روانشناسی افکارمثبت آرامش درون

☀امـروزاینطور سپاسگزاری کن امروز خود را مظهر کاملی از آزادی و بلند پروازی می بینم که با هیچ چیز محدود نمی شود من نماینده خدای رحمان بر روی زمین هستم و باید خدایی کنم . خداوندا سپاسگزارم. 🙏🏼🙏

بدنت ، تنها جسم نیست ؛ بدن تو ، میدانِ انرژی‌ ست و هر درد ، فریادِ انرژیِ گیر افتاده‌ ست. انرژی ‌درمانی ، هنرِ شنیدنِ این فریادهاست. هنرِ رها کردنِ انرژی‌هایِ راکد ، هنرِ جاری کردنِ نور. زمانی ‌که دست‌هایت را بر بدن می‌گذاری و با نیتِ خالص ، عشق می ‌فرستی ، درد ، آرام آرام ، جایِ خود را به آرامش می ‌دهد. چاکراها باز می ‌شوند ، هاله نور می ‌گیرد و روح ، به خانه‌ یِ اصلی باز می ‌گردد. انرژی ‌درمانی ، نیازی به دارو ندارد ، نیازی به ابزار ندارد ، تنها چیزی که نیاز دارد ، قلبی باز و حضوری آگاه است. بدنت را فراموش نکن ؛ روح را فراموش نکن و همینطور انرژی را ، که پلی‌ ست میانِ آن دو. سایت اسرار درون: 🆔

عشق ورزيدن همان دينداری است. عشق ورزيدن به هستی همان عبادت است. تو بايد كيفيت عشق خود را توسعه دهی. بايد آن را بيشتر و بيشتر منتشر نمايی؛ بی قيد و شرط ، انگيزه ، چشمداشت ، سلطه جويي ، منيت سازی . وقتی عشق تو كاملا ناب شود ، به خدا می رسی. هيچ چيزي بالاتر از آن نيست. به نهايت كمال زندگی مي رسي. عشق جوهر هستی است، پس بگذار راه تو راه عشق باشد. سایت اسرار درون: 🆔

روزی 10 دقیقه خیال ‌پردازی كنید! پژوهش‌های اخیر نشان می‌ دهند دلیل آنكه افراد با استعداد و باهوش هنگام رویارویی با مسائل و مشكلات ، خود را نمی‌بازند و راه‌حلی برای آنها می‌یابند ، این است كه ذهن خود را محدود نكرده و رها می ‌كنند. نیمكره راست مغز انسان كه بخش حسی را در خود جای داده است ، در طول خیالپردازی تحرک می ‌شود. یكی از راه‌های تحریک خیال ‌پردازی این است كه به یک جای بسته رفته و در آنجا به چیزهای خوب و خوشایند فكر كنید. حتی اگر با این كار‌ها مشكلات‌ تان حل نشود ، احساس می‌كنید كه بسیار آرام‌تر شده‌اید و ذهن ‌تان بازتر شده است. وقتی كه ذهن را فقط به مشكلات و مسائلی كه در آن مقطع شما را درگیر كرده‌اند، محدود نمی ‌كنید و اجازه پرواز به آن می‌دهید ، راه‌ حل‌های خوبی برای مشكلات خود می ‌یابید كه بكارگیری‌ شان بسیار كارساز است. سایت اسرار درون: 🆔

نخست به سکوت برس ، آن وقت سخنانت نیرو و انرژی عظیمی را حمل می ‌کنند ؛ آن وقت هر چه را که بگویی یا نگویی اهمیت خواهند داشت ؛ هر سخن تو یک شعر می شود. ولی تو وسواس حرف زدن داری ، حرف ‌زدنت یک برون ‌ریزی ؛ یک پاکسازی و تمیز کردن است. ولی چرا خودت را روی دیگران تمیز می‌کنی؟! چرا تمام انرژی‌های منفی را روی دیگران می‌ریزی؟ درها را ببند و تا دلت می‌خواهد با خودت حرف بزن. خوب خواهد بود زیرا در هر حال این همان کاری است که همیشه می ‌کنی! ولی وقتی با دیگران چنین می ‌کنی ، متوجه نیستی که چه کار بی ‌معنی ای انجام می ‌دهی. آنگاه رفته ‌رفته ، ‌هر چه آگاه ‌تر شوی ، کلمات بیشتری ناپدید می‌شوند ، ‌ابرها ناپدید می‌ شوند. وقتی آسمان درون‌ ات بی‌ابر شد ، وقتی چشمان‌ات بدون کلام و خالی از افکار شد ، و دهان‌ات پر از سکوت گشت ، آنوقت چشم داری ، گوش داری ، آنوقت حس‌هایت کاملاً‌ خالی هستند ، ابزار نقلیه و ارتباط هستند. آنگاه ارتباط دل با دل ممکن می ‌گردد. سایت اسرار درون: 🆔

