دكتر امير مهرداد خسروي

عاشورا تمام شد. غبارِ میدان نشست، شمشیرها خاموش شدند، اسب‌ها از تاخت ایستادند و کاروانِ خون از زمین عبور کرد و به آسمان رسید. آنان که باید می‌رفتند، رفتند؛ سبک‌بار، روشن، بی‌تعلّق؛ و ما ماندیم. عاشورا تمام شد؛ کاروانِ شهیدان رفت و غبارِ قدم‌هایشان در افقِ تاریخ گم شد. آنان به وعده خویش وفا کردند، از جان گذشتند و به سرچشمه جاودانگی رسیدند. آنان رفتند و ما ماندیم؛ با دست‌هایی تهی، با دلی آکنده از حسرت، و با میراثی سنگین که بر دوشِ روزگار ما نهاده شده است. شهیدان، خون خویش را نثار کردند و از میدان عبور نمودند؛ اما آزمونِ ما تازه آغاز شد. آنان در یک روز، حقیقتِ خویش را آشکار کردند و ما باید در همه روزهای زندگی، صداقتِ ادعای خود را اثبات کنیم. آنان رفتند و برای ما چیزی بر جای گذاشتند که از هر گنجی گرانبهاتر است: پرچمی که با خون برافراشته شد و با اشکِ آزادگان در طول قرن‌ها استوار ماند. اکنون ما مانده‌ایم و یک پرچم؛ پرچمی که تنها پارچه‌ای بر فراز نیزه نیست، بلکه عهدی است میان زمین و آسمان. پرچمی که از ما نمی‌پرسد چند بار بر آن گریسته‌ایم، بلکه می‌پرسد چند بار برای حقیقت ایستاده‌ایم. از ما نمی‌خواهد که فقط روایتِ کربلا را بازگو کنیم؛ می‌خواهد که در هنگامه‌های دشوارِ زندگی، ادامه‌دهنده راهِ کربلا باشیم. عاشورا پایان نیافت؛ تنها شهیدان از صحنه رفتند و مسئولیت به ما سپرده شد. امروز هر دل، کربلایی دارد؛ هر وجدان، عاشورایی دارد؛ و هر انسان، در برابر انتخاب میان حق و باطل می‌ایستد. شهیدان، تکلیفِ خویش را به انجام رساندند و اکنون این ما هستیم که باید پاسخ دهیم با این پرچم چه کردیم؛ آیا آن را بر دوش کشیدیم یا بر زمین گذاشتیم؟ کاروان رفت، اما راه باز است. شهیدان رفتند، اما ندای آنان هنوز در جانِ تاریخ طنین دارد. و ما مانده‌ایم؛ با یک پرچم، یک امانت، و یک مسئولیت؛ تا روزی که این پرچم را، بی‌آنکه رنگش از یادها برود و معنایش در هیاهوی دنیا گم شود، به نسل‌های پس از خود بسپاریم. این است سهمِ ما از عاشورا؛ پاسداری از پرچمی که شهیدان با خون خویش برافراشتند و با رفتنِ خود، نگهبانی از آن را به ما سپردند. لا یوم کیومک یا اباعبدالله امیر مهرداد خسروی @khosravinet