منِ گذشته امضا

... و به خاطر می‌آورم دو سال پیش را، وقتی که خاک‌ها را بر جسد کوچکی می‌ریختند که دنیای بزرگی را با خود می‌برد، نگاه افسرده‌ام تا ژرفای گور با او رفت و همان‌جا دفن شد. برای بیل‌ها و دست‌های گورکن چقدر بی‌تفاوت بود و خاک‌ها چه بی‌اعتنا به گودال فرو می‌آمدند. گل‌های نرگس بر تل خاک هزاران چشم گشودند و هزاران خار جراحت‌های تازه‌تری در روح من شکافت، انگشت‌هایم بر گور لرزید و نجوای سرد فاتحه نفرت پایان را در من ریخت؛ چقدر به‌سادگی به حرکتی پایان می‌دهم! یک فاتحه و همین!؟ حيف!... نه، بدین‌گونه راضی شدن مشکل بود، فاتحه‌ام، نیم‌خوانده ماند برخاستم و در هجوم یادها به راه افتادم: تفنگ‌هامان بر دوش، کوله‌بارمان بر پشت، شیب مهربان دره‌ها، این «دزدان خمیده» را در پیش داشتیم و پاهامان بر جای پای کبک‌های رفته می‌نشست. شاخه‌های «اوجا» در مسیرمان با اطاعتی گردن می‌نهادند و دورتر، علف‌ها آبی‌های بی‌ته را می‌نگریستند و در زمزمه‌ای خاموش سر می‌جنبانیدند، تپه‌ها تندیس کوه‌ها را ستایش می‌داشتند، معابد خاموش دره‌ها مقابر درخت‌ها را در آغوش می‌فشرد و ضریح پرجبروت آسمان غرق نور بود، سکون شاد فضا، دریچه‌های خلود را به رویمان گشوده بود، می‌رفتیم و در ما غرقابی از غرور تلاطم داشت. «تلاجن» کوچک با شاخه‌های شادش، چون پسری بالغ در کنار تپه می‌درخشید، مصرع‌هایی از شعر «تلاجن» در من زمزمه شد، پرسیدم. - نیما خان، مدتی است شعری نمی‌گویید؟ کسی جوابم را نداد، هان؟! به‌تندی به اطرافم نگاه کردم: هیچ‌کس نگاهم نمی‌کرد، آفتاب رطوبت گل‌های گورستان باران‌دیده را می‌نوشید... بخش آخر قسمت «اشاره‌ای به زبان نیما» از کتاب «هلاک عقل به وقت اندیشیدن» نوشته‌ی #یدالله_رویایی.

احساسم این است که من بیرون از زمان با تو بوده‌ام. خارج از قلمرو زمان. این‌ها همه تب‌وتاب است. ناتوانی‌ست و خالی بودن. اینجا هیچ چیز مرا پر نمی‌کند. شب یک شب دو، بهمن فرسی

سکوت، دسته گلی بود میان حنجره‌ی من ترانه‌ی ساحل، نسیم بوسه‌ی من بود و پلک باز تو بود. بر آب‌ها پرنده‌ی باد، میان لانه‌ی صدها صدا پریشان بود. بر آب‌ها، پرنده، بی‌طاقت بود. صدای تندر خیس، و نور، نورتر آذرخش، در آب، آینه‌ای ساخت که قاب روشنی از شعله‌های دریا داشت. نسیم بوسه و                    پلک تو و                            پرنده‌ی باد، شدند آتش و دود میان حنجره‌ی من، سکوت، دسته گلی بود. @about_clair یدالله رویایی بوسه‌ها اثر ادوارد مونک

به یاد نوید افکاری که تا لحظه‌ی آخر پشتش به همه گرم بود.

و با خودش گفت: «دیگر هیچ‌گاه نمی‌توانم خودم را در آینه ببینم‌. یا بازتاب‌ام را در شیشه‌ای و یا حتی در برق چشمان فردی، حتی اگر آن چشمان متعلق به تو باشند عزیزدلم».

«تابستان فصل انتظار بود. صبور بودن با وجود رنج، عذاب، پریشان‌حالی؛ با وجود خورشید که روی زخم‌ها می‌تابید. هیچ‌کاری نمی‌کردی جز تلاش مداوم برای دوام آوردن. آیا دوام آورده بودی؟ آیا دوام آورده‌ای؟»

هیچ می‌گویی اسیری داشتم، حالش چه شد؟

از من درباره‌ی فراموش کردن نپرس. من چیزی فراموشم نمی‌شود ولی تا بخواهی فراموش می‌شوم. فکر کنم تنها جایی که نام مرا به خاطر بسپارد، سنگ گورم باشد.

Empty, empty, empty; silent, silent, silent. The room was a shell, singing of what was before time was; a vase stood in the heart of the house, alabaster, smooth, cold, holding the still, distilled essence of emptiness, silence. Virginia Woolf