𝕬𝖑𝖔𝖓𝖊!

عزیزم من خوب بلدم بزنم زیر میزی که خودم چیدمش، پس درست رفتار کن.

‏و یهو تبدیل شدم به کسی که اگر احساس خوبی داشته باشه جواب می‌ده، تنهایی رو ترجیح میده، اگر انرژی منفی حس کنه، ناپدید میشه و اگر دیگه کسی بی دلیل باهاش در ارتباط نباشه، براش اهمیتی نداره.

کاش میشد ادمارو نشناسم،چون وقتی میشناسمشون دیگه ازشون خوشم نمیاد.

منو به جایی ببر که ستاره‌ها خیلی نزدیک و آدم‌ها خیلی دور باشن.

هرچقدر بیشتر سوار قطار اشتباه بمونی، بلیط برگشتت گرون تر میشه.

می‌خواستم بهت بگم که … منم مثل تو خسته‌‌م! از کار کردن! از احساسی که واسه هیچکس خرج نمی‌شه! از تنهایی ! از شب ! از اینکه حوصله‌ی خیلی کارا نیست! از آدمایی که نمی‌فهممشون! از برنامه‌های نیمه‌کاره! از حرفایی که نمی‌تونم بگم! منم خسته‌ … نمی‌دونم درست می‌شه یا باید باهاش کنار اومد ! نمی‌دونم ! فقط خواستم بگم : تنها نیستی ! منم مثه توام! همین .

هیچوقت بی‌ دلیل از کسی بدم نمیاد، تو شاید امروز فکر کنی بی‌دلیله، اما فردا پس فردا گند دلیلش در میاد.

غیر اجتماعی نیستم. شما میخواید کسشر بگید، من حوصلشو ندارم.

دردها به مرور زمان خوب میشن و تنها چیزی که ممکنه بعدها اذیتت کنه اینه که دیگه به هیچ آدمی توی زندگیت نمیتونی اعتماد کنی، دوست داشتن و علاقه نشون دادن نسبت به آدم‌ها برات یه غیرممکن میشه.

احساس میکنم یه رباط بی حسی شدم که دیگه هیچ چیزیو حس‌نمیکنه،خوشحالش نمیکنه حتی دیگه نمیتونه به کسی دل ببنده!

اصلا حوصله ندارم با کسی بحث کنم، شما درست میگی، شماهم درست میگی، حتی شمایی که ریدن تو مغزت هم درست میگی، باشه.