منِ گذشته امضا

برف می‌بارید جای پاها تازه بود اما برف می‌بارید باز می‌گشتم برف می‌بارید جای پاها دیده می‌شد، لیک برف می‌بارید باز می‌گشتم برف می‌بارید جای پاها باز هم گویی دیده می‌شد ‌لیک برف می‌بارید باز می‌گشتم برف می‌بارید برف می‌بارید، می‌بارید، می‌بارید جای پاهای مرا هم برف پوشانده‌ست.

این صدا مالِ چه‌کسی‌ست در من؟ چرا همیشه از حرف‌زدنم می‌ترسم از صدایم یکه می‌خورم‌؟ به تمامی‌دریافتنِ این‌که هوا در شعری سرد است بسیار کارِ مشکلی‌ست و این‌که سوزِ سرما را در صدای کسی بتوان حس کرد دیگر یخ‌بندان از همان‌جا آغاز شده است‌‌. دفن‌کردنِ کسانی که تواناییِ یخ‌بستن را داشته‌اند دیوانه‌کننده است کسی آمد ایستاد و فریاد کرد دیگر هیچ‌یک از شماها حقِ دست‌زدن به تکه‌تکه این تن‌ها را ندارید تک‌تکه تن‌هایی که از بیداریِ مُـفرط بیرون افتاده‌اند نه، حقِ شما نیست دست زدن به این سرمایی که در آن همه‌چیز را توانسته بود تمام کند. به‌تدریج سرما را در خودگرفتن پس ندادن و ناگهان یخ‌بستن‌‌. این مفهومِ دقیقِ انفجار را در خود دارد‌. از صدا شروع شد از صدای کسی سرما سوزِ صدا یا سرما؟ دیگر نمی‌توانی جداشان کُنی از هم و این‌سوز این‌صدا این‌سرما آن‌قدر به خود نزدیک شد خودش را پیدا کرد که همه‌چیزِ دنیا در سرش مثل حُـباب‌ها ترکیدند و بی‌آن‌که بداند ناگهان پا به بیداریِ بزرگ گذاشت و بعد این‌سوز این صدا این سرما شروع به نشت کردن در خواب‌ها کرد و خواب دیگر از بیداری جدا نشد. @about_clair شهرام شیدایی از کتاب خندیدن در خانه‌ای که می‌سوخت

این را هم به طور کُلی دریافته‌ام که برای بدبختی خیلی کار مشکلی است که بتواند برای مدتی بر یک آدم تنهایی‌طلب غلبه کند. تنهایی سوای همه چیز، خیلی قدرتمند است. @about_clair یادداشت‌ها/کافکا

دلم پرتقال خونی وسط میدان جنگ گردوی نارسی که دست را سیاه می‌کند شاخه‌ای که پرندگان را رنج می‌دهد دلم باران دیوانه در پناه دو کوه. @about_clair غلام‌رضا بروسان

رضا قاسمی @about_clair

داشتم زایش تراژدی ِنیچه رو می‌خوندم، یه جا شاه میداس می‌پرسه «بهترین چیز برای انسان چیه؟» سیلنوس بسیار زیبا جوابشو می‌ده: «زاده نشدن!»

سرم، گویی جمجمه برایش کوچک باشد، مرتبا از درون می‌کوبد. نامه به فلیسه، کافکا

‏از هرچه به ادبیات مربوط نباشد متنفرم؛ مکالمه‌ها حوصله‌ام را سر می‌برد؛ دیدار با آدم‌ها خسته‌ام می‌کند؛ غم و شادیِ بستگانم روحم را کسل می‌کند. گفت‌وگو‌ها به‌نظر من اهمیت، جدیت و حقیقت همه چیز را از میان می‌برد.

که ما هم‌چنان می‌نویسیم ‏که ما هم‌چنان در این‌جا مانده‌ایم ‏مثلِ درخت ‏که مانده است ‏مثل گرسنگی ‏که این‌جا مانده است ‏مثل سنگ‌ها که مانده‌اند ‏مثل درد که مانده است ‏مثلِ زخم، ‏مثلِ شعر، ‏مثلِ دوست داشتن، ‏مثلِ پرنده ‏مثلِ فکر، ‏مثلِ آرزوی آزادی و ‏مثلِ هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد... محمد مختاری

آن‌گاه که با ترس از افتادن روزها را شب می‌کنی، با ترس از افتادن عجین می‌شوی، یکی می‌شوی. تنها از تو نقطه‌ای محو می‌ماند و ترس، اکنون تو خود ترس شده‌ای.