آن کسی که می‌خواهد مانند دیگران شود، آن کس که دنبال تقلید است، هنوز یک بچه است و بالغ نشده است. آیا این نشانه بلوغ یک انسان نیست که به جای مانند دیگران بودن، بخواهد که مانند خودش باشد؟ و اگر کسی بخواهد مانند دیگری شود، آیا هرگز چنین خواهد شد؟ اگر من آن پیرمرد را یک پسر بچه بخوانم شما ممکن است بخندید، اما اگر در آن عمیق شوید نخواهید خندید، بلکه خواهید گریست چون که آن ذهنیت بچگانه را حتی در خودتان هم خواهید یافت آیا خود شما نمی‌خواهید مانند کس دیگری باشید؟ آیا این شهامت و بلوغ را در خود دارید که مانند خویشتن خویش باشید؟ خودتان را دوست داشته باشید و به خود و آنچه هستید عشق بورزید اگر کسی بالغ باشد، مسئله پیروی از کسی دیگر بر نخواهد خواست آیا به خاطر این ذهنیت بچگانه نیست که تقلید می‌کنید؟ و به یاد داشته باشید که: انسانی که می‌خواهد پیروی و دنباله‌ روی کند نه‌ تنها نابالغ، بلکه کور هم هست. زیرا از دیدن خویش و منحصر به فرد بودن خودش عاجر است.

بزرگ‌ترین مسئله انسان این است که او خواب است؛ اما خواب او خواب معمولی نیست. او با چشمان باز خواب است. او راه می‌رود، حرف می‌زند، کار می‌کند، فکر می‌کند؛ اما در درونش آگاهی واقعی حضور ندارد. وقتی در خواب فیزیکی هستی، ذهن تو پر از رویاست. وقتی در خواب روحی هستی، ذهن تو پر از افکار، خواسته‌ها، ترس‌ها و خاطرات است. تو در میان این افکار زندگی می‌کنی و تصور می‌کنی بیداری. انسان ناهشیار مانند یک ماشین عمل می‌کند:او از گذشته، شرطی‌شدگی‌ها، جامعه و خاطراتش هدایت می‌شود. فکر می‌کند انتخاب می‌کند، اما بیشتر انتخاب‌هایش واکنش‌هایی هستند که از گذشته آمده‌اند. اما انسان هشیار کسی است که:شروع می‌کند به دیدن. فقط نگاه کردن به بیرون کافی نیست؛ باید به درون خود نگاه کنی. باید ببینی چه فکری می‌آید، چه احساسی می‌آید، چه میلی حرکت می‌کند؛ بدون اینکه با آن یکی شوی. لحظه‌ای که بتوانی خشم را ببینی، دیگر خشم نیستی. لحظه‌ای که بتوانی ترس را مشاهده کنی، دیگر فقط ترس نیستی؛ یک شاهد در درون تو بیدار شده است. و انسان ناهشیار زندگی را با واکنش می‌گذراند؛ انسان هشیار پاسخ می‌دهد. واکنش از گذشته می‌آید، پاسخ از حضور می‌آید. تمام تلاش مراقبه این نیست که چیزی به تو اضافه کند؛ بلکه این است که خواب را از بین ببرد. تو چیزی کم نداری، فقط باید بیدار شوی.

