کُرّاسه

خرداد بود. روز دوم‌سوم انتخاب‌رشته. گفت: تهران داره و کجا؟ گفتم شیراز و رشت. گفت: کدوم بهتره؟ گفتم شیراز. گفت: پس بزن همونو. شهریور بود. بیمارستان بودم که خبر نتایج آمد. سارای کوچکِ رفیقم که عمرش به بیست‌وچهارساعت نرسیده بود، توی بغلم بود و ما دو سارا، دوتایی داشتیم چیزهایی را تجربه می‌کردیم و فکرهایی لابد توی سرمان می‌چرخید که تا آن روز نمی‌شناختیم. او تصویر محوی از همهٔ عالم می‌دید و جز تا ٢٠ سانتی برایش روشن نبود. من هم همینطور. نمی‌دانستم چه می‌شود و چشمم دنبال کسی بود که لای اطمینانِ لحنش خودم را از گیجی بکشم بیرون. دوستم پیام داد که چی شد؟ گفتم چی چی چی شد؟ داد زد که: رشته دیگه. رشته چی شد؟ گفتم شیراز. جیغ زد پای تلفن. گفت: حتماً برو. خر نشی بخوای نری. و قطع کرد. آن‌یکی که برایش نتیجه را فرستاده بودم، با مکث نوشت: «سخت شد، ولی خدا پشت‌وپناهت. والله خیرا حافظا!» یک مهر بود. یک هفته به رفتنم و آخرین باری که قبلِ سفرهای مکرر می‌دیدمشان. یک دفترچهٔ صورتی شیراز گذاشتند توی دستم و یک کتابِ "ارکان ادبیات کودک". دلم را قرص کردند و فرستادندم شیراز. دی شد. اواخر ترم اول. وسط سگِ سرما پاکت را دادند دستم و یکی‌شان گفت: «فقط لواشک ترش پیدا نکردیم بخریم برات. بقیه‌ش هست.» به پاکت توی دستم نگاه می‌کردم و اینهمه دیوانگی را باورم نمی‌شد. ده‌دوازده‌تایی گشته بودند دانه‌دانه آرزوهایم را پیدا کرده بودند، ریخته بودند توی پاکت و حالا آن پاکت دست من بود. پاکتی پر از آرزو و پک ادوات سفری مخصوص آدم‌های پررفت‌وآمد. مخصوص من. ازشان که جدا شدم، توی مسیر برگشت، لابه‌لای آهنگی که پخش می‌شد، اشکم سرازیر بود و به بلیت برگشتن به شیراز فکر می‌کردم و دوست‌هام، به عدد خیلی اندک ته حسابم فکر می‌کردم و دوست‌هام. به بیست‌وپنج‌سالگی فکر می‌کردم و دوست‌هام... و دوست‌هام... و دوست‌هام! امروز، اولین روز بیست‌وشش ‌سالگی بود. تمام روز با خودم فکر می‌کردم: از یک سالی که گذشت، چی داری؟ و دیدم در گوشه‌گوشه‌اش "دوست" دارم. دوست‌هایی که اگر نبودند، احتمالاً هیچ‌وقت دلم برای اینهمه دیوانگی‌کردن محکم‌ نبود. الحمدلله. ٨ دی ١۴٠٣ /بیست‌وپنج‌سالگی/ @korraseh | کُرّاسه