بخوام حال این روزامو بگم براتون باید بگم که اصلا حوصله ندارم، چیزی خوشحالم نمیکنه، خستم خیلی خستم فقط دارم همینجوری ادامه میدم و نمیدونم قرار چی بشه

از آدمایی که همیشه فکر می‌کنن مشکل اصلی واکنش توئه نه رفتار خودشون فاصله بگیرید.

چطوری به ادما توضیح بدم که گاهی ممکنه سه روز دلم نخواد با کسی حرف بزنم؟ مشکل تو نیستی، واقعا مشکل از خودمه...