انسان معمولاً در خواب زندگی می‌کند. راه رفتن، حرف زدن، فکر کردن و عمل کردن او بیشتر از روی عادت‌ها و شرطی‌شدگی‌هاست. او فکر می‌کند آزاد است، اما بیشتر اوقات توسط گذشته‌اش هدایت می‌شود. نا‌آگاهی چیزی مستقل نیست؛ مانند تاریکی است. تاریکی وجود جداگانه‌ای ندارد، فقط نبودِ نور است. ناهشیاری نیز نبودِ آگاهی است. وقتی نور آگاهی وارد شود، تاریکی ناپدید می‌شود.

مردمانی هستند که به خودشان اجازه نمی‌دهند که مانند بقیه باشند!! باید هرطور که شده با دیگران متفاوت باشند. این یک بیماری و روان‌پریشی است. تو نمی‌توانی متفاوت باشی. ما دراساس همگی به یک منبع تعلق داریم. تمام تفاوت‌ها سطحی هستند و در ظاهر چنین هستند. البته تو پوستی متفاوت داری و من پوستم تفاوت دارد. یکی سفید پوست است و دیگری سیاه‌ پوست. شکل بینی و رنگ چشم‌ها و موها باهم تفاوت دارند. ولی در عمق، هرچه عمیق‌تر بروی، ما بیشتر همانند همدیگر هستیم. واژه‌ی انگلیسی “خود” Self بسیار زیباست. معنی اصلی آن “هم‌سان”  Same است. خود یعنی همسان. شما از کلماتِ “خودم”، “خودش” و “خودشان” استفاده می‌کنید. “خودم، خودت”: “من و تو” تفاوت دارند، ولی “خود” یکی است. واژه‌ی خود یعنی یکسان. “خود” نه مال من است و نه مال تو. وقتی مال من باشد، “خودم” می‌شود؛ آنوقت چیزی به “خود” اضافه می‌شود. وقتی “من” انداخته شود، فقط “خود” باقی می‌ماند؛ وقتی “تو” انداخته شود، فقط “خود” باقی می‌ماند. وقتی بدن و ذهن و تمایزات سطحی دیگر وجود نداشته باشند،  ما در عمق وجودمان یکی و همسان هستیم ـــ ما فقط “همان خود” The Self، هستیم: همسان The Same سعی نکن به‌ هیچ وجه موجودی خاص باشی، زیرا تمام اینها بازی‌های نفْسانی هستند و به ناکامی و نگرانی و ترس منتهی می‌شوند.

🖥 این فولدر رو به تلگرامتون اضافه کنید و دیگه دنبال روانشناس، فیلم آموزشی، کتاب،فیلتر شکن و جزوه که هر روز بهش نیاز داری نگرد!🔽🙏🏻🌹 https://t.me/addlist/eLpeUWTUNpBmODM8

📌برترین کانالهای Vip درتلگرام 👈🏻 ادبیات 👉🏻 👈🏻 قانون جذب 👉🏻 👈🏻 آموزش زبان👉🏻 👈🏻علمی👉🏻 👈🏻 موسیقی👉🏻 👈🏻 حقوقی 👉🏻 👈🏻 روانشناسی 👉🏻 👈🏻 درمانی 👉🏻 👈🏻موفقیت👉🏻 پیشنهاد ویژه امشب😍👇🏻👇🏻 دنیای 🌗خاکستری ♦️مسیرموفقیت‌رابا ما طی‌کنید♦️

فقط خداست که خطا نمی‌کند ، همه انسان ها گاهی خطا می‌کنند! بیاییم به هم فرصت عذرخواهی بدهیم ...

به چیزی که هنوز نیامده فکر نکن ، و بارِ آنچه گذشته را هم بیش از حد به دوش نکش. مثل آینه باش ؛ چیزها را همان‌ طور که هستند ببین ، بی‌ اگر و بی‌ بعدش چه. ذهنی که ساده می ‌بیند و در حضور است ، و مشاهده گری می کند ، آرام می ‌شود. ذهنی که مدام می ‌پرسد ، فقط فکرهای بی ‌پایان می ‌سازد...

شما برای یک سفر کوتاه اینجا هستید نگران نباشید عجله نکنید و حتما گل های کنار مسیرتان را ببویید و از زیبایی های مسیر لذت ببرید...

درک کردن ، انرژی می خواهد. آنها که هیچ درک درستی از زندگی ندارند ، انرژی لازم را ندارند. پیوسته حواس شان پرت است ، در افکار و خیالات گوناگون غوطه ورند ، پس همان اندک انرژی شان را نیز به راحتی از دست می دهند. یک سالک ، حفظ انرژی را یاد گرفته است. زیرا نیک می داند برای ورود به لایه های آگاهی برتر به آن نیازمند است. او با مراقبه ی مدام ، جذب انرژی می کند ، و با سکوت همه جانبه آن را حفظ می نماید. برای همین است که ؛ اهل قضاوت نیست ، اهل تضاد نیست. او اهل مشاهده است.

❤️💍❤️ 🔰 ازدواج سنتی یا ازدواج مدرن کدوم بهتره؟ هیچ کدام نمی‌تواند دلیل محکمی برای تضمین پایداری زندگی باشد؛ زیرا هر کدام دارای نقاط ضعف و نقاط قوت خاص خود هستند. به طور مثال در ازدواج سنتی به علت عدم شناخت کافی، زوجین با مشکلات زیاد و تناقضاتی در زندگی روبه رو می‌شوند. در صورتی که شاید این شناخت ‌در ازدواج مدرن از قبل صورت گرفته باشد اما همین مسأله ممکن است باعث ایجاد توقع و مشکل در طرفین شود. ★ آنچه در امر ازدواج مهم است، میزان شناخت حاصل شده توسط طرفین و طی کردن صحیح مراحل ازدواج (آشنایی، نامزدی، عقد و عروسی) است. پیچ ما در اینستاگرام 👇👇

وابستگی یعنی از دست دادن آزادی. هر جا وابستگی هست، عشق نیست. عشق به تو بال می‌دهد؛ وابستگی از تو زندان می‌سازد. اگر بدون دیگری نتوانی شاد باشی، آنچه احساس می‌کنی عشق نیست، بلکه نیاز و وابستگی است. وابستگی و احساس وابسته بودن نمی‌توانند با عشق یا سرسپردگی واقعی همراه باشند. احساس وابستگی زمانی پدید می‌آید که کسی، به‌گونه‌ای پنهان، تو را از نظر روانی یا معنوی به بردگی بکشاند. اما عشق و سرسپردگی حقیقی، آزادی می‌آورند، نه اسارت. تمام روابطی که بر پایه نیاز بنا شده‌اند، دیر یا زود به زندان تبدیل می‌شوند. تنها زمانی عشق واقعی را می‌شناسی که بتوانی در تنهایی نیز شاد و کامل باشی؛ آن‌گاه رابطه، از وابستگی به مشارکت تبدیل می‌شود.

به خدا کاری نداشته باش؛ نخست بر خودت کار کن. آنچه لازم است مراقبه است، نه دعا. مراقبه ذهن را پاک می‌کند، سکوتی ژرف در تو می‌آفریند، و در همان سکوت حضور خدا احساس می‌شود. آنگاه دعا خودبه‌خود رخ می‌دهد؛ دعا دیگر درخواست نیست، تسلیم است؛ دیگر خواهش نیست، سپاسگزاری محض است. بگذار دعا پس از مراقبه بیاید. مراقبه زمین را آماده می‌کند؛ علف‌های هرز را می‌زداید، سنگ‌ها را برمی‌دارد و خاک را مهیا می‌سازد. دعا همچون گل سرخی است که تنها در آن زمینِ آماده می‌شکفد. دعایی که از مراقبه برنخاسته باشد، رسمی و بی‌معناست. مراقبه را می‌توان انجام داد، اما دعا را نمی‌توان انجام داد؛ دعا رخ می‌دهد. دعا موهبتی است که از دلِ مراقبه زاده می‌شود. مراقبه با خدا سروکار ندارد؛ با ذهن تو سروکار دارد. وظیفهٔ آن این است که سکوتی عمیق در تو بیافریند. در آن سکوت است که حضور خدا آشکار می‌شود.