5AM

چشمان خیره به سقف گوش‌ها بدنبال شنیدن یک صدا بدن سرد و تپش های قلب بسیار ساعت می‌گذرد روزها می‌گذرد شب را چه باید کرد؟

-به یاد بیاور...

شاید کسی که باید،نبوده‌ام شاید زمانی که باید،نمانده‌ام شاید حسی که باید،نداده‌ام عشق من به شما جور دگر بود شاید عاشقی کردن من مطابق با خواسته شما نبود شایدم عاشقی کردن را بلد نبوده‌ام، اما خوب از خانه‌ی چشمانت می‌نوشتم خوب کلمات را از لا‌به‌لای فر موهایت بیرون می‌کشیدم خوب تورا کتاب شعر می‌خواندم چشمانت زمانی عاشق کودکی تنها بود، حال همان کودک عاشق چشمانیست که دگر ندارد. حال تنها از چشمانی می‌گوید که دلیلی شد برای نوشتن. -برای لبخندت

برای چشمانی که دگر ندارم...

از دل ما چه‌ خبر؟ هرجا که می‌روم،تو در من زنده‌ای هرکه را که می‌بینم،تو به چشم می‌آیی شب که می‌شود،تو به خواب می‌آیی در این تاریکی دگر نوری از عشق نمی‌تابد، بدنبال دلی که نزد خود داری. گه‌گاهی مرا به یاد بیاور بگذار ثانیه‌ای، بوی حضورت به مشامم برسد -و جز تو انسانی را چنین شایسته دوست داشتن ندید‌ام!

شب نوشته‌ای از اسم تو...

💔‌

تمام آن خاطرات تلخ و شیرین تمام آن همه دوستت دارم گفتن ها تمام آن همه دلتنگی ها تمام آن همه بحث و دعوا تمام آن همه اذیت کردن های از سر دوست داشتن تمام آن همه خندیدن تمام آن همه غم خوردن تمام آن همه زندگی کردن برایش می‌ارزید... -برای لبخندت

از وطن گفتند و شانه‌ات آمد به یادم...

روزی به خودمان می آییم با خود می‌گوییم چه تلخ و شیرین بود گذشته‌ی بینمان آنهمه خاطرات بعد از تو نمی‌دانم کی زمینم می‌زند اما نباید فراموش کنم امید به زندگی را دلتنگ توام و دلتنگی را نای سخن نیست زیبا زندگی کن زیباترین دغدغه من -برای لبخندت