منِ گذشته امضا

«نصرت! چه می‌کُنی سر این پرتگاه ژرف با پای خویش، تن به دل خاک می‌کشی گُم گشته‌ای به پهنه‌ی تاریک زندگی نصرت! شنیده‌ام که تو تریاک می‌کشی. نصرت! تو شمع روشن یک خانواده‌ای این دست کیست در ره بادت نشانده است؟ پرهیز کُن ز قافله‌سالار راه مرگ چون، چشم بسته بر سر چاهت کشانده است! بیش از سه ماه رفته که شعری نگفته‌ای ای مرغ خوش‌نوا ز چه خاموش گشته‌ای؟ روزی به خویش آیی و بینی که ای‌دریغ با این همه هنر، تو فراموش گشته‌ای! هر شب که مست دست به دیوار می‌کشی از خواب می‌جهد پدرت، آه می‌کشد! نجوا کُنان به ناله سراید: «که این جوان گردونه‌ی امید به بی‌راه می‌کشد». دیشب «ملیحه»، دختر همسایه طعنه زد: «آمد دوباره شاعر بد نام شهر ما!» «مادر!... بس است... وای... فراموش کُن مرا. باید که گفت: شاعر ناکام شهر ما! مادر! به تنگ آمده‌ام از دست ناکسان دست از سرم بدار، نمی‌دانی چه می‌کشم دردی‌ست بر دلم که نگنجد به عالمی این درد، کی به گفته درآید که می‌کشم» «نصرت! از آن مردم خویشی، نه مال خود زنهار! تیرگی زند راه نام تو هر گوش، منتظر به سرود تو مانده است! نصرت! شرنگ مرگ نریزد به جام تو!» @about_clair نصرت رحمانی

تاریکی جهان حق من است حق من است تاریکی جهان. @about_clair رضا براهنی

یکی از بزرگترین معضلات زندگی گذشته است، خاطرات است. @about_clair

و من همیشه به تو باز می‌گردم. به پنج‌ صفر پنج‌. @about_clair

برف صبح‌گاهی. @about_clair

چگونه آدم‌هایی هستند که وقتی تو پیش من می‌آیی و در اتاق می‌مانی آن‌ها هم می‌آیند؟ @about_clair

تابوت‌ها که راهِ گورستان را تنها می‌پیمایند و این خیابانِ دراز که غیبتش را تشییع می‌کند «آن نیمه‌ام کجاست؟ تا من چقدر گورستان باقی است؟» گودال‌ها چه زود پُر شد از ما که از طناب‌ها و آمبولانس‌ها یکدیگر را پایین می‌آوردیم حتی صدای گریه‌ی هیچکس را انگار نشنیدم  @about_clair محمد مختاری

با اشک‌هایم روانه شدی. روانه شدی. روانه شدی. @about_clair

But I wish I was dead. @about_clair

«قربانت بروم. دوستت دارم، دوستت دارم. دلم می‌خواهد چشم‌هایم را روی هم بگذارم و وقتی بازشان می‌کنم پهلوی تو باشم. دلم می‌خواهد ببوسمت. آنقدر ببوسمت که تشنگی‌ام تمام شود. تنم به یادت بیدار می‌شود. نامه‌ات را که می‌خواندم یک‌وقت متوجه شدم که دارم بلندبلند باهات حرف می‌زنم. مثل دیوانه‌ها! انگار که تو اینجا بودی. در برقِ آفتاب که روی آینه افتاده بود، بودی.» @about_clair از نامه های فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان.