منِ گذشته امضا

Nan Goldin | Nan and Brian in bed, NYC (1983)

Nan Goldin | Self-portrait in Kimono with Brian, NYC، 1983

سلام. انتهای صف کجاست؟ من هم می‌خواهم بمیرم. - به تو که کار را تمام کردی، خودت را راحت کردی از شرّ بودن، از این همه اتفاق و این همه افتادن. حالا دیگر چه کسی می‌تواند تو را بچیند از چشم‌های خداوندِ مهربانِ رنج‌آفرین، تو که چنین با ناز از لب‌های کبودِ مرگ بوسه‌ای دزدیدی و به رخوت پنهان در ازدحام ما پوزخند زدی. حالا که تو کال، رسیدی و ما را به رهایی صلا دادی. تو را کجای قلبم خاک کنم که یادم نرود این غم‌ها بالاخره تمام می‌شوند. که یک روز عصرِ پاییز، خبر زنده شدنت را می‌شنوم. خبر بودنت را. که این‌بار، لای این همه اتفاق، تو نیستی که از درختت با عشوه رها می‌شوی، رنج است که رهایت می‌کند. رنج را می‌شناسم، اینجاست، سال‌هاست به دنبالم می‌گردد. و همان لحظه، که پرانول داشت بیش از حد در خونت حل می‌شد؛ من به دنبال شعر تازه‌ای می‌گشتم تا آفتاب را داغ‌ کند. حالا آفتابِ داغِ همه سال‌ها برای توست.... زمستان۱۴۰۱

No one likes a mad woman.

احساس این روزها؟ استیصال. احساس می‌کنم اگر آنچه می‌خواهم را هرقدر هم محکم در مشتم بگیرم، باز هم به آسانی انگشتانم باز می‌شود و آن را از دست می‌دهم.

Max Richter / Prelude 2 (Official Music Video by Yulia Mahr) @about_clair

در روح می‌گریزیم از بی‌فرجامیِ خاک و روح چرخ‌زنان ما را در چنگال خود می‌فشارد تا در کدام غرقاب رهایمان کند @shakhsaar #بیژن_جلالی

پایان روز می‌دود  می‌رقصد  به خویش می‌پیچد زندگی بی آن‌ که بداند چرا  وقیحانه و پر شَرَر  در روشنای ناپایای افق شب از راه می‌رسد  شهوت‌انگیز کمرنگ می‌شود همه‌چیز گرسنگی حتی  محو می‌شود همه‌چیز حتی شرم  و شاعر،‌ نفسی به راحتی می‌کشد. روح من، مثل مهره‌های پشتم خواب می‌خواهد، ‌خواب با قلبی آکنده از رؤیاهای شوم  می‌روم تا آرام بگیرم  می‌لولم در پرده‌هاتان آی سیاهی‌های سرد. @about_clair شارل بودلر

چرا نمی‌میرم؟ چرا پیش از این نمردم؟ چرا مرده به دنیا نیامدم؟