دكتر امير مهرداد خسروي

این، فریادِ یک انسان نیست؛ فریادِ روحی است که سال‌ها در هیاهوی دنیا، صدای خویش را گم کرده است. باران، تنها آسمان را نمی‌شوید؛ گاهی بر زخم‌های جان می‌بارد، آنجا که غرور فرو می‌ریزد و نقاب‌ها یکی‌یکی بر زمین می‌افتند. انسان، آنگاه که از سرچشمهٔ حقیقت فاصله می‌گیرد، آرام‌آرام در بیابانِ خویش گم می‌شود؛ تا سرانجام به لحظه‌ای می‌رسد که دیگر هیچ واژه‌ای توانِ حملِ اندوهش را ندارد و تنها فریاد، زبانِ روحِ او می‌شود. چه تلخ است آن ساعتی که آدمی، پس از دویدن در پی سراب‌ها، ناگهان درمی‌یابد مقصدی که عمری برایش جنگیده، جز خلأ و تنهایی نبوده است. عجز، شکستِ انسان نیست؛ گواهِ پایانِ توهمِ بی‌نیازی اوست. آنجا که همهٔ تکیه‌گاه‌های زمینی فرو می‌ریزند، حقیقت، نخستین پرتو خود را بر جان می‌تاباند. باران، اشکِ آسمان نیست؛ دعوتی است برای بازگشت. گویی هر قطره زمزمه می‌کند: هنوز راه بسته نیست... هنوز می‌توان از ویرانه‌های خویش برخاست... هنوز می‌توان به سوی آن نوری بازگشت که هرگز پشت به بندگانش نکرده است. زیرا بزرگ‌ترین فریادِ انسان، هنگامی خاموش می‌شود که دوباره خدا را بیابد؛ همان خدایی که از آغاز، نزدیک‌تر از نفس، و مهربان‌تر از همهٔ جهان، در انتظارِ بازگشتِ او ایستاده است. ارادتمند امیر مهرداد خسروی @khosravinet